SEKOYA

Biz de kartopu oynadık..

2012-02-10T12:37:00.013+02:00

sabah bembeyaz bir istanbula uyanınca önce bir dışarı çıkıp havayı kokladım,baktım yumuşak ve pamuk şekeri beyazlık ve çok soğuk olmayan bir hava var.. hemen eve dönüp Mira hanımı sıkı sıkı giydirip beraber bahçeye çıktık.. Mira önce klasik tepkisi ile kardan uzaklaşmak isterken baktı ki ben pek bir keyifli koşturuyorum beyazın üzerinde.. baktım yavaş yavaş cesaret buluyor.. " ben de kaytopu oynuyoo isii.." diyerek attı kendini bahçeye, beraber koştuk, oynadık, bahçemizin köpeği garip'i salladığımız ağaç dallarının altında bembeyaz yaptık, karlara yattık, bahçede gelmiş geçmiş en çatık kaşlı ve büyük bülüşlü kardan adamı, evimize götürüp klima üzerine cam önüne yerleştirmek üzere ise kardan kadın uzaylı zekiyeyi yaptık.. bir saatin sonunda bahçeden çıkmak istemeyen Mira'cığımı kucaklayıp onlar eve ben işe modeli başladık güne..

Mira'dan inciler..

2012-01-29T19:59:00.018+02:00

Mira'cım bak ne güzel kar yağıyor, çıkıp biraz kar oynayalım mı?
hayığğ..hij şevmem..
aa neden sevmiyorsun karı?
çüngü çog ışlak kuyuşuuunn şonaa oynayım..

aaa anne ayıcığııı unuttum..
tamam gidip bulalım..
ayıcıg yeeeeeğğdeşin?? ayıcıg yeeeeğğğdeşiiinn? işş buğğdaa..

Miracım hadi parka gidiyoruz..
giyinmemek için inatlaşan Mira'dan cevap.. ben evde kalıı isii şen kendin git..

parkda sincapları besliyoruz.. anne tekyay mındık isi.. fıstıkları alıp sincap görmek için yeşilliklere koşarken... kimkaaa yeğdeşiiiin?

akşam evde kah dans edip kah saklambaç oynuyoruz..
anne koooşşş.. emiğğğ baba şen de koşş.. ben önden koşi issii.. bir yandan şarkı söylememe kızarak; şen şuuuşş şadce koooşşş...

arabaya biner binmez başlayan komutlar;
anne anne şağkı isiii.. ajda pekkan cd sinden sıkılınca; anneee kimka şağkı isiii.. ( penguen oyununun cd si)

salatanın kırmızı biberlerini özenle ayırırken; ben de bibeyy yiyi isiii..

kahvaltı ediyoruz.. ben epmek isi..ben de peyniiy isi.. yumurtanın sarısını yedirmeye çalışınca Mira itiraz ediyor.. ben bunu hij şevmem.. beyazı afiyetle mideye indirirken; ben buğnu şeveyim..

anne çooğğbayı çıkaa.. ( çoraplarını çıkartmaya çalışıyor )

gece yatakta uyumaya çalışıyor.. anne güneş uyuşun uyanşın şonaa pağka gidii.. güneş doğsun gündüz olsun parka gidelim demeye çalışıyor..

teyzeye bir oyuncak göstermeye çalışıyor... teyziiiii baattt..teyziii battt...

telefonda anneannesi ile konuşuyor.. ependim anane?

telefonda ayfer teyzem ile konuşmuş vedalaşıyor.. aper teyzee hoşcağğ göğüşüyüüzz.. iyi bağyaa.. ( ayfer teyze hoşcakal görüşürüz iyi bayramlar.. iyi bayramlar Mira için vedalaşma cümlesi.. aksini henüz kabul ettiremedik..)

müge ablası büdüğğ abla,
mine ablası minii abla,

evdeki bakıcı ablası sabah takılıyor mira'ya.. Mira abla uyandın mı? bana miya abla deme, miya de..

meme emmek istiyor.. annee memeee.. tamam Miracım ama ısırmak yok.. tamam oğdu şadce emiiiğğ..ışığğğ yok.. şadce emiiğğ.. eminmisin son kararın mı cızırtılarıma cevaben.. eved şon kayay..

arabaya koltuğuna oturttum, yolumuz uzun, trafiğin yoğun olması mümkün, o nedenle DVD playerini yerine takmaya çalışıyorum, Mira sabırsız hadi artık aç modunda, bu arada cihazı koltuk başlığına taktığımız aparatın kenarı kopmuş biraz yerleştirmek gerekiyor ben bunu da yapayım açayım derken iyicene sabırsızlanan küçük hanımdan soru ; anne ne yapmağa çalişiyoşuunnn??? anne şok!!!!!!!!

anneye babaya herfırsatta yaptığı uyarı anneee şen yanlış yaptın.. emiğğ baba şen yanlış söyledin..

Haftasonları İstanbul'da nerelere gidiyoruz.. -1

2012-01-22T18:50:00.013+02:00

Mira 10 aylıkken Gymboree ye ilk kez kayıt yaptırmıştık, henüz yürümezken emekleyerek oyun parkında dolaşmak, davula vurarak merhaba şarkısını söylemek çok hoşuna gitmişti, henüz sosyalleşmek anlamında bir deneyimi olmayan ufaklıklar kendi kendilerine kimi zaman birbirlerini taklit ederek, birinin bıraktığını biri alarak ama arkadaş olmayı bilemeden oynarlardı.. ilerleyen zamanda Mira yürüdükten sonra hızlanan oyun dersine ek olarak Gymboree de müzik ve resim gruplarına da katılmıştık, değişik pek çok adresinde.. bir faaliyet olması dışında biraz fazla ticari bakan bir işletme olması nedeniyle kişisel iletişim çok önem kazanmıştı deneyimimizde, hatta evimizden yürüme mesafesi ulus şubeyi bırakıp bir kış her cumartesi kemerburgaz şubesine gitmemizin nedeni işte bu ticari bakışın içinde yakalayabildiğimiz samimi iletişim idi.. bir dönem denediğimiz My Gym'e ve hafta içine kayan Gymboree seanslarına ek olarak geçen kış bir dönem, sevgili Yapıncak tarafından düzenlenen Music Together'a devam ettik ailecek, bütün bir kış, her cumartesi.. buyrun okuyun...
Music Together bir amerikan sistemi, çok basit olarak ailecek şarkı söyleyip eğlenirken aslında çocuğun ritm duygusunu oluşturmayı ve müziği sevmesini sağlamayı hedefleyen bir uygulama.. her dönemin bir konsepti var, program başında o dönem şarkılarını içeren iki adet cd veriliyor size, biri ev biri araba için, amaç şarkıları hızlıcana ezberleyebilmek, çünkü derste kayıttan değil kendi yaptığınız müzik ile çalışıyorsunuz.. şarkılar Türkçe uydurulmuş sözlerle veya ingilizce söyleniyor.. sistem güzel ancak samimi fikrim biraz daha sarıp sarmalayıcı ve konfor verici düşünülebilir, yuvarlak halı etrafında toplanmak az eşya ve yalın ortam bir standart ok ama örneğin havalandırması sağlıklı sağlansa, en basiti bir su sebili konulsa bir köşeye orada geçen vakit çok daha keyifli olur,fayda maliyet analizinde ibre sadece müzik ve sıcak iletişim tarafında kalmaz.. hatta geçen sene tüm ülkelerin katılımı ile bizlerin yolladığı amatör çekimlerden oluşturulan filme kendini ve ismimizi taşıyarak bizi sevindirmişti Mira, kabul Harvard'a kabul edilmedi ama insan pek çok ülke çekimi arasında kendi evini ve yavrusunu görünce, kendinin hopppaaa diye cırıldayan sesini duyunca, bir de ismini ve ülkesini hem de en başta okuyunca heyecanlanıyor haliyle..
linki burada..
devamı ve şimdilerde ne yaptığımız ise bir dahaki yazıya..

kimisi gelir geçer, kimisi geçerken iz bırakır..

2011-12-28T08:52:00.008+02:00

hayatımıza insanlar girer, kimi gelir kalır, kimi gelir gider, ama gerçekten gider, hatta istersin gitmesini, kimisi ise gelir ama istenmeden gider, gitmesin istersin ama gelişme budur, gitmek zorundadır, sözler verilir, hiç kopmayalım hep konuşalım,görüşelim denir ama bilirsinki eninde ya da sonunda kopacaksın..dün böyle bir arkadaşımdan ayrıldım, bu noktaya gelişimiz de bir parça değişikdi, en azından hayatın olağan akışına göre.. yabancıydık, sonra rakip olduk, sonra ast üst, ama sadece kağıt üzerinde, aslında hep birdik.. ve ben çok sevmiştim onunla bir olmayı...siz bizden, bey hanıma, oradan da sen ben'e geçtik.. tanıdıkca daha çok tanımak isteyeceğin, görüntüde kapalı ama aslında bir eisberg gibi görünmeyen kısmı görünenden çok daha büyük, içinde çeşitli renkler, şekiller, incelikler barındıran.. aslında çok bilen ama bunu göstermeye hiç ihtiyaç duymayan, sadece kendi isterse gösteren istemezse gizli tutan... ve gerektiğinde ağlayabilen, yumuşak yürekli olan ve işin güzeli bunu göstermekten gocunmayan.. benim için önemlidir, bir erkek istediğinde, içinden geldiğinde ağlayabiliyorsa gocunmadan çok kıymetlidir benim için, bir kriterdir aslında..dostluk adına, değer vermek adına, gerçek samimiyeti yakalayabilmek adına..şimdi arkadaşım iş hayatında başka bir yöne yelken açıyor, bana da ona şans dilemekden başka bir yol kalmıyor.. büyük gölgeleri olan küçücük insanlara kızmak dışında..
işte böyle.. biraz mutsuz, biraz buruk, biraz stresliyim.. hem güncelimden, hem klasik her yıl sonu yaşadığım buruklukdan.. miniğimin yılbaşı partisi vardı bugün, onu kostümü ile fotoğraflayamadan çıktım sabah evden, " miya çok tatlığğğ .." diyerek giyinmiş ve gitmiş partisine, ben evden çıkarken daha uyuyordu, hatta mira'nın deyimi ile güneş bile uyuyordu.. bense büyük gölgeli küçük insanlara hazırlanmak zorundaydım.. hayat bu..

2,5 yaş..

2011-12-08T14:52:00.005+02:00

melek bugün tamı tamına 2,5 yaşında oldu.. 2,5 yaş yani 30 ay, daha dün gibi doğduğu ve kucağıma verildiği an.. hergün yeni şirinlikler ile ve hızla büyüyor kızım, bıcır bıcır sürekli konuşan, inatçı ama bir o kadar da sevimli, akıllı ve mutlu bir küçük insan.. bazen toleremin sınırlarını zorlamakla beraber heranı ve her hali bana büyük bir keyif veriyor.. iyi ki varsın minik meleğim benim..

evimizde kızımız, ocağımızda aşuremiz..

2011-12-05T22:55:00.011+02:00

bayılırım aşureye..muharrem ayı benim için gününde alışveriş yapıp bereket dilemek ve yumuşak yumuşak aşureleri mideme indirmektir.. annem çok güzel yapar aşureyi, hatta aşure zamanı yaklaşıyorsa rejime hız verirdim evlenmeden önce, tabak tabak aşure yiyebileyim diye haftalarca aç gezebilirdim..artık bu anlamda bir irade kalmadığı gibi aç kalmaya falan gerek yok, ye aşureleri yiyebildiğin kadar modelindeyim birkaç senedir..ama dışarıda yenilen aşure hiçbir zaman annemin aşuresinin tadını vermeyeceği için dışarıda görsem de aklıma gelmez aşure yemek.. hep bilirimki evinde kızın varsa zamanında yapar aşureni konu komşuya dağıtırsın.. işte böyle dün dedim ki madem güzeller güzeli bir kızımız var, o zaman aşuremiz de olmalı.. anne hayatında ilk kez aşure kaynattı, baba üzerini süslemek için nar ayıkladı.. gece 12 gibi hazırdı aşuremiz.. bakalım Mira da annesi kadar sevecek mi?

birbirimizi çok özlüyoruz..

2011-12-01T15:52:00.004+02:00

Günler yoğun geçiyor, haftasonları dışında doğru düzgün vakit geçiremiyorum Mira'm ile.. son üç ay yoğunluğu son aya yaklaştıkca iyice arttı, gün içi iş yoğunluğuna eklenen akşam organizasyonları ise konuyu benim için iyicene içinden çıkılmaz hale getiriyor..iş ile ilgili akşam yemeği organizasyonları, herhafta pazartesi ve çarşamba akşamlarında mesaimi iki saat uzatmak üzerine alınan karar ve verilen onay ile başlayan süreç, ev ile ilgili telaş ve takipler neticesinde ben Mira'yı o beni özlemeye devam edip duruyoruz.. akşamları eve gidince uzun uzun sarılıyor bana yle saf öyle temiz ve içten gösteriyorki sevgisini, o çocuk gözlerdeki pırıltı, yüzündeki mutluluk, zıplayışı dans edişi sevinçten izlemeye ve yaşamaya doyulmaz kıvamda..ben eve gitmeden uyumayı reddetmeye çalışıyor fiziksel durumu buna müsaade ettiği müddetçe, bir de dikkatimi çeken sanki beni görmeden uyumamaya çalışıyor gibi, mesela dün akşam eve gittiğimde saat 23.30 du, bakıcısı 22.00 de artık sızdığını söyledi, " uyu kag anne buğdaa.." diyerek..yanına gittim baktım pek derin uyumuyor gibi, derken sanki kulağına fısıldanmış gibi yüzünde güller açarak gözlerini açtı, o yüzündeki mutlu gülümseme beni görmenin sevinci bendeki tüm günün yorgunluğunu aladursun " anneciiiğğğğğ " deyişi ile kendimden geçtim.. sonra klasik yatak soruları başladı..
- anne yayın okuuğğ vağ?
- yok Miracım yarın okul yok, evdesin.
- miya okuğğ gidii isiii yog..
- tamam canım yarın okula gitmeyeceksin zaten..
- miya pağka gidii isii
- parka haftasonu gideceğiz miracım
- oğduu, güneş uyansın, pağka gidii..
- evet miracım güneş uyansın ve çok gülsün bizi çok ısıtsın biz parka gidelim.
sonra uzayan konuşma anne memeeeee diye sona erdi.. koyun koyuna uyuduk beraber..
sabah geç uyanmışım panikle yetişmem gereken ve saat başı devam edecek toplantıların stresi ile hazırlanmaya başladım, benim ardımdan Mira da kalktı, pijamasını benim değiştirmemi, tuvalette benimle dergi okuyarak oturmayı, kahvaltısını benimle yapmayı ve hatta bunlar için ağlamayı bir süre deneyip sonra durumu kabullendi..
- anne işe gidiiii, hoşcaaaa
kapıdan çıkarken arkamdan seslenmesi ise beni benden aldı,
- anne tekyay gel...
:((((((((((((((( allah tüm çalışan annelere ve çocuklarına kolaylık versin.. onları tekrar tekrar kavuştursun..

Anıtkabir 'de..

2011-11-05T19:29:00.016+02:00

Bayramda ne yapsak, kısaydı uzundu, perşembe cuma eklenir mi eklenmezmi derken annem Mira'yı çok özledim Konya'ya gelin dedi..açıkcası önce biraz gözümde büyüdü 4 gün için o kadar yol araba yolculuğu değerdi değmezdi derken düşündümki İstanbul'da günler öğlene kadar uykuda, öğleden sonraya kadar bugün ne yapalım sorusu ile geçecek, 5 de hava kararacak ben gün boşa gitti stresi ile boğuşacağım derken baktım karar vermişiz.. hadi dedik cumartesi Ankara'ya uğrayalım, 29 Ekim sonrası 10 Kasım öncesi Mira'yı Anıtkabir'e götürelim dedik.. gerçi bu ne kadar iyi bir fikirmiş emin değilim zira Mira hiç durmadan ve yorulmadan koşmak istedi, müzeye girmek istemedi, Mozolenin yanına kadar girmeye karar verip kadife kordonları aştı, tablolara yaslanmak, yalamak, aslanlı yolda aslanların üzerine çıkmak, nöbet tutan askerlein paltolarını çekmek, koridorlarda çığlık çığlığa zaman zaman sevinç çığlıkları zaman zaman ise inatlaşma haykırışları ile dolaşmak istedi, koştu koştu koştu.. merdiven çıktı indi, çıktı indi, çıktı indi.. neticede Emir ve ben birer pelte, küçük cadı bir enerji küpü olarak bitirdik günü.. ben Anıtkabir'e o kadar çocuk gitmiştimki şu anda hiçbirşey hatırlamıyordum ve herşeyi ilk görüyor gibi etkilendim.. o yalın ihtişam beni çok etkiledi, duygulandırdı.. ama çok daha fazla zamanda çok detaylı gezmek hatta bir bilenden dinlemek isterdim tüm müzeyi.. Mira'nın çok birşey anlamamış olmasından ve sindire sindire gezememiş olmaktan dolayı aynı geziyi birkaç sene sonra daha fazla zaman ayırarak tekrarlamaya karar verdik.. şimdi Ankara - Konya yolundayız, Mira DVD seyrederken uyuyup kaldı, ben teknoloji elçiliği yaparken, Emir de araba kullanmakta..

Cumhuriyet çocuklarıyız biz..

2011-10-29T17:53:00.016+03:00

Biz Cumhuriyet çocuklarıyız.. Bayrağımızı, Atatürk'ümüzü, Cumhuriyetimizi biliriz, hem de çok iyi.. bir de ne zaman ne yapılması gerektiğini.. gerekirse şehite fatiha okuruz, gerekirse elimizden geldiğince yardıma muhtaca yardım ederiz, gerekirse kutlarız coşkuyla kutlamak istediğimiz şeyleri.. kutlama coşkusu zor durumda olan ile kurduğumuz empatiye engel değildir.. şimdi çocuklar yetiştiriyoruz biz.. Bayrağını, Atatürk'ünü, Cumhuriyetini bilen ve en başta ne zaman ne yapılması gerektiğini öğrenen.. günü geldiğinde kendi çocuklarını yetiştirecek, ne zaman tek vücut olunacağını bilecek, hafızası sağlam, öyle bir sene engel ile unutmayacak, engelin çok çok özlemi artırdığı, artan özlemin coşkuyu artırdığı, artan coşku ile nicelerini kutlamaya hazırlanan..
Kızım dün okulda kutladı en büyük bayramımızı ilk olarak, kırmızı beyaz elbisesi ile, bugün anne ve babası ile yıldızlı kılığının içinde cama bayrağımızı yapıştırdı elleri ile, birer birer kestiğim bantları ustaca yapıştırdı cama, akşam kutlama ekibine Medar dayısı ve Semra yengesi eklenecek.. coşkumuza coşku katarak..
Cumhuriyet çocuklarıyız biz ve Cumhuriyet çocukları yetiştiriyoruz..bu böyle biline!!!!

Şimdi okullu olduk, sınıfları doldurduk...

2011-10-03T16:47:00.001+03:00

Bugün okula başladık, dur biraz daha büyüsün ( mü ? ) daha pek küçük ( mü? ) şimdiden başlamak, e işte hayata başlamak ( değil mi? ) önümüz kış, çok hasta olur ( mu? ) sabahları erken uyanmak yazık ( mı ? ) derken, son haftanın kuduz aşısı şokunu da atlatıp ya bismillah dedik ve okula başladık.. haftada 3 yarım gün, servisine binip gitmesi ve gelmesi, ara zamanı da zevkle, keyifle, bizleri aramadan geçirmesi planları içerisindeyiz.. ilk gün iyiydi, oyunun en zevkli anında sepet havası yapılarak, tadın damağında kalması sağlandı.. arabada eve gidiliyor diye ağlayıp, evin önüne park edince bunu haykırış ve çığlıklar ile süsleyen küçük cadı ilk gün uyum sağlama konusunda iyi performans gösterdi denilebilir.. darısı gelecek günlere.. sabah uykudan şişmiş gözler ile işte şöyle bir tablo söz konusu idi......

dün doğumgünü sezonunu açtık..

2011-10-02T18:51:00.010+03:00

Dün Emir'in doğumgünü idi, bizim evde haziran kutlama ayıdır, ekim ayı ise kutlama sezonunun açılışını müjdeler.. sırayla başlar doğumgünleri, emiri ayfer teyze takip eder, ardından müge, ezel teyze, anneanne, mine, teyze, lemi enişte derken böyle hazirana kadar devam eder, haziran ile güzel bir kapanış yapılır, önce benim doğumgünüm ardından evlilik yıldönümümüz ve Mira'nın doğumgünü ile yaz sezonu açılır, herkes etrafa saçılır, geri dönüş ekimdedir, kutlamalar da ekimde başlayacaktır... işte böyle dün başladık, nicelerine inşallah, duramadım geçen sene bugün nasılmış ne kadarmış Mira'm dedim, pek küçükmüş.. bu sene babasına kart yazdı, pastasını taşıdı, iyiki doğdun diye şarkı söyledi, mumunu defalarca ve defalarca üfledi.. artık doğumgününü kutlamayı, pastayı, hediyeyi anlıyor ve de çok seviyor.. işte geçen sene bugünden ve bu seneden birkaç poz..

bugün ilk defa..

2011-09-29T23:36:00.002+03:00

Mira'cım bugün beni herzaman olduğu gibi yine kapıda, sokak kapısının arkasına saklanıp yarı açılan kapının ardında bulunmayı bekleyip isteyerek ve muzip muzip gülerek karşıladı.. hemen kapının önünde sarıldık, daha ben ona Mira'cım bugün ne yaptın diye sormaya hazırlanırken bana " anneciiiğğ ben seni çok seviğğ.." dedi ben daha gözlerim açık bunun tadına varmaya ve içime sindirmeye çalışırken ikinci bomba geldi.." anneciiiğğ ben seni çok özliiğğ "... anne şaşkın.. anne mest.. anne bildiğin pelte.. günün stresi, sıkıntısı, tahammülsüzlüğü, yorgunluğu pıırrrrrr.. şimdi o yanımda mışıl mışıl uyurken ve ben bunları yazarken halen mutlu mutlu ve salak salak gülümsemeye devam ediyorum....

Keyifsizim..

2011-09-25T22:59:00.003+03:00

Keyifsizim çok yazasım yok ama belki birilerinin işine yarar okuyup da diye anlatmam gerektiğini düşünüyorum.. Mira'ya kuduz aşısı yaptırdık bugün.. sabah babası ile ekmek almaya gitti, Mira için dışarı çıkmak = sokak hayvanlarını sıkıştırmak, kedi köpek bayılıyor ve sevmeyi de bilmiyor, öyle sıkıştırıyor öyle canından bezdiriyorki hayvanları garibanlar can havli ile ne yaparsa mübah formatına giriyor.. ben biraz daha dikkatli ve temkinli olduğumu düşünüyorum da babası bu konuda biraz daha müsamahalı.. hayvanları çok sevdiği, kendisi öyle büyüdüğü için daha toleresi bol davranıyor, Mira da elbetteki dengesini bilemiyor.. bugün de aynısı olmuş ve neticede kuduz aşısı yaptırmaya başladık.. ilk günde öğrendikki, bu aşıyı sadece yetkili devlet hastaneleri yapabiliyor, biz Şişli Etfal'e gittik doktorumuzun uyarısı ile, ve aşı 0 - 3 - 7 - 14 - 28. günlerde yapılıyor/tekrarlanıyor.. günlerinde yaptırmak çok önemli, olay tarihinden itibaren 36.saat içerisinde aşıya başlamak lazım toleresi 72 saat diyen kaynaklar var ama kimi kaynaklarda da 4 günü geçer ise serum tedavisi zorunlu diyorlar..aşının yan etkisi diğer herhangibir aşıdan farklı değilmiş, ateş yapabilir dediler ancak bizde olmadı.. tabi hastane, acil, nemrut doktorlar, kalabalık ve pisi pisine canını yakmanın ve kaç sefer antibiyotik yuttu hesabını tuttuğum bebenin peş peşe bu iğneleri olması ziyadesiyle can sıkıcı.. şimdilik konu bu merkezde.. nurturiada da sordum, gelişmeleri bilahare paylaşırım..

Mira'nın anlamı..

2011-09-19T11:21:00.006+03:00

Yeğenim Müge yollamış aşağıdaki mesajı, çok hoşum gitti, bir kısmı bildiğim ama daha fazlası bilmediğim anlamlarını sıralıyor Mira'nın..

" ekşisözlükte mira başlığına bakarken buldum. hoşuma gitti :)

türkçe; balina takımyıldızı içinde bulunan, geceleri yunuslara rehberlik eden yıldız.
sanskritçe; şanslı, talihli, yetenekli ve tanri'nin dansi.
italyanca; amaç.
arnavutça ve hırvatça; iyi,barış, bulunduğu yere barış getiren.
romence; sürpriz.
latince; harika.
ispanyolca; bakış, bakma, görme.

dünya (kirgiz turkcesi), prenses (karacay turkcesi), baris (rusca), yeşil gözlü kahkahalar atarak yaramazlık yapan tapılası varlık (mitolojik), itiraz edip mucadele eden (arapca), dik basli (osmanlica) anlamindadir. ve likyada bir kent adidir.

her anlamı güzel ve tam da mira'ya uyuyor dimi :D "

gerçekten öyle hepsi güzel ve bizim küçük cadıya çok uygun..çok teşekkürler mügecim..

Gez dünyayı gör Konya'yı..

2011-09-17T01:00:00.010+03:00

Konya'da doğmuşum.. Mira'dan küçükmüşüm İatnbul'a taşındığımızda.. Emirgan'da büyümüşüm ama her yaz mutlaka gelmişiz Konya'ya..hatta sene de bir ay veya daha fazla.. okullar tatil olunca, babam da kendi işini yaptığından, anneannem ile büyükbabamın bahçeli evinde toplanmak bir gelenek gibiymiş.. çok şey var hatırladığım o günlerden, en başta şu anda aramızda olmayan aile büyüklerimiz.. canım anneannem ve büyükbabam..hem o zamanlar günler nasıl hızlı ama aylar, yıllar nasıl ağır geçerdi.. biliyordum yaşlandıkca bunun terse döneceğini..
bahçeler, oyunlar, sıcacık pideler, simitler, fener alayı, fuar, bahçede kahvaltı, asma, asmada gezen kertenkeleler, tel dolap, çıkmaz sokak, havuz, harmanbiç, boya fırçası, yüklük, odun sobası kokusu,bordo sırtlı saman dolu yastıklar, bunları divana dayayıp yere kayarken sürtünen acıyan kaba etler, çalan dış kapı, kapıyı açma düzeneği, kapıdaki sivri taş, üzerinde oturup cağra içen nine, pırpır, alaaddin, söğütlü, baraj, sille, dyo boya kataloğu, siyah lastik şeklinde pirelli kül tablası,dam, yorgana sarınıp uyumak, izbe, kerpiç duvarda yürüyen yeşil koskocaman tırtıllar,öğleden sonra gezmesi, meram, kanallardan akan su, dayının evinde alt salondaki havuz, o salonun sadece orada olan ve sonra şu yaşıma kadar benzer koku ile bana o yılları hatırlatan plastik kokusu,anneannemin gardropunun kokusu, o şeker kutusu, medar, üç tekerli bisiklet,................ hiç duraklamadan aklıma ne geldiyse yazdım, okumadan, durmadan, ilişki kurmadan,bu her bir virgül arası ile ilgili ayrı ayrı sayfalar yazabilirim ama şimdi değil sonra, ve bunlara yüzlerce ekleyebilirim,evet Konya'dayım.. çocukluğumun Konya'sında yukarıdakiler ve yazılmayan yüzlercesi vardı.. şimdi kızımla Konya'dayım.. özlediğim öyle çok şey var ki, pek çok şey eskisi gibi değil, böyle anlarda çok pişman oluyorum bu kadar geç anne olduğuma, o güzel insanlar ile kızımı tanıştıramamış olmama, o geniş aile sofralarına beraber oturamamış olmamıza, anneannemin sadece bizim için geçerli toleransı, büyükbabamın yüzüme batan sakalları, babamla silleye gitmek, halamla öğleden sonra beş çayına gitmek, ninenin akını çekmek, dedenin bastonu, hacıannenin kibar sesi ve daha niceleri.. nurlar içinde uyuyun.. sizleri çok ama çok özlüyorum.. evet ben kızım için aynı şeyi söyleyemeyeceğim çünkü sizleri hiç tanıyamadı..
o gardropda aynı koku yok artık, o anneannemin tiril tiril beyaz bohçalarının arasında Mira'nın fotoğrafını çektim dün..ne çok isterdim yanında anneannem de olsaydı..

Zor..

2011-09-12T12:56:00.004+03:00

Varan 1; tatildeyiz, öğleden sonra yağan yağmur kesilmiş limonata gibi bir hava var ama yağmurun etkisi ile ıslanan zeminler henüz kurumamış.. yemek salonundan çıkıyoruz bizim rotamız yok ama belli ki Mira'nın var, önden koşturuyor baba arkada kaldı, ben hızla Mira'nın peşindeyim, kayıp düşebilir endişesine eklenen ama artık tatil mekanındayız araba vs tehlikesi yok bırakayım özgürce koşsun fikri ile takipdeyim ama temas yok.. derken birşey ilgisini çekiyor, yavaşlıyor, çömeliyor, gözlerinde merak.. bir bakıyorum bir salyangoz.. ıslanan yerlerde hovarda hovarda geziyor.. dünyayı yeni tanıyan bir çocuk var ise civarında kendi hareketlerine çeki düzen vermelisin.. böcek, kedi, köpek görüp korkuyla koşuşmak falan yok, her daim onun seni örnek aldığını düşünüp ona göre hareket etmelisin.. evvelden bir çekirge görüp gerekirse ondan daha hızlı bir başka yöne sıçrama becerisine sahipsen de yanında bir çocuk olunca korku dolu senaryolar yerine sakinleştirici ve ama elbette koruyucu roller üstleniyorsun.. hele Mira gibi mıncık mıncık olup sokak kedilerini dahi sevgi gösterileri ile canından bezdiren bir kişilik ise civardaki, hayvanlar ile öpüşmesine falan ses çıkarmayıp izlerken buluyorsun kendini.. ben anlatmaya başlıyorum bak Mira'cım bu salyangoz, evini sırtında taşıyor, yavaş hareket ediyor ama yollar aşabiliyor, peşinde parlak bir iz bırakıyor, ıslağı seviyor ama ıslak olmasa o izi görebiliriz.. tık tık tık kabuğa vuruyorum tırnağımla, hooop içeri çekiliyor, Mira'nı hoşuna gidiyor, bırakmasam avuçlayacak, bak biz büyüğüz o küçük, korkmasın yavaş yaklaşalım anafikrinde cümleler kuruyorum.. Mira tabiki bana göre çok şirin de herkese göre de sevimliki her toplulukda birkaç fan ediniyor, bu tesisde de müşteriden çalışana bir hayran kitlesi oluşturmuş durumda, derken onlardan biri yanımıza koşarak geliyor " aaa Mira " diye, ne yaptığımızın çok farkında değil daha ziyade Mira'nın olmayan saçlarına taktığımız tokalarla ilgileniyor gibi.. Mira'nın da ilgisi dağılıyor bir anlığına, yanımıza koşarak gelen genç kız salyangozu o sırada farkediyor ve mermer basamağın tam ortasına gelmiş hayvancağızı " aaa ezilecek burada " deyip tutup yan taraftaki toprak zemin yürüyüş yolu dışına koyuyor.. Mira halen salyangoza odaklı ve hatta genç kıza konuyu anlatmaya başlıyor ama kız tabiki Miraca anlamıyor..birkaç agucuk gülücükden sonra salyangozu da kurtarmanın verdiği haz ile yanımızdan uzaklaşıyor.. salyangozcuk yeni bir rota koymuş ve başlamış ilerlemeye.. daha hadi ilerleyelim diyemeden " Mira !!! " diye bir ses ile ikimiz de irkiliyoruz.. tesisin animatörlerinden yine Mira'nın hayranı sakar bir oğlan bize doğru koşuyor, daha merhaba diyemeden o da ne?? oğlanın ayağı kayıyor düşecek gibi oluyor, basamakdan toprak zemine kayıyor kendini toparlıyor, ama cırrrtt diye bir ses salyangozcuk artık yok.. Mira'nın " aaaaa..." diyen sesi ve şaşkın bakan gözleri.. oğlan farkında bile değil.. O Mira' yı mıncıklama derdinde.. ne garip basamağın çok daha fazla basılan ortasında olsa şimdi yaşıyordu diye düşünmeden edemiyorum ve Mira'ya nasıl açıklayacağımı düşünmeye başlıyorum kara kara..

Varan 2; yazlıkdaki yatak odamızın balkonunda bir kuş yuvası var, ben çok mutlu değilim çünkü balkonu ve camları çok kirletiyorlar ama bu konudaki inancım o kadar net ki o yuvaya kesinlikle dokunmam.. sıcak dolayısıyla balkon kapısı açık uyuyoruz, sineklikli kapı börtü böcek sokmuyor ama yavruların cik cikleri hersabah uyanışımıza eşlik ediyor, Mira'ya dinletiyor hatta bununla kalmayıp gösteriyorum da kuşları hemen hemen her haftasonu.. " bak annelei yemek getirdi nasıl yiyorlar şimdi aşağıya ineceğiz Miracık da kahvaltı edecek, annesinin Mira'ya hazırladığı kahvaltıyı afiyetle yiyecek Mira da.." benzer bir başka haftasonu, yazlığa ulaşmışız, kıyafetlerimizi hızla değişip kendimizi bahçeye atma telaşı ile odamızdayız, sıcağın verdiği daralmışlıkla hemmmen bakon kapısını açıyorum, hiç bakmadan Mira ile ilgilenmeye başlıyorum.. derken Mira'nın " o nee? " cümlesi ile baktığı yöne dönüyorum, geçekten o nee? iki küçük yavru balkon zemininde cansız yatıyorlar.. ne diyeceğimi nasıl açıklayacağımı bilemiyorum, " tamam Mira'cım sonra çıkarız balkona " diyerek hemen kapıyı kapatıyorum.. Mira inatçı bir çocuk ama neticede çocuk, ilgisini ustaca plastik havuz oyuncağı balıklara yönlendiriyorum, uçtu, kaçtı, yüzdü derken, hadi bahçeye, kaydırağına, salıncağına derken unutup gidiyor.. ama ben de soru işareti hergeçen an büyüyor.. daha sorgucu, daha takipci, daha büyk olduğunda, sorduğu sorulara cevap almadan ikna olmadığında nasıl anlatacağım ona ölümü, yokoluşu.. zor..çok zor.. çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor, içinde " işte öyle.. boşver.. sonra anlatırım.. büyünce anlarsın " ve benzeri idare odaklı kelimeler olmayan hem merakını gideren, hem gerçeği anlatan, örneğin yokolanın bir daha varolamayacağını usulünce izah eden, acıtmayan kelimeler, cümleler.. gerçekten çok zor..

Şiddetle tavsiye ediyorum..

2011-09-07T17:21:00.021+03:00

Bu yaz iki tatil yaptık, biri beş günlük Bodrum diğeri ise dört günlük Çeşme kaçamağı idi.. mayısın son haftasını haziranın ilk haftasına bağlayan hafta Bodrumdaydık, cumartesiden perşembeye.. bu tatil için geçen sezon niyetlenip yer bulamadığımız Işıl Club' ı seçmiştik..
Bodrum için erken mi, lokum üşür mü derken, bir cumartesi sabahı düştük yola, uçağımıza çağrılmayı beklerken havaalanında termometreler dışarıda 16 derece civarı bir sıcaklık gösterdiğinden beynimdeki tilkiler askılılar yerine dik yaka kazak alaydın be kadın diye bağıradursunlar, Mira kızımız havaalanının altını üstüne getirip neticede canım tak edip hiiiiiiiii kayıp mı oldu çığlıklarıma çareyi yaşlı teyzelerin esef dolu bakışlarına rağmen tasma çantayı kullanmakta buldum ve daha uçağa binemeden pelteye döndüğüm bir başlangıç yaptı hepi topu beş günlük tatilimiz..
Havaalanından tesise ulaşma, hafif bir geç kahvaltı ardından odamızı beklemeye başladık, bu sırada hava gece kadar kararıp sele beş var bir yağmur bastırınca odamızı bulmamız biraz zaman aldı.. Tesisin Pazarlama Müdürü Arzu hanım, ki o anda kendisini henüz tanımamıştık, ıslanmamamız için ana binada bir odada vakit geçirmemizi önerse de biz odamızı bekleyip yer cücesini derin ve uzun bir uykuya yatırıp bu vesile ile azıcık dinlenmek hayalinde olduğumuzu kısmen itiraf edip aksi surat ifademiz ile odamızı istediğimizi belirttik..
Odamıza yerleşmemiz, hafifleyen yağmur, ardından nöbetleşe yenilen yemek, restauranttan rahatlıkla çıkartılabilen ve dahi odaya taşınabilen çorba kasesi, yoğurt kasesi tesisde geçireceğimiz rahat tatilin ilk ipuçları idi..
Aslında bizim tatil köyü konseptli ve hatta herşey dahil günlerimiz yaklaşık 10-15 sene öncelerde kalmıştı, ve tatil köyü deyince tüylerimiz diken diken olur modeli bir çifttik ta ki Mira ayaklanmış bir küçük cadı olana kadar.. son senelerde daha ufak otelleri, daha plansız, günün hangi saatinde ne yapacağın kafana kakılmayan tatilleri tercih eder olmuştuk.. rota yurtdışı ise adres internet, yurtiçi ise kulak gazetesi idi.. tur operatörlerinin üzeri kalın çizgiler ile çizilmişti ta ki Mira'ya kadar.. baktık ki bir bebeğin var ise odada soğutucun, ısıtıcın, belirli bir çizgide konforun, tesisde sırf oynamak için de olsa temiz bir çocuk havuzu, mümkünse çocuk parkı, günün her saati çorba, yoğurt bulma imkanı olmalı idi.. şemsiye için takla atmamalı, yumuşak zemin, sürekli temiz havlu, çok büyük olmayan ama sıkmayan bir alan, ama kesinlikle merdiveni az mümkün olduğunca düzayak olmalı, minik poğaça ayakları bastıracak, koşturup, yuvarlanacak çim alan, kumsal plaj olmalı idi.. geçtiğimiz yıl Emir'in de benim de çok sevdiğimiz Beyaz Güvercin'de çok güzel bir tatil yapmıştık ama Mira henüz mobil değildi ve bazı eksiklerimiz olmuştu.. neticede artık şu hamak senin bu loca benim yatmakla olmuyordu..tüm bu düşünceler ile herşey dahil bir sistemin bizim için hayatı kolaylaştıracağını düşünmüştük ancak Işıl Club'ın aradığımız bu niteliklere birebir uyan ve hatta geçen rahatlıkda bir tesis olacağını bilemedik tabiki öncesinden..
Kısa sürede anladıkki tesisdeki odak müşteri memnuniyeti, türküm, doğruyum, çalışkanım, ve dahi tatildeyim, rahatım, relaxım ise marşımız..Tesisde ilk dikkati çeken her köşeden duyulan fransızca, konuklar ağırlıklı Fransız ve Belçikalı, yaş ortalaması orta, kaliteli bir konuk çizgisi var, çocuklu aile çok ama rahatsızlık veren bir çocuk kaynaması görmüyorsunuz, senelerdir sürekli gelen çiftlerle tanıştık, örneğin Belçikalı bir çift ile uzun sohbet etme imkanımız oldu, hem de bir sezonda bir sefer değil birkaç etapta gelip tatil yapanlar var.. çalışan ekip son derece güleryüzlü, ilgili.. ister sessiz bir köşede yatayım deyin, ister hareketin ortasında olayım deyin herşey var.. çocuklar için mini club içerisinde kaydıraklı havuz, oyun ekipmanları var, bu bölümün hemen arkasında da anfi tiyatro, eğer animasyon kelimesini duyunca bizim gibi beş kilometre öteye kaçmak istiyorsanız ancak küçük cadıyı da eğlendirme endişesi içindeyseniz ideal bir mekan seçimi mevcut, anfitiyatro konumu itibariyle ancak yönüne yolunuz düşerse karşınıza çıkıyor, animasyon öncesinde çocuk dansı var, bu dans için Bozi adında bir köpek karakter tesis içerisinde dolaşıp peşine çocukları takarak mekana götürüyor, yani istemezseniz hiiiiçç haberiniz olmuyor gürültü patırtıdan.. hatta bu karaktere adını veren köpek tesisde yaşamış ve ölmüş şimdi çocukları, torunları yaşıyor, son derece hayvan dostu bir tesis, ancak bir tane bile kedi görmedik tamamen açık hiçbir köşede, çünkü kedileri aşağılara, sahile, tesisin içine girmeyecekleri şekilde bir noktada iyicene besliyorlarki arayışa çıkmasınlar..
tesisde hiçbir ufak hesap yok, örneğin sürekli taze sıkılmış portakal suyu var, havlu kartı vs gibi şeyler hiç yok, havlu değişimi yapılamayan bir an dahi olsa ne yapıp edip isteğinizi yerine getiren bir görevli mutlak surette var, yemekler lezzetli, tatlılar zayıf, restaurantta açık mekan kısmı biraz yetersiz, yemekde gölge yer bulmak genelde zor oluyor, rezervasyonlu olan köy kahvaltısı konseptini denedik bir kez, açık büfede olan gıdalar tabağınıza servis edilmiş olarak geliyor, çok cazip olduğunu söyleyemeyeceğim.. odalarda internet kullanımı biraz zorlayabiliyor kimi zaman, çoğu akşamlar canlı müzik oluyor barlar civarında, çok keyifli oluyor, genelde yabancı turistler kurtlarını döküyorlar..günboyu animasyon var ama yapışkan ilgi hiç yok, tesisde sürekli bir fotoğrafçı var ama siz isterseniz sizin farkınızda.. bunlar basit ama geçmişde çok tecrübe ettiğimiz ,takıldığımız ve şiddetle kaçtığımız detaylar..
Emir ve ben yabani denilebilecek karakterde bir çiftiz, Mira doğmadan önce kimse ile iletişim kurmadan iki kelam etmeden gider gelirdik tatillere, ancak çocuk denilen şey öyle bir sosyalleşme aracı imişki, artık tatillerden değişik çevreler edinmiş olarak döner olduk..Bu tatilde de otelin Pazarlama Müdürünü, otelin Müdürünü, pek çok animatörü, küçük markette çalışan ekibi, temizlik yapan ekipleri, pek çok garsonu ve sayamayacağımız pek çok yüzü bizim küçük cadı sayesinde tanıdık ve çok sevdik.. Tesisde hayvanlara karşı inanılmaz dost bir yaklaşım var, yönetim katında beslenen iki sevimli köpek biri Maya, diğeri Toros, Mira ile çok iyi arkadaş oldular.. ve hatta öpüşecek kadar..

Onun dışında deniz sporları bölümündeki iki küçük yavruya bizim yercücesi yapmadığını bırakmadı, sıkıştırmak, öpmeye çalışmaktan gözlerine gözlük takmaya kadar, iskelede balıkları besledi, büfelerde kuşları besledi, dünyanın dört bir yanından arkadaşlar edindi, bol bol suya girdi, az yedi, çok koştu, çok konuştu, bizi bol bol koşturdu..
veee süper bir tatilin neticesinde mekanı herkeslere tavsiye ederek döndük..

İşte keyif..

2011-09-01T11:51:00.019+03:00

bu bayram tatili süper geldi.. çok söylendim öncesinden kabul günah ama allahın bildiğini kimden saklayayım? nasıl olacak, nasıl dayanacağız susuzluğa, açlık tamam da içmemeye diye.. ama allah beni utandırdı, nasıl kolay geçti, nasıl anlamadan geçti.. önceden sıklıkla ağrıyan başım tüm çaysızlığa rağmen, iki sene ara vermişliğe rağmen hiç mi hiç ağrımadı.. süper geçirdik ramazanı.. bu sene Emir de oruç tuttu, her gece üçümüz kalktık sahura, Emir, ben, Bahar.. ya o dört haftanın üzerine şu bayram haftasına ne demeli.. kızımla beraber, zamansız, saatsiz, kuralsız, rejimsiz yedik, içdik, yattık, uyuduk, kalktık, top oynadık, saklambaç oynadık, resim çizdik, pasta yaptık, bilardo oynadık,kaydıraktan kaydık, salıncakda sallandık, teyzii, abi, büdü abla, bidi abla, sayyyı kedii, kediiii ile yazlığın tadını çıkardık, maymunluk üstüne maymunluk yaptık.. şimdi sahile indi babası ile, denize taş atıp, salıncakda sallanıp, üç beş kedi köpek kovalayıp " aanneee beni kucağa aaağğğllll!!" diye geri gelir lokumum.. sonra çorba, sonra beraber uyku.. en güzeli de beraber uyku.. bu sabah ben uyanmış onu seyrediyordum.. gözlerini açdı, beni gördü, çok sevindi, gözlerindeki ışıktan belli, hemen boynuma sarıldı.. " anneciii seni cokkk seviyiiii..." anne mi? bildiğin pelte, eridi eridi.. hergeçen gün daha büyük keyifsin güzel kızım..

Kirby Brothers ile tanıştık..

2011-07-30T22:18:00.026+03:00

Vildan ablamın arkadaşı, hani içi dışı bir, kendine hiç değil ama dışarıya çok hassas, tanıdıkca sevdiğin, sevdikce yakınlaşıp daha iyi tanıdığın insanlar vardır ya.. işte onlardan..
ablamların bir grubu var muhtelif vesileler bahsetmişimdir, ben onlara " grup şurup " derim zira insanın en karanlık anında bile yüzünü gülümsetebilen sıcak, samimi, hoşsehbet, hazırcevap, eğlenceli, ama destek istediğinde dimdik yanında, doğru senin hoşuna gitmesede o doğruyu söylemekten çekinmeyen, hatta sırf bu yüzden yakın geçmişte onlarca senelik sözde arkadaşlıkların üzerini de usulünce silmesini bilen, birlikte büyümüş, olgunlaşmış, hayatları boyunca pek çok mutluluk ve mutsuzluğu beraber yaşamış, kimi zaman birbirine yaslanıp güç bulmuş bir çekirdek grup.. çok kalabalık olmamayı tercih eden bu grubun mesafede uzak ama sıcaklıkda mesafe tanımayan üyesi Vildan.. kendisi senelerdir Amerika'da yaşıyor.. eşi Grant Amerikalı.. bencileyin evlilik için acele etmemiş vakti gelince çocuk demiş.. işte temel yakınlığımız burada başlıyor, kader birliğimiz bilmeden aynı doktor grubunun hastası olmamız ile başlamış biz bilmeden.. ne mutluki o günleri ikimiz de yüzümüzde güller açarak hatırlıyoruz şimdi.. Vildan'ın hamile olduğunu öğrendiğim günü bugün gibi hatırlıyorum bazılarınız şaşabilir ama anlayan anlar, o adı soğuk ama gerçekte çok sıcak ve samimi kıskançlığı..sonra da Vildan'ı son gördüğüm günü hatırlıyorum o midesi sürekli bulanan Amerika'ya nasıl geri uçacağını düşünen bir yeni hamile, bense onu gıpta ile seyreden ama ondan daha yeni bir hamile olduğunu o anda bilmeyen bir şanslı kadın.. işte o günden sonra ilk kez bugün gördüm Vildan'ı, amaç görüşmek, özlem gidermek ve tabiki şimdi ağabey olan ama ileride kızımla aynı yaşta olacak olan topuzlar ile Mira'yı tanıştırmak.. Ian Altan Kirby ve Brian Deniz Kirby..14.Nisan 2009 da anneleri hastaneye helikopter ile ulaştırılarak doğdular, onlar da Mira gibi biraz acele ettiler dünyaya gelmek için.. sırada Mira'dan önce geldikleri için ağabey ama ileride yaşıt olacaklar kızımla..

İşte bugün bu muhteşem ikili ile tanışma günümüzdü ve bence tüm olumsuzluklara rağmen, kesilen elektrik, geç pişen ve beklenen mamalar, evimizi koza gibi kaplayan dış cephe tamiratı için kurulmuş iskele ve bu nedenle sökülmüş klima nedeniyle yaşanan korkunç nem ve sıcağa rağmen süper bir gün geçirdik, çok güldük, çok konuştuk, çok yedik, çok terledik, çok çocuk kovaladık,çok balon şişirdik,çok balon patlattık ve neticede bu günü en yakın zamanda tekrarlamaya çok niyetlendik.. günün en cadısı ise benim yer cücesi idi ve Altan ile Deniz'e hayatı dar etti kıskançlıkları ile, bütün oyuncaklar benimdir, sizinkiler de benimdir modeli oğlanları canından bezdirdi, Vildan'ın deyimi ile 35 yaş olgunluğundaki Deniz'cim pek uğraşmadı ama Altan'cım Mira'ya gereken tepkiyi gösterince ortalık biraz toz duman olsa da aynı yatakta zıplamaya, aynı pozisyonda süt içmeye, aynı havucu paylaşmaya ve aynı klima ile aynı küçük ortamda vakit geçirmeye alışan üçlünün aynı karede yeraldığı birkaç poz da yakaladık haliyle..
Günün muhteşem mesajı ise Vildan'dan geldi..Mira bacaksızının tüm aksiliğine rağmen onun benim duygusunun gelişmesinin gelişimi için bir aşama, bir seviye atlama olduğunu açıklayan güzel ve olgun arkadaşıma biz türkçede buna kıskançlık, paylaşmayı bilmemek ve aksi küçük bir cadı olmak diyoruz cevabını da verdik ne yazıkki:))

itiraf ediyorum..

2011-07-26T16:08:00.006+03:00

takıntılıyım.. detaycıyım.. pimpirikliyim.. kötümserim.. genelde bardağın boş tarafını görürüm..kafama birşeyi yazdımsa herşeyin kafamda yazdığım şekle uymasını isterim.. uyması için zorlarım.. kendimi yorar, yıpratır, bitiririm.. endişelendiğim şeyler başıma geldikcede, sakınan göze çöp batar demem, bak ben dememişmiydim der dururum.. adeta kendi kendimin sağlamasını yapar gibi..
ara sıra etrafıma baktığımda görürüm ki rahat insanlar rahat rahat yaşayıp gidiyorlar, kafalarına birşey takmıyorlar ama ben onların yerinde olsam kafama takacağım şeyler de onların başına hiç gelmiyor.. kendini ne kadar rahat bırakırsan o kadar stressiz yaşayıp gidiyorsun..
emirin bir arkadaşı ve eşini kızları ile beraber yazlığa davet etmiştik haftasonu için, allah biliyor ya, gelmezler ama teklif edelim fikrindeydim plan yaparken, başka uygun zaman yok gibiydi, kızları Mira'dan 4 ay küçük, şipşirin bir kızdı, Mira'nın doğumgününde güzel oynamışlardı, yazlık konusunun birkaç kez sözü edilmişti ancak eş karnı burnunda hamile idi.. detaycı, tedbirli ve takıntılı tarafım aldı sazı eline, yok canım daha neler, istanbuldan uzaklaşmak, hem de sağlık hizmetlerinin sağlık ocağı mertebesinde verildiği bir coğrafyaya hem de hiç bilmediğin bir ortama 8 neredese buçuk aylık hamile olarak gitmek, 1 saat denizotobüsü ile ve ardından araba ile yine 1 saatlik yolculuğu göze almak.... geliriz dediler!!! işte kafamdaki hiçdurmayan terazi olayı tartmaya başladı, işte bu diye bağırdı durdu, sen herşeyi kurcala dur, herkes rahat, rahat isen hayat da rahat.. gelirler, güzel bir haftasonu geçiririz beraber, sen aman üst katta oda vermeyeydik merdiveni çıkarken inerken birşey olmaz inşallah, ama alt katta da oda yokki diye düşünüp dururken zaman geçer gider sen yine taktığınla kalırsın derkeeeeeennnnnn pazar sabah bir kalktık, doğum başlamış.. doğumun olabileceği en yakın yere 40 dakikada ulaşıldı, 10 dakika sonra bebiş hayata merhaba dedi, baba mağazaların açılmasını bekleyip anne ve bebe için kıyafet alışverişi yaptı, büyük bebe bizimle kaldı, akşam evlerine gitme planları dur canım pazar akşamı ne düşeceğiz yazlıkcıların arasına sabaha döneriz İstanbula denilerek değiştirildi, hayat mutlu mesut devam etti..
ben mi? ben yine düşündüm durdum, endişe duyduğum konular başkalarının da başına gelebiliyormuş, endişelenmek boşuna değilmiş, rahat olsan da takmasan da takmadığın konular gerçeğe dönebiliyormuş, maharet beklemediğin olayları da aynı rahatlıkla karşılayabilmekteymiş, zira ben oğlan hiç yokken başkayer doğumlu oldu, ya doğum fotoğrafı, e ama bebek şekerleri, kapı süsleri nerede.... sorularını sıralarken baktım hiiiiççç böyle bir endişe de yok, endişe yine sadece bende.. ben iflah olmam.. itiraf ediyorum ben iflah olmam... sevgili faruk ve özlem hep böyle kalın, söz ben de bundan sonra deneyeceğim:))

partiler partileri kovalarken...

2011-06-12T11:15:00.030+03:00

Dün Mira'nın doğumgününü bizim arkadaşlarımız ve onların çocukları ile kutladık.. süper keyifli bir gün geçirdik..tek endişe yağmur yağabilme ihtimali idi ancak allaha binlerce şükür bizim kapanışımız sırasında hafif hafif başlayan yağmur biz arabalara yerleşmişken arttı, ve programımızı hiç aksatmayarak acaip işimize yaradı..

Mekan seçimi konusunda anne tam puan, sabahın köründe gidip mekanı süsleme konusunda baba tam puan, uyum ve destek konusunda mira tam puan, neşemiz, eğlencemiz konusunda ise partimize renklerini, neşelerini ve herşeyin başı kendilerini getiren tüm konuklarımız ise biz evsahiplerinden tamın tamı puan aldılar.. kazananı çok bir gündü anlayacağınız..

Miracım serin hava nedeniyle üç kostüm değiştirdi, sabahki sandaletler askılılar yerini kapalı pabuç ve pantolona, günün sonunda ise çorap ve spor ayakkabı ile kapişonlu monta bıraktı..

bol bol kuduran, arkadaşları ile o salıncak senin bu kaydırak benim koşturan, yaklaşık 100 kere mum yaktırıp üfleyen, çığlıklar atarak büyükler ile istop oynayan Cailloulu pastası ile de kendinden geçen Mira dönüş yolunda arabanın camında tıpırdayan yağmur sesini ninni sayıp derin bir uykuya daldı, İstanbul cumartesi trafiğine karışan yağmur nedeni ile de bu uyku yaklaşık üç saat deliksiz devam etti..

Günün sürprizi sevgili Sema ve Aybar'ın Mira'nın son Bodrum günlerimizde çekilen bitirim bir fotoğrafını büyütüp bize hediye etmeleri idi..

iğğğkii doğduuunn miiyaaaaa...

2011-06-10T22:19:00.015+03:00

kutlamalar çarşamba başladı, önce gündüz evde olamayan annesiz ve olması zaten beklenmeyen babasız anneanne, teyze ve müge abla ile sonra akşam ancak 22.00 civarında anne ve baba ile ve hafiften uykulu
bugün de british schooldaki arkadaşları ile okulda..
Miracım bugün adeta bir uğurböceği idi ve günün en sevilen cümlesi ise; " iğğğkii doğduuunn miiyaaaaa..."
ikinci parti ise yarın arkadaşlarımız ile sabah kahvaltısında olacak.. kırk gün kırk gece kıvamı bir program var anlayacağınız..

Mira'm tam 2 yaşında..

2011-06-08T13:10:00.009+03:00

karışık duygular içindeyim.. hem çok mutluyum hem biraz buruk..herşey de sanki biraz üzerime üzerime geliyor gibi.. çok önceden bugün için planlar yaptım, sabah beraber uyanacak, önce yatak keyfi yapıp yatakta oyunlar oynayacak sonra da tüm günü beraber geçirecektik.. anneanne, teyze, müge, mine ablalar ile beraber olabilmek üzerine de muhtelif hazırlıklarımız vardı.. belki açık hava bir yerlere gideriz diye düşünüyordum.. neyse pembe hayalleri uzatmayayım zira gidişattan da anlaşıldığı üzere bunlar sadece plan olarak kaldı, çünkü işdeki bazı gelişmeler üzerine benim bugün işe gelmem zorunluluğu doğdu.. aslında itiraf ediyorum biraz da kendim kaşındım çünkü önemli bir toplantıydı ama ben planımı yapıp bugün olmayacağımı herkese duyurduktan sonra ortaya çıktığı için ben gelemem cümlesini kurmam kolay oldu, ama ajanda dün paylaşıldı, Zürihden gelen ekip senede bir iki kere gelebilen ve önemli bilgileri paylaşacak olan bir ekipti, genelde onlarla yapılan toplantılar verimli ve faydalı geçiyordu, katılmamak hoşuma gitmedi, hiç peşimi bırakmayan şu iflah olmaz sorumluluk anlayışı, beynimin bir tarafını yedi durdu dün tam gün.. Mira benim Miram, o günü onunla geçirmesem de bu onun iki yaşında olacağı gerçeğini değiştirmiyorduki, ve onu çok hem de pekçok sevdiğim,onun canımın içi olduğu, birtanecik kuzum, güzel meleğim olduğu gerçeğini de.. hem cuma sabah okulunda doğumgününü kutladıktan sonra tüm günü onunla geçirebilirdim, üstelik daha çok küçük değilmiydi, farkında olmazdı belki, ben vicdan azabı çekerdim çok çok.. ama bu tip konuların üzerinde çok durmak beni manevi olarak rahatsız etmezmiydi zaten, allahın gücüne varmasın, bu da dert mi allah ayırmasın cümleleri beynimde döndü durdu.. iyi b..k etti,
tamam dedim yarın geliyorum, kendimi olgunca hazırladım, tamam ya invitationa göre beşde bitmiyormu tamam hemen çıkıp koşa koşa yok dura kalka neyse en acil şekilde eve giderim diye düşündüm..
sonra başka olgun ve mantık dolu cümleler bunları kovaladı, hem sırf sabahtan öğleye kadar olan süreyi kaybediyorum, öğleden sonra iki saatten fazla uyusa, teyzesi, müge, mine ablaları uğrayıp onunla minimum bir bir buçuk saat geçirse, hem sabah babası geç gitmedi mi, anneanne de isterse tüm gün onunla olur, tamam işte ben de beşde çıkıp gitsem çok az zaman yalnız kalmış olur ablası ile evde.. falan da filan... sonra gerçekler yavaş yavaş su yüzüne çıkmaya başladı;

varan 1 geçen haftaki tatilin etkisi ile benimle olmaya çok alışan Miracım dün sabah benden ayrıldıktan sonra evde öyle çok ağlamıştıki ablası katılacak diye korkmuş paniklemişti, bu durumda bu sabah daha uyumlu bir senaryo ile ayrılmaya karar verilmişti ancak minik melek sabah uyanmadı ve ben hergünden daha erken çıkmak zorundaydım ismi lazım değil toplantı 9.00 da başladığı için.. yani onu evde bırakırken için senaryo düşünedurayım onu öpemedim dahi..

varan 2 arabaya oturdum dün servise giden arabanın saati tam 09.07 yi yani Miramın doğum saatini gösteriyor çünkü araç bilgisayara bağlanmış ve Türkiye saat uygulamasına göre düzetilmiş olan saat ayarı bozulmuş, gerçekte saat 08.07 ama arabaya oturduğum an onun doğum saati olan rakamları görünce iki üç damla yaşa engel olamadım, o saatte yanında olamayacağım kafama kakıldığı için..

varan 3 ofise geldim, gelir gelmez kamerayı açtım baktım minik melek kalkmış, giyinmiş ve koltukda uslu uslu oturuyor, hemen evi aradım, ablası dediki yine ayağını çekerek yürüyor.. ilk dün akşam yatmadan az önce farketik bir ayağını hafif sürüklediğini yürürken, eve gittiğimde birşeyi yokdu, sonra düştü bir kere ama ayağını yaralayabilecek bir düşüş değildi sanki,
-ne oldu Mira?
-aciiiğğğğğ
-neresi acıyor kızım?
-iş buuu..( ayağını göstererek..)
yara bere şiş kontrolünde birşey bulamayıp yattık,
sabah ben uyanınca hazır da o uyurken hemen baktım yara bere kesik vs var mı diye, birşey yok..

varan 4 bahçeye indiler ama yerinde duramayan kıpır kıpır kızım hiç ablasının kucağından inmemiş..

varan 5 en sevdiğim şeylerden biri kameranın karşısındayken evi arayıp onun telefona koşuşunu izlemek, ancak bugün telefon çalıyor ama bizimki hiç hareket etmiyor yerinden, yaralı kuşum beni..

varan 6 ablası telefonda benim yoğun ısrarıma dayanamayıp iyi iyi diye geçiştirdiği cümleri biraz uzatınca anladımki bugün ciddi keyifsiz, herşeyi mızırdanarak anlatıyor..

veeeeeeeeee varan 7 sabahki toplantı normalde yapılması gereken tarihten biraz önce yapılmak zorunda kalınmış bir toplantı olması, taleplerin zamanında paylaşılmamış olması nedeniyle verimsiz geçtiği için zorunlu bir ara verildi ve herkes hazırlığını yaptıktan sonra ama şimdi çok sıkı durun SAAT 18.00 e kadar tatil edildi, tabiki 18.00 de tekrar toplanmak üzere.. yani çok muhtemel ben eve gittiğimde Mira'm uyumuş olacak..

neyseki annem, ablam ve müge bize gidip onunla beraber olacaklar, belki parka çıkacaklar, pastasını kesecekler ve yaralı minik kuşu biraz hoştutmaya çalışacaklar..

işte böyle minik kızım, bugünün ruhhali aynen böyle, allahıma binlerce şükür seni bana verdiği için, günler bitmedi ya daha çok gün geçiririz beraber yeterki allah sağlık versin, minik bebeğim.. sen iyi ki doğmuşsun, iyi ki benim güzeller güzeli kızım olmuşsun, iş güç hepsi palavra sen bir tanesin.. bir tane..
ve şunu bilki, tabi şimdi anlayamazsın da bunları anlayabileceğin yaşa gelip bugünün hikayesini okuduğunda bilki şu gün yapmak istediğim yegane şey ne cismen bu ofisin dört duvarı arasında olmak, ne şu yüzlerce maili okumak, ne şu binlerce rakamı yorumlamaya çalışmak, ne çekilip bir köşede gözyaşı dökmek, sadece seninle beraber olmak.. ama şunun için kendime söz verdim seneye 8 haziranı kapsayan haftaya komple izin yazacağım bebeğim söz..
seni çok seviyorum, iyi ki varsın..

Koç Üniversitesi'nde yürütülen bir araştırmaya katıldık

2011-05-14T18:40:00.023+03:00

Mira'nın ilk arkadaşlarından:) Melis'in annesi sevgili Zeynep aracılığıyla Koç Üniversitesinde yapılmakta olan bir çalışmayı öğrenmiştik, özet olarak duyuru şöyleydi;

" Çocuklarınızın dil gelişimi ile akılda tutma becerilerinin nasıl geliştiğini merak ediyor musunuz?
Koç Üniversitesi'nin 20-36 aylık çocuğu olan ailelerle yürüttüğü araştırma birçok ebeveynin merak ettiği bu sorunun cevabını arıyor.
Çocuğunuzun dil gelişimine dair uzman görüş de alabileceğiniz bu çalışma hakkında daha detaylı bilgi için ekte yer alan dökümanı inceleyebilirsiniz. "

hemen formu doldurduk ve gönderdik, bu arada konu araştırmanın kontakt kişisi Elda Asael Feldman ile bir de telefon görüşmesi yaptık ancak çok yoğun talep aldıklarını, genelde taleplerin haftasonunda yoğunlaştığını öğrendik, sonrasında uzun süre haber çıkmadı açıkcası ben gerek yaş dönemimiz gerekse yoğun başvuru nedeniyle bize dönüş yapılmayacağını düşünürken 1 nisan cuma günü takip eden cumartesi için teklif aldık, hatta ne şans Melisciğim için de aynı güne randevu verilmiş, böylecene 2 nisanda, sisli kapalı bir cumartesi sabahı sabahın körü yakıştırmasını hakeden bir saatte yola düştük ve Koç Üniversitesine ulaştık.

Mira'yı koridorlarda koşmaktan güçlükle alıkoyup bize bildirilen salona ulaştık,

Mira öncelikle Elda ile bir oyun oynadı, önce Elda'nın gösterdiği ve Mira'dan tekrarlamasını istediği oyun iki adet ile başlayıp beş adede ulaşan ve bir tutarlılığı olmayan oyuncak grubunu iki fanusa aynı Elda'nın ayırdığı gruplamada ayırarak atması idi, Mira 5 oyuncağa kadar gayet başarılı olarak ayırdı oyuncakları, ben oyuna başlamadan hiç karışmamam gerektiği konusunda uyarıldığım için " hadi Mira'cım ..işte oldu Mira'cım " şeklinde cızırdamamaya özen gösterdim ve sadece onay alkışlarına şiddetle eşlik ettim, Mira her oyun sonunda " bidaaa.. bidaa.. " şeklinde Elda'yı coşturadursun neticede 22 aylık Mira 30-33 aya yakın bir seviye gösterdi, tamam Harvarda kabul edilmedi ama sevindik doğrusu.. Aslında bence neden Mira'nın hep dikkatimizi çeken sabırlı bir karakterinin olması idi..

sonra Elda bazı kelimeler söyleyip tekrarlamasını istedi ancak dilli düdük Mira bu noktada gözlerini mahzun mahzun açıp uzun uzun Elda'ya bakınca ve henüz "baba da" tökezleyince:) Elda o oyunu kesdi ve diğer bölüme geçmemizi önerdi, Burada ise ben Mira'nın neyi nasıl söylediğine ilişkin bir form doldururken Mira Elda ile puzzle oynadı, büyük küçük ayırdı, burada da Elda'nın onayını aldı minik kuzu çünkü evde ençok oynadığımız oyuncak türü puzzle ve yaşından beklenmeyecek bir beceri ile puzzle oynuyor Mira.. neticede dikkat, algı, küçük motor gibi gelişim noktalarında sınıfı başarı ile geçip konuşma konusunda yaşına eş değer bir başarı gösteren Mira ile Üniversite'den ayrıldık.

Bu arada Elsa ile vedalaşırken Mira'nın adına hazırlanmış teşekkürlü masal kitabını almayı ihmal etmedi Mira'cığım ve arabaya binince de direkt uyudu:)

İyi ki Anneyim..

2011-05-08T01:02:00.013+03:00

Düşündüm de güzel yeğenlerim doğduğundan bu yana yani Müge'nin doğduğu 1991 yılından bu yana ben de hediyeli, çiçekli, kartlı, ziyaretli bir yarı anneydim.. 2009 da tam anne olana kadar..dünya kibarı ablam ne kutlamamı ne hediyemi hiç eksik etmedi, iki dünya güzeli Müge ve Mine daha kendi başlarına zor yürürken de verdiler hediyemi keza bugün de.. o nedenle anneler gününü şunun surasında iki yıldır kutluyor hiç değilim, asla gün takıntılı da değilim, bazı anlarda tüketim çılgınlığını destekliyor olduğunu düşünmekle beraber biraraya gelmek için, düşünmek ve düşünülmek için bir neden olmasına ise hiç itirazım olmadı..o nedenle günün anneler günü olmasını birtarafa bırakıp anneyim deyince düşündürdüklerine gelelim, bilen bilir biz Mira'yı biraz bekledik, hiç umudumuzu kaybetmeden, aradabir gömülsek de çok kararmadan birgün geleceğini bilerek bekledik.. Pek çok ilk var aklımda, kalbinin atışını ilk duyuşumuz, şimdilerde korkup göğsüme yaslandığı heran tekrar tekrar düşündüğüm, karnımdan ilk görüntüsü, şimdi o minicik kalkık buruna baktığımda hatırladığım, ilk kucağıma verdiklerinde ıslak mı, yapışık mı diye hafif çekinerek yanağını yanağıma yaslayıp o güzel koku ile ağladığım, hergün defalarca defalarca öptüğüm o yumuşak yanaklar, bunun gibi daha bir dolu güzellik..
Biliyorum ki annelik büyüdükce bedenen daha kolaylaşan ama fikren zorlaşan bir süreç, anneme bakıyorum da bir tek evladın yaşı yok, ne yaşda olursan ol anne hep koruyup kollamak ister.. bazı akşamlar eve geldiğimde Mira beni hiç bırakmak istemiyor, meme emiyor, kucağımda oturmak, oynamak istiyor, annem başlıyor Mira bırak da annen yemek yesin diye.. duramayıp devam ediyor " o da benim çocuğum " diye..
güzel çok güzel duygular bunlar, anlatılması zor, Allah isteyen, bizim beklediğimiz gibi bekleyen herkese versin.. hepimizin " Anneler Günü" kutlu olsun, dileyen herkesin olsun..

Bu bizim ikinci 23 nisan kutlamamız ve nurturia yürüyüşümüzdü...

2011-04-23T22:19:00.023+03:00

yağmur yağdı mı yağacak mı, soğuk mu sıcak mı pekdemi rüzgarlı derken gittik, nurturia annelerine katıldık, sevgili ılgaz'ın elinden bayraklarımızı, balonlarımızı aldık, yürüdük, tanıştık, konuştuk, mola verdik, çimenlere yayıldık, mira'yı önce çimenden, sonra çamurdan, sonra yoldan, en son da denizden topladık.. arkadan bir de tuzla ve köfte dedik, kuzu sızdı hem de ağzı açık.. ama ne babada ne annede hal kalmadı haliyle.. olsun bugün kuzucuğun bayramı değil mi neticede.. Atatürk'ümüze binlerce teşekkür.. hayatının her kıvamında kutlanacak şeyler bıraktığı için bizlere.. ah keşke kıymetini bilebilsek..

yasak olmasın bir daha..

2011-03-12T22:48:00.003+02:00

çok sık yazmıyorum kabul.. istiyorum ama olmuyor.. eskiden Mira'nın zamanından çalmamak için daha çok geceleri kullanırdım, artık daha çok mu yoruluyorum yoksa Mira ile yumuş yumuş uyumak pek mi tatli geliyor bilmem geceleri de pek yazamıyorum.. eskiden işte blogspot uzantıları açılmazdı, bir süredir açılıyor, hiç sesimi çıkarıp kimselere sormuyorum farkedilmeyen bir açığı kapattırmış olmayayım diye.. ama işte de vakit bulabildiğim söylenemez, eskiden öğlenleri üç beş atıştırırken gözucu baktığım facebook yerine blog okuyorum.. sanırım daha çok okuyorum ki bu yasak da bana yazmakdan daha çok takip ettiğim blogların eksikliğini hissettirdi, allah için bu kadar süre boşladığım olmuştu çok sefer.. elim bilgisayara gitmedi, başka biryere taşınayım telaşına giremedim, du bakalım ne olacak modu ağır bastı, ama eksiklik hissi hiç bitmedi.. uzun lafın kısası alışmışım bu işe, özlüyorum yokluğunda.. bir daha olmasın yasak masak.. üç beş yazıp okuyup kafamızı boşaltalım..

alla alla yaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2011-03-03T22:14:00.003+02:00

Dişler..dişler..

2011-02-16T20:02:00.019+02:00

Miranın dişlerini fırçalamaya başladığımda muhtemelen 1 aylık bile değildi daha, vazgeçilmez diş hekimim ve aynı zamanda çok iyi dostum Nilüfer Bora hamileliğimin 6.ayında düşüp dişimin içinde damar patlattığımda Mira'nın dişlerini fırçalamayı ihmal etme diyerek hangi fırçayı almam gerektiğini de önerdi. Mira'nın daha bir yatağı yokken parmak fırçası hazırdı.

hele hain dişler çıkarken öyle kaşınıyorlardıki sanki her sabah kalkınca ve akşam yatarken fırçalanma zamanını dörtgözle bekler gibiydi kuzucuk.. Nilüfer hanım dil fırçası da kullanmamı önerdi hatta önermekle kalmayıp evimize kargo ile bir fırça gönderdi ama Mira bu fırçayı ağzına alır almaz bir canavar kesilip fırçayı yalayıp yuttuğu için başı kırılıp boğazına kaçacak endişesi nedeniyle çok da düzgün kullanamadım..

Daha sonraları daha tuvalet eğitimine başlamadan Miracım acaba bu dört duvar nedir, niçin herkes günde üç beş sefer buraya girip çıkarki merakı ile bize eşlik etmek için elinden ne gelir ise yapar hale geldi, hele tuvalet eğitimine başlamamız ile ayna önünde duran diş fırçasını ayırdedip " dişiiii, dişiiii..." nidaları arasında normal fırça ile macunsuz fırçalanmalar da başladı. Bu arada kendisine eşlik etmemizi de şiddetle talep eder oldu.

Halen macunsuz fırçalamalara devam ediyoruz ve henüz diş hekimi kontrolüne gerek yokdu, ta ki geçen cumartesiye kadar, her cumartesi Mirayı Music Together da müzik dersine götürüyoruz, yazmıştım daha önce, ders hemen Göztepe parkının karşısındaki apartmanların birinin alt katında yapılıyor, Mira derse girmeden önce " lağ..lağ.." diye sayıklıyor ama vaktin ders sonrasında geleceğini de çok iyi biliyor ve dersten çıkar çıkmaz o yumuşak ses yerini çığlığa çeviriyor ve " lağ..lağ..lağ" diye yıkıyor ortalığı, salıncağa binmeden de susmuyor.. geçen hafta da aynı şekilde kendimizi parkta bulduk,sallandık, kaydık, bol bol eğlendik ama tahteravallide sallanırken kafasını hızla öndeki demire çarpması ile ön dişinin uçtan kırılması bir oldu.. Tabi çok sıkıldık, üzüldük ama yapacak birşey yok.. doktorunun belki kök zedelenmiş olabilir endişesi üzerine hemen Nilüfer hanımı aradık o herzamanki rahatlatıcı sakinliği ile konuyu izah etti ve haftaiçi buluşmak üzere sözleştik, böylece bugün Miracım ilk kez diş hekimine göründü.. çocuk hasta konusunda çok tecrübeli bir dişhekimi olarak Mira'yı da kendine alıştırması yaklaşık beş dakika sürdü, önce boyalar yapıldı, oyuncaklar ile oynandı, öpüşüldü koklaşıldı, sonra tedavi için yan odaya geçildi,
önce annenin ağzına bakıldı, sonra Mira'nın..
küçük bir lastik ekipman ile ustaca bir rötuş neticesi sivrilik törpülendi ve renk değişikliği olur ise haberleşmek üzere vedalaşıldı..
işte böyle aile geleneğine uydu Miracım ve Emirganda bahçede ön dişini kıran anne ve kurs için gittiği İstanbul Erkek Lisesinde tenefüsde oynarken yine ön dişini kıran babası ile ustaca yarışıp ben bu ailenin kızıyım ve işte ben de ön uçtan kırığım dedi:(

çocuklukdan kalma üç güzel gün..

2011-02-10T10:32:00.018+02:00

özgür anne çocukluğumuzdan 3 güzel anı diye bir fikir atmış ortaya bayıldım, ben biraz bardağın boş tarafını gören bir tipim, bu nedenle hafızam tatsızlara gidecek gibi olurken hemen tekrar okudum yazısını ve ilk aklıma gelen üç taneyi yazmaya başladım;

1. 3 yaşındayım, aslında hatırlayabildiğim en eski diyebilirim, kasık fıtığı ameliyatı olacağım, ameliyathaneye gitmeden önce Bulgar Hastanesinin o yüksek duvarlı geniş odasında beyaz pikeler üzerinde zıplıyorum, sonra geliyorlar beni almaya elimden tutup götürüyorlar, beyaz mermer soğuk koridorları ve parlak ameliyathane ışığını dahi hatırlıyorum, gece halam kalıyor yanımda, zaten hep aynı odada yan yana yataklarda uyuyoruz, çok alışkınım onunla uyumaya ama annemi de çok özlüyorum, gün geliyor çıkış gününe bana üzerinde koyunlar olan pazen bir pijama dikmiş annem, emirgandaki evimizin kapısı, babamın üzerimde o pijama ile beni arabadan alıp kucağında eve çıkardığını hatırlıyorum, bayılırdım dönüşlerde babamın arabadan kucağında eve taşımasını, gece gezmesi ise uyumuyorsan bile uyuyor pozu yap:) 3 yaşımdaki o hastane dönüşü taşınmak kaçınılmaz, arkadan Filo teyze sesleniyor " geçmiş olsun.." sanki bir bayram arefesi aynı zamanda anneannem de bizde, ve ben anneme, babama, ablama kavuşuyorum, pijamam çok güzel ve evimizdeyim, çok da mutluyum..
2. emirgandaki evimizde ablam ve halam ile beraber kaldığımız odadayız, bahçedeki çam rüzgardan sallanıyor ve arkasındaki sokak lambası sayesinde gölgesi karşımda baktığım duvara vuruyor, bir yandan da o koskocaman evde üçümüzün aynı odada yatmasının nedeni olan gaz sobası söndürülmüş ama soğumaya çalışırken kendine özgü lok lok sesini dinleyip bir yandan da tavana yansıyan sönmeye yakın ışığına bakıyorum, derken çam öyle hızlı sallanıyorki korkuyorum hemen yan yatağa halamın koynuna geçip pofuduk masalı dinleyerek uyuyorum, sabah kalkınca bahane hazır; aaa gece buraya kayıvermişim...

3. konyada anneannem ile büyükbabamın evinin bahçesindeyiz, güzel bir yaz günü, annem, babam, halam, teyzem, anneannem, annemin babaannesi hatce nine beyaz örtüsü ile asmanın altında oturuyorlar, başkaları da var kalabalık, büyükbabam dükkandan ince pideler yollamış güzel bir kahvaltı edilmiş, ortadaki havuzun suyu akıyor, kuzenim medar elinde fırça kovaya su doldurmuş arka taraftaki biraz da gizemli deponun kerpiç duvarlarını boyuyor " boyacı olucam" diyerek, ben ve ablam yerde toprağı ıslatıp çamur ile oynuyoruz, önce bir kubbe yapıyoruz, içini oyup su akıtıyoruz, adı harmanbiç bu oyunun, ablam diyorki bilmiş bilmiş, hayır bu pasta, doğumgünü pastası, ay ne akıllı gerçekten çok benziyor, büyük ya benden tabi ki pasta yapabilir, ne şanslı.. hemen büyümek istiyorum..
sonra medar ile bisiklete binip, yürüyerek odasına gitmeye çalışan ama az gördüğü için zorlanan hatce ninenin başındaki örtüyü çekiyoruz; "amaaan şu oğlanla kızın akımı çekmesi... oğuuuulll akifem,ayferim oğuuull " :))))))

teşekkürler özgüranne..

başlığı yok bu yazının

2011-02-02T15:54:00.011+02:00

biraz sıkıntılı geçiyor günler.. kimileri rutinden sıkılır, herşey monoton diye dert yanar, hiç hayatım monoton diye dertlendiğimi hatırlamıyorum, hayatımın hiçbir döneminde.. çünkü herşey rutininde gidiyormu herşey de yolunda gidiyor demektir,
kimi zaman sağlık problemleri, kimi zaman yaşanan kayıplar, derdin küçüğü de var büyüğü de, ama büyüğü yokken küçüğü de dert sayar insan, hepimiz yapıyoruz, inciğe boncuğa can sıkıp belki de bir ölüm haberi ile kendimize geliriz kimi zaman işte hayat bu diyerek..
son günlerde işsel durumlarda biraz can sıkıntımız var, herişte bir hayır vardır deyip ileriye bakıyoruz bakmasına da 1,5 yaşında bir kuzunun anne babası olunca kendini bir tarafa bırak ona vereceğin geleceğe dair endişeler bir de kuzuyu 40civarında doğurmuş olmanın hafiften ağırlığı ile kafada kırk tilki, kırkının kuyruğu birbirine değmez gecelere gebe ediyor insanı..
şu aralar hayatı düşünüyorum çokca, kimler geldi kimler geçti, ne para ne pul, dostluk biriktirmek ne kadar önemli.. birsürü sahte dostluk var etrafımda, etrafımızda, dostluk saydığımız, güvendiğimiz ama yarı yolda kaldığımız, ama kazık yediğimiz, ama kiminde de yıllar sonra bir telefon ile koşulsuz yanımızda bulduğumuz, şimdi olduğu gibi..
dostlar var, dost sanılanlar var.. hayat çok bonkör aslında dostu da olmayanı da örneklerle anlatıyor, yaz tecrübe hanene bir daha gördüğünde tanı diyor, ama bazısı tanıyamıyor, tecrübelerinden ders almıyor, bizim ki de böyle biraz..
artık tahammül etmiyorum, biliyorsam dost olmadığını ve olamayacağını, gülüyorum yüzüne ama güvenmiyorum, kendimi zorlamıyorum devam ettirmeye birşeyleri, iyi olmaya çalışmıyorum, çünkü yaşadığım örneklerden öğrendimki değmiyor, değmeyecek. yaş 42 artık biraz politika öğrendim diye düşünüyorum..işte şimdi bunu kocama anlatmaya çalışıyorum, bu kadar kazıkdan sonra anla bak hayat sana nasıl da anlatıyor, yaz tecrübe hanene tanı birdahasına diye.. ben hep dedim sana dememeye çalışarak..
ama hayat bu işte, herkes kendininkini yaşıyor, kocan da olsa kendi bulduğu doğrular hayatına yön veriyor, kocan da olsa, bir hayatı paylaşsanda..
bak diyorum dost saydıklarınla geldiğimiz noktaya, bak bu kadar yıla, çarp, böl,hesapla, yok para değil sadece zamanı hesapla, paylaşılan zorlukları, harcanan emekleri, akıtılan imkanları hesapla, sadece ders al, kimseye gereğinden fazla değer verme, katlanma.. gerekirse cesur ol ve hareket et..
düşünüyorum da kızıma neler anlatmaya çalışacağım acaba, inşallah herşey beklediğimiz rutinde gider ise, günü geldiğinde.. bilsem de o kendi doğrularını bulacak, bilsem de işte hayat bu ve işte bu onun hayatı.. ben ne dersem diyeyim o kendi bildiğini yapacak..

el becerilerimizi geliştiriyoruz...

2011-01-17T00:27:00.013+02:00

çokdur yazacağım, resimlerini koyacağım, bir türlü yazamadım, hep birşeyler geçti öne.. geçen yılbaşı keyifle süslemiştik ağacımızı, ama ya bu sene.. Mira'nın boyu kadar en basitinden bir ağaç ve iki paket süs ile sadece anneyi eğlendirdik.. büyük ağacı açamadık zira ıvırı, zıvırı, karı, süsü hiç Mira'cığıma göre değildi, biz de küçüğü süsledik şöyleki çarpınca düşüyor, hooop kaldırılıyor, çok çok bir kaç süs tekrar takılıyor, sen sağ ben selamet feci kolay bir çalışma, ama bu anneye yetmedi, başladı kurcalamaya zihnini, ne yapsam ne yapsam şeklinde.. Banu yapmış Mira'ya yeniyıl için bir lapbook, işte şurda.. geçen sene, onun lapbookundaki çam ağacını aldım, A3 boyutunda büyütüp PVC kaplattım, sonra birkaç paket renkli çıkartma aldım ağacı süslemek için, ama ben ağacı lapbooka koymadım, cama yapıştırdım, Mira'nın boyuna uygun yerine, eline de çıkartmaları verdim, önce çıkartmaları kağıttan ayırmakda zorlandı, ama kağıtlar yavaş yavaş boşaldıkça çekip kaldırmak için alanı genişledi ve kimseye ihtiyacı kalmadı, güzelcene süsledi ağacını, büyük bir ciddiyet ile, " biddiğğ" diyene kadar devam etti, hiç karışmadım, o bitti deyince ağacın etrafını kar ile süsledim.. süper oldu, biz ağacımızı yılbaşından bir gece önce süsledik, yılbaşı gecesi misafirlerimiz bayıldılar Mira'nın ağacına..

Music Together'da ilk günümüz..

2011-01-15T20:21:00.007+02:00

Sevgili Yapıncak'ı önce Tracy kitaplarının çevirileri ile tanıdım, sonra da Ada Kızım Bloğunu keşfettim, geçen cuma da Music Together'i.. baktım kış dönemi kayıtları başlıyor, çok da doğru bir zamana geldi, Kemerburgaz Gymboreedeki müzik dersimiz bitmişti, önümüz kar kış deyip üyeliğimizi burnumuzun dibine taşınan Ulus Gymboreede yenilemeye karar verdik hem haftaiçi de gidebilsin diye.. gerçi ismi lazım değil sorumsuz yalancı bakıcımız nedeniyle kendisine kapıyı göstermeden önce duyduklarımızdan dolayı bakıcı ile yalnız oyuna yollamaya son vermiş olsak da teyzemiz, anneannemiz sağolsun, onlar ile ara sıra gider haftasonları ne yapsak derken Yapıncak'ın bloğunda yeni dönem başlıyoru okuyunca hemen bu hafta için bir katılım onayı yollamıştım.. işte böyle, dün Yapıncak ile konuşup adresi, düzeni öğrendik bugün de sabahtan yola düştük.. Leventten Caddebostan'a biraz pratiklikten uzak ama program bana çok sıcak geldi. Ebeveynler ile beraber, maksimum kendi kendine minimum çalınan müziğe eşlik ederek aynı şarkıların hem türkçe hem ingilizce söylendiği müzikal gelişimi bir yana bırakırsak eğlencenin yoğun olduğu bir program.. evinize verilen cd de olan şarkılar söyleniyor her dönemde, eve 2 cd verildiğinden birini de arabada dinletebilirsiniz kuzuya, onların hafıza güçleri ile bu çocuk oyuncağı..zorlamalar yok, çocuğun isteyip benimsemesi önemli, istemezse hiç katılmayabilir.. Mira her değişik faaliyete başlarken yaptığı gibi uzun uzun izledi, bizim yanımızda değil canı nerede isterse orada durdu, ayakta olunan anlara gayet iyi eşlik etti, alkışladı, biz büyükler kahkahalar ile gülüp dolaşırken bize kocaman açılmış gözleri ile bakarak şaşırdı, eğlencenin bir bölümünde hepberaber yere yatıp uyurken benden çok uzak babası ve ben odanın bir ucunda kendisi bir ucunda iken Yapıncak ile yanyana uzanıp dinlendi ve yüzdeyüz uyum gösterdi gruba, bir ara Ömer Kaan ile bir köşede oynadığı yakalamacayı saymazsak gayet uyumlu idi, bu tarz katılımlarda en çok hoşuma giden Mira'nın anne baba dizi dibinde olmaktansa diğer kişilerin arasına karışıp kendine güvenle sosyalleşmesi ki yine aynısı oldu, ben de zevkle izledim:)) bu arada akşam evde başka bir cd de sleepppppp... kısmını duyunca parkenin üzerine uzanıp uyuma taklidi yapması çok hoşumuza gitti.. kabul buna Gymboree den de çok alışkın ama hiç çalınıp uyunan bir şarkı değildi dinlediğimiz o sadece sleep kısmını yakalamıştı.. vallahi şaşırdım..

bakıcı kabusu..

2011-01-10T23:11:00.006+02:00

yine bakıcı krizi, bu akşam mevcudun işine son vermek zorunda kaldık, ne yalanlar dinlemişiz meğer, hakkımızda neler konuşmuş anlatmış.. kendime kızıyorum ben nasıl insanları bu kadar eksik tanıyabiliyorum diye.. nasıl inanmış güvenmişim nasıl içimize almışız, kırılmasın bozulmasın diye ne çok susmuşum, çok yazık hiç değmezmiş.. çocuğumun sosyalleşme seanslarını kendi sosyalleşmesine adamış, bu arada kuzuyu salmış oynasın, başka anneler bakarmış benim kuzuya bizimki sosyalleşirken, insanın inanası gelmiyor, hele yalanlara hele yalanlara.. bir dürüst örneğe rastlasam bir doğru kişi bulsam ah bir bulsam.. dün pratik annenin yazısını okumuştum,işte şu, piyango kazanmak ile eş değer tutmuş iyi bir bakıcıya rastlamayı, ne kadar doğru.. basit hesapların hepsini yapıyorum. çalışmalımıyım? evet pratik anne hesaplamış maaş - bakıcı parası = x , işte bu x çocuğundan ayrı kalmaya değiyor ise çalış ve bakıcı yardımı al. ama bu bakıcıyı da verdiğin maaş ile memnun et, beş kuruş üstünü verene gitmeyecek etiklikte bakıcı bulman şartı ile anlamlı bu tabi.. ayrıca senin en değerli varlığını yetiştirmek gibi bir görevi üstlenen kişi için aslında bunun ne kadar zor bazen annesi olarak senin bile sıkılabildiğin detaylarda gizli bir faaliyet olduğunu kabullen ve o şekilde yaklaş.. pratik anne böyle yazmış çok doğru altına imzamı atarım ama sen bunları biliyorken senin iyi niyetine aynı iyi niyette yaklaşan birine rastla, yalancı, nankör falan olmasın, hem de çok dürüst, açık yürekli, samimi olsun.. ne diyeyim gerçekten piyango.. hem de büyük piyango.. hayatım boyunca bir sakız kazanmışlığım yok öyle söyleyeyim siz varın düşünün bu hikayenin sonunu..

yeni yılın ilk günü..

2011-01-01T23:49:00.008+02:00

1 ocakları oldum olası severim. Ve itiraf ediyorumki son yıllarda daha da çok sevmeye başladım, severim çünkü boşdur 1 ocaklar, severim çünkü hiçbirşeye yetişme telaşı yoktur, telaşı bırak ses seda hatta çevrede insan yoktur,boş boş yatılabilir, yataktan kalkıp salona salondan kalkıp yatağa, televizyonun karşından bilgisayara bilgisayardan gazete kitaba, tabi bu yıl farklı oldu, Mira ile beraber uyanmak her tatil gününden farklı olarak hiçbir program olmaması, leylanın izne gidip bizi çekirdek aile olarak yalnız bırakması, son zamanlarda çok az oluyor ve çok özlemişiz, Mira ile oynanan oyunlar, ye iç yan yat.. bir de meleğim burnu banyo musluğu gibi akarak uyanmayaydı gün çok daha keyifli geçebilirdi, neticede kızımla 3 de kucak kucağa uyuyup 6 da uyanıp hiçççç dışarı çıkmayarak gevredik de gevredik.. süperdi.. 2011 dilerim ilk günün gibi huzur ile gelip geçerken bize de istediklerimizi verirsin.. ve herkese de...

bir partiden diğerine koşarken..

2010-12-25T22:45:00.027+02:00

Bu sene büyük ve karlı ağacı çıkartmaya yeltenmedik bile, önce bu sene hiç süs yapmayacağım dedim, dedim de etrafta ağaçları gördükçe duramadım.. dün Mira'nın boyu kadar bir çamı 4 liraya, üzerine yutulamayacak büyüklükte topları da 5 liraya alıp bir torba mal ile geldim eve, babasıyla ağacın başına geçtiler,

baba asar Mira çıkarır, baba tekrar takar Mira tekrar çıkarır, arada diğer yılbaşı levazımatları ile maymunluk yapar modunda bir akşam geçirdik bugünkü partiye hazırlık yaptık..
son günlerde bol bol yılbaşı partisi daveti aldı Mira'cığım.. Yazmıştım sanırım Mira artık hafta içi pazartesi ve cuma günleri sabah 09.00-11.00 arası British School da Little Pinecones oyun grubuna katılıyor, pek çok yabancı yaşıtı ile oyunlar oynuyor, şarkılar söylüyor, dersler ingilizce de olsa vücut dili tek, hepsi çocuk, kah paylaşan, kah itişen ama hiç kötülük planlamayan, ilk arkadaşı kendisinden bir kaç ay büyük bir japon kızı, dünya tatlısı bir çekik, işte şu koala giysili Mira'dan kaçarak uzaklaşan cimcime..
ışıltılı boyaları avuçlamaya koşuyor, Mira'ya hiç uymaz zira ellerinde yapışıklık, ıslaklık vs..hiçbirşeye tahammülü yok bizim cadının..
işte böyle bildiğiniz okullu olduk anlayacağınız.. ve hatta pazartesi stresi de mevcut, ilk başlamayı planladığımız pazartesi maaile uyuyakalarak dersi kaçırmayı dahi becerdik, son on senedir uyuyakalmışlığım yoktur muhtemelen..Mira' cık bir dersi de bu yolla kaçırınca okula başlamamız ile tatile başlamamız bir oldu, ikinci gün tatil öncesi son dersti ve dersin konusu yılbaşı partisi idi..
derse Miracık giyinip süslenerek hazırlansa da anne için ödev ağırdı ve gece üçde yatmayı başararak açılışı yaptı.. önceki ders parti için tüm annelerin yiyecek birşeyler getirmeleri istenince kendini bilmez Âlâ'nın aklına yılbaşı kurabiyesi yapmak düştü, son seyahatten alınmış yılbaşı kalıpları ve rengarenk bisküvi boyaları bugün kullanılmayacak da ne gün kullanılacaktı..
..ancak Mira'nın uyuması için beraber yatılınca daha yastığa beş santim var iken uyuyakalınacağı ve onikide uyanılacağı, glazürün istendiği gibi olmayacağı, ve Mira'nın tam üç kere feryat figan uyanacağı ve memmmmiiiiisiz uyumayacağıhiç hesapta yoktu.. netice mi herşey süperdi, yiyecekler, çocuklar, anneler ve tabiki bizim kuzu..oynadılar, diğerleri yedi içti, Mira seyretti, şarkılar söylediler.." the wheels on the bus go round and round.."
Noel baba geldi, çoğu çocuk ağlayıp kaçtı bizimki ilk önce koştu kucağa oturdu, hayretler içinde seyretti ve hediyeyi kaptı..
Bugün ise Gymboreenin partisi vardı, Mira 10 aylık olduğundan beri gidiyoruz, yazmıştım önceden, önce oyun ile başladık, ekimde müziğe başladık Kemerburgaz şubede, şu anda Ulus da oyuna, Kemerburgaz da müziğe devam ediyoruz, neden iki okul, çünkü Ulus şube neredeyse yürüme mesafesinde ve haftaiçi ablası ile gidebiliyor, Kemerburgaz ise elektriği çok güzel bir merkez, allah için Ulus da aynı havayı bulamadık ilk önce orada hatta 4. Leventten taşınmadan önce başlamış olduğumuz halde.. Kemerburgaz da Sevgi ablamız var, işte şöyle bir sevgi yumağı vaziyetindeler Mira ile..tabi hangi merkezde yılbaşı partisine katılacağımızı da az değil hiç düşündük ve düştük yollara, Leventten Kemerburgaz'a..işte şöyle konsepte uygun bir giysi ile..
önce resim sınıfı, bir taç yaptı Mira kardan adamlı, simli..
sonra da kurabiyeler boyanmalıydı ama Mira bu arada odadaki Gymboyu farkedince boyamak, iplerini takıp kurabiyeleri kurumaya bırakmak anneye düştü..
sonra oyunlar, müzik, noel baba, yine hediye, balonlar, yiyecekler tabi yiyenlere Mira'ya değil, sonunda oyun odasından en son Mira çıktı hem de hiç istemeyerek.. işte şöyle birkaç kare..

iyi mi yoksa kötümü yaptık bilmem..

2010-12-21T23:09:00.019+02:00

Mira'nın mobilitesinin artması ile beraber, yani sanırım geçtiğimiz Haziran filandı, evin içide onu korumak için önlemler almamız gerektiğine karar verdik, en başta meraklı bir çocuk Mira, çok muhtemel her çocuk gibi.. fişler, çekmeceler, dolaplar ilgisinden ve merakından nasibini alıyor. Bir de o el çabukluğu ile birleşince bazen sen daha boş boş bakarken o hedefe ulaşmış oluyor.. Mira geç yürüdü, neye göre diyeceksiniz ne biliyim takip ettiğim bloglar, okuduklarım vs.. temkinli olmasının bence bunda payı çok, çok düşüp kalkmadan da yürüdü gitti kuzucuk.. ama emeklediği ilk günden itibaren bir yerden bir yere ulaşabilmenin sevinci ve heyecanı ile turladı durdu evin içinde, daha da çok salonda.. orta sehpanın çekmecelerinin çekilmesine gücü yetmezken iyiydi, çoğu gün salondan antreye çıkılan iki küçük basamağa geldi durdu.. orada kaldı, gözümüz üzerinde falan deyip idare ettik, ta ki o basamakları tırmanmaya çalıştığı ya da çekmeceleri çekip o lokum parmaklara tehlikeler yaşatmaya başlaması ile ne yapsak diye başladık düşünmeye.. önce birkaç arkadaşa sorduk, farklı tecrübeler dinledik.. Ikea'nın ürünlerini filan gözden geçirdik ama baktık hiç tecrübemiz olmayan bu konuda tamamdır deyip içimiz rahat işe gitmek üzere eşikten geçemeyeceğiz, bir arkadaşımın önerdiği Kids safe-t firmasından randevu aldım, hatta firmanın adı daha sonra Park Zone olarak değişti, şirket öncelikle bir ekspertiz yapıyor bunun için o tarihte 75 TL alıyorlardı, evinizi incelikle dolaşıp çözüm bulacakları, bulamayacakları tüm tehlikeleri ve önerilerini aktarıyorlar, sonrasında kendi çözüm yöntemleri ile size bir teklif hazırlıyorlar, bu teklif malzeme, montaj herşey dahil, siz sizin için neler önemli ise bütçenizi de kollayarak bir onay verebilirsiniz, herşeyi isteyebilirsiniz, hiçbirşey istemeyebilirsiniz, kendi çözümünüzü bulabilirsiniz, Ikea'dan alırım, kendim de takarım, bütçemi de kollarım modeli, ya da du bakalım başladık şu işe tam olsun modeli, ya da bu olsun bu olmasın modeli.. biz üçüncü modeli seçtik bazı teklifleri kabul etmedik, Pekcan bey evi dolaşırken çalışmayı mekan mekan toparladık, örneğin salonda DVD ve Digitürk için koruyucu önerdi, biz bunu eledik ne gerek var yok artık diyerek, sonra günün birinde dizilerin en heyecanlı yerinde kırmızı çerçevede " kartı takın lütfen " mesajını göre göre yok olmayacak deyip ek sipariş verdik, tabi her olmasın da bu neticeye varmadık, hatta kimi önerileri halen yapmadık da örneğin perde, stor indirme kaldırma zamazingosu adı nedir bilmem son yıllarda çocuk ölümlerine neden oluyormuş Amerikada, Pekcan bey bu uzun parçaları duvarda yüksekte tutturmamızı önerdi, yapmadık çünkü köy odası vari bir görüntü yarattı bu teklif, ya da sandalyelerin ayaklarına yeri tutan parçalar yapıştırın dedi biz yapmadık ama bunlar biraz da ufak tefek kaldı.
Biz salonumuzdaki kot farkı için bulunan iki basamağı kapatan ve Miranın o basamaklardan kafa üstü düşmesini engelleyen bir koruma kapısı yaptırdık, işte şöyle;

tüm sehba yan keskin birleşme hatları yumuşak plastik bir çeşit bant ile kaplandı, ağzı, burnu, başı vurursa hafif atlatılsın diye,aynı malzemeyi salonun bir yüzünde tavandan yere cam olan duvar kenarı yükseklik için de önerdi Pekcan bey ama biz onu da biraz fuzuli bulduk.Tüm sehba çekmecelerine kilitli bantlar, tüm büfe kapaklarına içten kilitler takıldı. DVD ve Digitürk koruyucu yukarıda anlattığım gibi sonradan takıldı.
Evin tüm pencerelerine, yana doğru açılan mutfak penceresi hariç, kilitler takıldı, Sündüz her temizlikde " bunlağ çok serd benüm gittüğüm evde hepiciğini ben açıveryom " diye söylenedursun ben çok mutluyum, hele arkadaşlarımın çocuklarının iphone, çelik tencere falan attıklarını düşündükçe camdan dışarı, en başta küçük kuzuyu, sonra dışarıdaki canlıları koruyor olmak rahatlatıcı..

Benim en çok korktuğum salondaki tavandan tabana camın alt bölümünü Pekcan bey hiç tehlikeli görmedi, çift cam olduğu için çok kafaya takıyorsam koruyucu film takarız ama bence ona da hiç gerek yok deyince ben de üstelemedim, neticede uzman olan ben değilim..
gelelim mutfağa.. o zamanlar Mira'nın mutfak ile hiç alakası yoktu ama biz önlemleri aldık tabiki, mutfak kapısına koruma kapısı öncelikli tercihimiz oldu, zira mutfakta bazı dolaplar sistemleri itibariyle koruma mekanizması takılmasına uygun değildi, ocak bariyeri, takılabilen dolaplara koruma mandalları takıldı, ancak girişi engelleyen kapı zaten ilk adımda koruyucu oluyor.
Kabul minik kuzunun istediği gibi evi turlayamaması kötü ama ben evde olduğum zamanlar tüm kapıları açıyorum dilediği gibi dolaşıp hevesini alsın diye, çünkü gelip parmaklıklara dayanmasını seyretmek hiç hoşuma gitmiyor, bu yazının başlığı da bu ruh hali ile yazıldı, cimcime bir de mahzun bir bakış takınıyorki, insanın içi acıyor.. ama herşey lokumu korumak için.
Antredeki dolap deprem güvenliği olarak duvara çivilendi, Mira'nın dolabını zaten daha önce çiviletmiştik, Mira'nın ulaşabileceği tüm fişlere koruma takıldı, ayrıca kapıların hem kapanmasını, hem de kapanırken arka tarafında parmak sıkışmasını engellemek için kapı aralarına takılan parçalardan aldık, evdeki iç kapı sayısı kadar..

Banyoda klozet kilidi ve dolaplara kilitler takıldı, yatak odamızda yatağın yan keskin kenarına yine yumuşak bantlar yapıştırıldı.
Mira altı aylık olduğundan beri bizimle beraber yatıyor, yatakta yalnızken onu korumaya almak zor oluyordu, onun için de bir yatak bariyeri aldık, sökülüp takılabiliyor, bütün yaz da evimizin dışında kaldığımız heryere onu taşıdık parçalayarak, acaip kullanışlı bir parça, kolaylıkla monte ediliyor ve yatak ile somya, baza vs..arasına yerleştiriliyor, işte şöyle birşey..

neticede önce Allaha sonra bize emanet kuzucuk, buna inanmak gerek ama tedbiri de elden bırakmamak gerek..
söz kuzucuğum sen kendini korumayı öğrendiğinde biz önünden tüm engelleri kaldıracağız, bir de şimdiden haşat olan orta sehpayı ve tüm üzerine bant yapışmış mobilyaları cilaya yollayacağız..

bugünlerde bizim evde...

2010-12-19T15:00:00.010+02:00

bugünlerde bizim evde tuvalete " otuuğğğ.." modası var. Çok oldu belki iki ay Mira'ya tuvalet alalı, işte şöyle bişi..
ilk başlarda salonda biraz oturdu, kıyafetleri ile, sonra benim İngiltere de olduğum hafta antrede boş boş bekleyen sandalyemizi dönüşte ideal kullanıma sunduk.. ilk denememiz tam bir başarı idi.. yüzünde bir sıkıntı fark edince Mira'cım kaka mı var? soruma " kaka.." tuvalete oturalımmı soruma da " otuğğğ " cevabını alınca hemen oturduk tuvalete.. o da ne hem küçük hem büyük:)) tarihler 4 aralık nurturia daki anı defterine şöyle yansımış olay sonraları sıkmadan, zorlamadan, ısrar etmeden devam etmeye başladık.. leyla hergün deftere saatleri yazıyor ama metabolizmanın bir sırası yok ya da biz henüz sayı dizisini çözemedik.. neyin ne kadar arkasından ne geliyor.. yavaş yavaş diyoruz.. kimi zaman bezine kimi zaman tuvalete geçinip gidiyoruz.. Mira geç yürüdüğü için tuvalet eğitimi konusuna istediğim gibi eğilemedim ama umuyorumki fazla zorlanmayacağız.. bu arada otururken okumak, altından çıkan bezi çöpe attırmak, yanında mutlaka birinin daha oturmasını ve hatta onun da okumasını istemek, malzemenin tuvalete dökülmesini, el sallayarak sifona basarak izlemek seramoninin değişmez adımları.. ve hatta bu anlar elektronik alımı gibi kritik kararlar için de kullanılabiliyor..:))

18 ay biterken:)

2010-12-08T22:14:00.009+02:00

ilk sene her ayı kutlamıştık, pastalı mumlu.. ve her ay dönümü için mutlaka bir fotoğrafımız vardı, bir yaşdan sonra boşladık.. ben kendimce herkeslere haberler salmaya devam ettim tabi, bugün 11 aylık olduk, 13 aylık, 15 derken dün tam 18 aylık oldu Miramız.. artık 1,5 yaşında..
durum ne mi? yürüyoruz, ufak ufak tuvalet kullanıyoruz, kilomuz normalde, boyumuz az biraz normalin üstünde, çooook konuşuyoruz, herşeyi tekrarlıyoruz, üç hece falan affetmiyoruz, meme halen vazgeçilmezimiz, müziği çok seviyoruz, melodileri çok güzel yakalayıp güzel güzel şarkılar söylüyoruz, " daha dün annemizin.." müziği ilk göz ağrımız.. gymboreenin müzik dersinin ilk dönemini başarı ile bitirdik, yarın british schoolun oyun grubuna başlıyoruz, bunun için 18 aylık olmayı bekliyorduk, hayvanları kedi, köpek, kuş çok seviyoruz.. köyk, keyt ve kağga şeklinde.. canımız ne isterse gayet rahat ifade ediyor ve yaptırana kadar tekrarlıyoruz, ini, açi, okuğğ, kitap çok seviyoruz, bol bol kitap çeviriyoruz, anneyi en çok düşündüren halen sert yemek konusunda tepkiliyiz, hemen çıkartıyoruz, çiğnemeye alıştırmamız lazım Miracığı ama çok tepki gösteriyoruz:( artık günde bir sefer uzun uyku ve deliksiz gece uykusu ile dinlenmemiz için yeterli uyuyoruz.. ilk ayrılış sonrası annii den ayrılmak konusunda tepkili ve endişeli.. ama anni ve bağba yanındayken değme keyfine.. annanne, teyziii, ablağğğ canı isteyince dökülüveriyor dilinden.. işte böyle, 18 aylık oldum kutlamasından teyziiinin çektiği mugunun eşlik ettiği birkaç kare yukarıda..

O mavi dosya..

2010-12-06T23:06:00.008+02:00

Hiç niyetim yoktu eskilere dalmaya.. sadece pasaportumu arıyordum daha yeni geldim nerede olabilirki?.. yoksa duty freede alışveriş ederken bıraktımmı kasada, Mira'ya kavuşacak olma heyecanı ile.. yooo gördüm sanki sonra çantamda.. tüh yarına da yenisi için randevumuz var şu gözdemi acaba derken pat diye elime geldi o mavi dosya..
başta özenle dosyalanan evraklar sonlara doğru biraz özensiz belki isteksiz belki bıkkın belki üzgün bir ruh hali ile hatta delinmeden üstünkörü dizilmiş.. bir tahlille başlıyor, başkaları ile devam ediyor, arada komut sayfaları.. " günde iki kere şundan, beş gün günde iki sefer bundan, dinlenin, dinlenmek hareketleri kısıtlayıp sürekli yatmak değil, mümkün olduğunca günlük hayatınıza devam edin.."

Mustafa Bahçeci'nin kartı düştü içinden, ilk tanıştığımız günü hatırladım, " iğneyi istersen ayak başparmağından yap Âlâ, hiç farketmez, ama rahat ol, bak bu çok farkeder " deyişi..
Nişantaşı'ndaki o klinik şimdi Fulya'da, eminim tek değişiklik bu, yine dolup taşıyordur hergün.. umutlar, hayaller, hayalkırıklıkları, sevinçler.. ben en üzüntülü günlerimi de en büyük sevinçlerimi de orada yaşadım, 2 haziran 2008, hayatımda unutmayacağım doğumgünüm, içimdeki o minik kese cansız da olsa onu vermeyi hiç istememiştim, gözlerimden sicim gibi yaşlar akarken Mustafa bey elimi tutmuştu yine, "unut herşeyi kendini rahat bırak, tatil yap, dinlen, hiçbirşey düşünme, toparlan, vücudun toparlansın ve tekrar gel " diyerek.. her transferde ben o masada öylece yatarken elimi tutup "dua et Âlâ, güzel şeyler düşün " derken olduğu gibi gözlerimin tam içine bakarak.. kliniğe bir sonraki gelişimin içimdeki minicik kalp seslerini duymak için olacağını bilemezdim tabiki o gün.. Bora beyin dediği gibi bir efsane olup anlatılacağımı, herkese umut vermek için güzel bir hikaye olacağımızı kızımla beraber, bilemezdim tabi, o masada mutsuz yatarken..
çok şükür, Allahıma çok şükür, meğer buna ne çok ihtiyacım varmış, içimi nasıl güzel bir duygu kapladı her şükür deyişimle, daha üste koydum bu defa o mavi dosyayı, karşıma daha sık çıksın, hep düşüneyim, hep şükredeyim, işe şuna buna canımı sıkıp üzülmeyeyim, hayatta en önemlinin ne olduğunu biliyorum da daha sık hatırlayayım diye.. kapattım çekmeceyi, iç huzurunu bulmuş olarak ama pasaportu bulamadan:))

sirke gittik..

2010-12-05T00:44:00.008+02:00

ben hiç sirke gitmemiştim, bugüne kadar..hiç de ilgimi çekmemişti..geçenlerde Zeynep söyleyene kadar.. gündüz Emire söyledim, canım babam bayılırdı televizyondan sirk programlarını seyretmeye, uzun uzun seyrederdi, hep pazarları olurdu, ben hiç sevmezdim, hala da sevmem akrobasi,top atan tutan adamlar, hele palyaçodan.. nefret ederim.. hiç aklımda yoktu geçenlerde Zeynep dediki Ada'yı Medrano'ya götürmek istiyorum, beraber götürelimmi diye.. o zaman düşündüm Mira'ya değişik gelirmi acaba diye? Zeynep'ler ile uyuşmadı program ama biz bugün için aldık biletleri..beklediğimden ilgili seyretti Mira, aradabir biraz mızıdı ama geneli uyumluydu.. ama ben biraz burulmuş çıktım, birdaha gidermiyim bilmem, Mira'yı götürürmüyüm onu hiç bilmem.. bu kadar hayvan seven kızım gitmek istermi onu da bilmem.. acıdım.. başta hayvanlara, özünden uzaklaşmış, bir parça şeker için türlü şaklabanlık yapan zavallı hayvanlara,o eski model insanlara, evini barkını bırakmış bir kasaba taşıyan onlarca karavanlarda bir hayat süren orada yaşlandığı belli emektarlara ve yaşlanacağı belli genç insanlara..o alabildiğince parıltılı ama bir o kadar basit zevksiz kılıklar, ve hele o köhne koku var ya.. şu anda bildiğim şu..orada olup o zavallı durumu izlememeliydik.. allahtan Mira henüz bunu anlamıyor, sadece ışık, hayvan ve hareket vardı onun için.. büyüsün ve kendisi karar versin bir daha gidip gitmeyeceğine..
işte birkaç kare..

kavuşmalar hep güzeldir..

2010-11-18T23:08:00.007+02:00

geçen pazar döndüm, yorucu bir haftanın ardından pazar sabah ilk uçak ile yola koyuldum, Mira babası ile alandaydı, şaşırdı beni görünce, önce uzun uzun yüzüme baktı sanki hatırlamak ister gibi, sonra yüzünü yüzüme yaslayıp öylece durdu, dakikalarca bir yaslıyor sonra çekip uzaktan bakıyor, mutlu mutlu sırıtıyor, bir içli bakışı vardır onun, bakışları içine işler insanın, işte öyle baktı, sevindi, güldü, kendince öptü.. zayıflamış ya da boyu uzamış, çünkü eminimki acaip iyi bakıldı ben yokken, ekstra ilgi ile ama hiç süt içmiyor Mira, çokdur biberon almıyor, almadığımız çeşit model kalmadı, en son nuby nin anne göğsünü gerçekten çok iyi taklit etmiş tamamı silikon Doğal Dokunuş modelinin ayına uygun boyutunu aldım, bence cidden başarılı, önce üç beş gün oyuncak olarak verdik eline, hani herşey direkt ağıza gidiyor ya normalde bu parça için de aynını dileyerek ama olmadı, hiç emmedi.. yokluğum süresince sadece su içmiş Mira, ilk gece dışında da hiç kriz yaşatmamış.. benden daha olgun davrandığı kesin ben günlerce karalar bağladım nasıl yöneteceğiz bu dönemi diye, alın işte.. birkez daha inandım yavrular uyum ve değişim yönetimi konusunda cidden çok iyiler.. hem düzen isteyip düzen sevip hem de değişimi böylesine iyi yönetmeleri süper:) işte böyle, bu bakışma ve koklaşmalar otoparka kadar devam etti, arabaya oturmamız ile memmme memmme ııııııhhhh memmmmeee nidaları arasında yapıştı;) bir daha emermi emmezmi acaba sütten kesilirmi ya istemezse ama ben daha emzirmek istiyordum soruları da balon olup uçtu yeşilköy semalarına.. en enteresanı ilk gün dışında memenin adını anmayan Mira meğer hiçbirşeyi unutmamış.. ama kendimi de tebrik etmeliyim çünkü hiç engel tanımadan son derece disiplinli bir şekilde günde üç sefer sağılarak, kocaman medela makinayı heryere taşıyarak ben de az çabalamamıştım.. netice mi? kızım ve ben çok iyi bir ikiliyiz, dahası neki?:))) şimdi koala modeli yaşamaktayız, yan odaya geçsem annniii annniii peşime düşüyor.. neyseki pazartesiye daha üç koca gün var, sonunu düşünmeden tadını çıkarıyoruz şimdi.. bir de medela makina ile ilişkimin bitişini kutluyoruz..

packing for Istanbul:)))

2010-11-13T03:53:00.002+02:00

Ve işte Londra'dayım.. geçerdi, geçmezdi, nasıl geçerdi derken hafta bitti, York geçmişte kaldı, meleğime kavuşmama bir gün kaldı.. off ne güzel uyuyordur o şimdi, misler gibi kokuyordur.. seni çok özledim Mira..

herşey yolunda..

2010-11-10T01:47:00.004+02:00

Yorkdayım..cumaya kadar, sonra bir gün Londra ve ver elini İstanbul ama mümkünse elimi Mira tutsun..yarın çarşamba, yarısı bitti sayılır..İstanbuldan gelen haberler de çok iyi..Mira'nın keyfi yerinde, teyzesi ile o park senin bu park benim geziyor, salıncakda uyuyor, oynuyor, konuşuyor, bana e-mail atıyor, aradabir ağlıyor, anne deyip beni arıyor ama daha çok teyziiiii say cheeseeeeeee diyor, yemeğini yiyor, ne yapalım süt içmesin, lak lak lak su içiyor, babası ile yatıp onunla uyuyor, sabah beşte uyanıp yine su içiyor, bu anın hayalini kurdum geçen tüm hafta boyu, bir herşey yolunda haberi alsam ah bir alsam diye.. çok şükür..

Mira ile ilk ayrılık..

2010-11-08T03:15:00.002+02:00

ilk gece..ayrı ilk gecemiz..meleğimden ayrı ilk gece..o istanbul da umarım babası ile mışıl mışıl uyuyor, ben londra da bir otel odasında..seyahati hep seven ben ayaklarımı sürüyerek geldim, gözüm arkada değil, babası,annem, ablam, yeğenlerim,ezel teyzemiz, ayfer teyzem, leyla ablası herkes tetikte, takipte, bilfiil bakımın içinde, ama o meme diye ağlayacak ya, o anne diyecek ya,ben onun kokusunu duyamıyorum ya, sarılamıyorum ya, daha şimdiden özledim ya,hem de daha koskocaman bir hafta varken..nasıl geçer bu hafta.. hem çalışmak hem annelik ne zormuş, öyle reklamlarda söylenirmiş ancak çocuk da yaparım kariyer de diye, hayatın kendisi orkid reklamı değil maalesef, işte böyle meleğine sarılıp uyumak isterken kmlerce uzakta bir otel odasında bilgisayara sarılıyor insan..gözüne uyku girmeden..

count down:(

2010-11-02T23:20:00.002+02:00

geri sayım başladı..tam 6 gün var, tam 5 gün var derken vakit yaklaşıyor.. pazar günü Mira'dan ilk defa ayrılıyor ve iş seyahatine çıkıyorum.. hem de tam bir hafta.. Mirasız 7 kocaman gün.. bu fikir biraz basıyor, gece uykularımı filan kaçırıyor.. hiç ayrı yatmadımki ben meleğimden hiç ayrı bir gece geçirmedim ki.. biraz zor geliyor, umarım kolay atlatırız, ikimiz de.. babası, annem, ablam, teyzem, yeğenlerim herkes seferber sağolsunlar..bir çırpıda geçiverse, arefeye geliversek..ah hadi inşallah..

Yaşam hergeçengün daha zor..

2010-10-31T22:59:00.004+02:00

Sema ve Hakan ile neredeyse 6 aydır görüşmüyorduk, geçende Sema aradı, görüşelim diye.. Mira'yı görmek isterlermiş..tabi bizi de.. pazara diye sözleştik, sabah Mira nın Mohini My Gym de dersi vardı, oradan Taksime devam ettik, plan Beyoğlu Midpointte buluşmak idi, meydanda bir kalabalık, hiç rahatsız olmadık, yağışdan yapılamayan ertelenmiş 29 ekim kutlamalarından biri daha dedik, Odakule ye doğru yollandık, oraya parkedip İstiklale vurduk kendimizi..Mira uykuda, arabasında İnci ye kadar yürüdük, babaya çizgi çikolatalı bisküvi almaya, o sırada duyduk bomba patladığını konuşmalardan.. keyfimiz kaçtı, korktuk, buluşma noktası Midpoint olmasa da caddenin başında olsa idi hep yaptığımız gibi Kazancıya parkedip pekala da patlama sırasında bizde oralarda olabilirdik.. bu sadece biz iyiki orada değildik ama olabilirdik keyifsizliği değil, daha geçen gün polisler Mini Cooper kullanıyor konuşmamıza konu arabalardan biri kan içinde, bir pazar sabahı, tatil gününü yaşamak isteyen bir dolu İstanbullu, bir tarafta işini yapan polisler, cadde boyu bir çoğunu gördüğümüz korkmuş turistler.. yaralılar için endişe, bir insanın kendisini bomba olarak patlatabileceğine inanamama ve inancın, bağlılığın gücüne dair korku, çocuklarımıza böyle bir dünya bırakmanın endişesi.. keyfimiz kaçtı..

kızım bugün yürüdüğünün farkına vardı:)

2010-10-31T02:23:00.005+03:00

Mira ilk ayaklandığı günlerden beri müthiş temkinli ve kontrollü bir çocuk, ya bundan ya böyle olması gerektiğinden yürümekte gecikti, aslında bir süredir laf olsun diye destek alıyor ama o laf olsun destek olmadan da yürümek istemiyor, ta ki yaklaşık bir hafta on gündür salonda sehpadan kanepeye etapları yüzünün akı ile atlatana kadar, en son perşembe geceki serbest yürüyüşten sonra bugün, yani gecesini yaşadığımız günün gündüzünde, beni hayretler içinde bıraktı.. tüm gün dışarıdaydık, yaklaşık 2,5 saat babasının kucağında uyudu, biz kapalıçarşıda dolaştık o babasının kucağında rüyalara daldı, bu zorlu etap sonunda yorgunluktan ayakta duramayan bir baba ve ekstra enerjiden yerinde duramayan bir Mira ile geri döndük eve, akşam kızlarla buluşacaktım, yorgun ve kas çalışmış baba evde yatmak ve film seyretmek istedi, kızların birinin kocası maçta, birinin de kocası olmadığı için bizim buluşma aynen kızlar buluşmasına döndü.. Mira ile ufak bir üst baş düzeltmesi neticesinde kendimizi Bebek Midpointte bulduk, aman allahım benim küçük cadı meğer bugünü beklermiş hiç ama hiç ama hiiiiçççç oturmadı, sanki o elden ele hatun o değil, bir yukarı bir aşağı, bir yukarı bir aşağı, o önde ben arkada, herkesin aylardır söylediğini bugün net olarak anlamış bulunuyorum, mobil Mira ile hayat bol ayak, bol bel ağrısı olacak gibi..

e hadi bakalım..

2010-10-29T01:42:00.002+03:00

yazmamak çok kötü..günceli kaybediyorsun, günceli kaybedince hiçbirşey yazılacak kadar önemli olmuyor, dur şimdi daha şunu bile yazamadım derken öbürsü kayıp gidiyor, tatsız.. artık yazacağım..kızım bu üç beş ayı sormasın sonra bana hepsinden ufak ufak yazılacak şeyler var, hepsini yazacağım..
Mira'cığım uzun zamandır sıralıyor, yürüyor, hatta iki elini tutunca depar atıyor.. ağustostan beri tek elini tutunca da depar atıyor, ama öyle temkinliki tutunmaktan bir türlü vazgeçemiyor, neredeyse bir aydır sehpa ile kanepe arası, babadan anneye minik minik yollar alıyordu, dün diyeceğim çünkü artık yeni gün, dün akşam uzun uzun yürümeye başladı yardımsız.. biraz okumaya başlamıştım neden böyle gecikti diye, örnekleri pek çok.. kiminin birşeyi önce birşeyi sonra, çocuklar başka başka.. ama hep yazılmış geç yürüyenler hep dikkatli, temkinli, bu nedenle büyük düşüşler yaşamadan atlatıyor bu dönemi, du bakalım bizim fıstık ne zaman evde fır dönmeye başlayacak.. başımıza geleceği bilmezmiş gibi bekliyoruz..

yeni tur yeni şans..

2010-09-12T19:47:00.006+03:00

evet istediğim bu değil.. yazamıyorum, çok şey var yazacak, koskocaman bir yaz geçti,ondan önce kıştan kalan birkaç ilk..ilk olarak annenin iş yerinde, sonra ilk olarak babanın iş yerinde falan falan falan..yaz boyu birkaç kısa kaçamak, Miram artık tam 15 aylık,bu 15 aya sığışan 4 bakıcı.. mevcutu gidiyor, bugün ortaya çıktı gideceği, gitmesi gerektiği,artık ona güvenmemin hiç mümkün olmayacağı.. çokdur biliyorum gitmeli, doğru kişi değil ama bir cesaret gösterememiştim, kendiliğinden beni bu noktaya getirdi sağolsun.. herişte bir hayır vardır bazen kendin karar veremiyorsan başkalarının kararlarını kullanırsın benimki de buna bir örnek.. allaha çok şükür can teyzemiz, can anneannemiz var, canımız Müge ve Mine ablalarımız var, açıktamı kalacak benim Miram, tabiki kalmayacak.. yeni tur yeni şans.. bu ruh hali ile daha yazmamalıyım.. başlamadan bitti demeyin yazacağım, uzuuun uzuuun yazacağım, hele bi düzeni kurtarayım allahın izni ile..o vakte kadar bize az müsaade..kalın sağlıcakla..

çok boşladım çoookk:((

2010-07-04T00:34:00.005+03:00

niyedir bilmem hiç yazasım yok.. diyelim yazasım oldu vaktim yok.. diyelim vaktim var yazasım yok.. böyle bir kısır döngü gidiyor,
evet vaktim yok doğru, günler nasıl geçiyor bilmiyorum.. tatil bitti geldik, işe döndük ve hatta hiç gitmemiş gibi bile olduk.. Miram geçen cumartesi ateşlendi, 39.9 ile başlayan ateş çarşamba tam olarak düştü ama yerine bir kuru öksürük bıraktıki sanırsınki karda yatmış..tabi antibiyotik başladık, allaha bin şükür bu zamana kadar almamış olduğumuza şükredelim diyip başladık bittabi.. perşembeye kadar devam edeceğiz.. bu arada iki gündür kendisi daha iyi ama babası ve ben hastayız bu defa, evin heryerinden ayrı bir ilaç kokusu yükseliyor..
annem konyaya gitti teyzemle.. ablamlar da pazartesi tatile gidiyorlar.. haa bu arada Mügecim mezun oldu kadıköy anadoludan.. mezuniyet töreni ayrı bir sayfa konusu, sonra evimizi güvenli yaptık, kids safe-t ile, bu da ayrı bir yazı konusu.. ooo daha yazılacak ne çok şey var, kıştan birkaçgüzel ilk vs..
bende de bir şımarıklık.. ama hem valla hem billa vakit bulamıyorum.. işde bloga giremiyorum, şimdiki aklım olsa uzantısını blogspot yapmazdım adresin ama nerdeeen bilecek bu garip teknoloji özürlü bu durumu..
işten çık koştur koştur ev.. güya yaz, güya bazıları şehri terketti, sanırsam evlerini başka şehirden gelenlere kiraladılar, yani trafik hiçmi değişmez be kardeşim.. her akşam fındıklı-levent arası ömür törpüsü.. allah köprü geçenlere kolaylıklar vere.. eve gelince Miramın " attaaa " diyen sesi, nasıl da güzel tonluyor, dayanamıyorum, kapıp ya bahçeye, ya yıldız parkına, eve gel, yemeği, banyosu derken yatma vakti..e tabi onunla yatıp onunla kalkınca başka birşeye vakit yok, blog nereee, nurturia neree.. geceleri az uyumam lazım, bu kaçamak geceleri haftaiçi de yapmam lazım, ki günceli kaybetmeyelim.. bir de ebelek gübelek yazmamayı becermem lazım.. neyse artık özür diliyorum, bozuk ifadeler, imla hataları ve herşey için, hem anne hem de başka bisürü şey, bir koltukda birkaç karpuz oluyormuş, o koltuk da karpuzları taşıyamıyormuş..

oooohhhhh tatil..

2010-06-16T11:07:00.006+03:00

tatildeyiz, cumartesiden beri..yarıladık bile..ışıl ışıl güneş, pırıl pırıl içilecek bir su, limonata gibi bir hava.. önce marmarısde kaldık iki gece,pupa yatta. sonra ver elini selimiye, beyaz güvercin.. Miracım inanılmaz uyumlu, yemek yemek dışında.. denize giriyor, yüzüyor simiti ile, uzaklaşsak bile kendi kendine eğleniyor, inanılır gibi değil, iki girişte alıştı..çimlere emekliyor,arabasına biniyor,havuzunda oynuyor, ot çiçek, kuru begonvil ne bulursa yiyor, yemek dışında.. günün en zor anları masa etrafında toplandığımız anlar, çığlık çığlığa..artık bıraktım..sadece meme emiyor, ben de seneler boyu nefret ettiğim sürekli çocuğuna birşeyler yedirmeye çalışan anneler gibi peşinden koşmaktan vazgeçtim.. hep derdimki hep türk çocukları ağlıyor, yabancı çocukların sesi bile çıkmıyor.. büyük konuşmuşum, zerre yemek yemeyen bir çocuğun var ise haliyle boğazından geçerken üzülüyor,ısrar üstü ısrar yapıp o nefret tabloları yaratıyorsun.. dün akşamdan bu yana son verdim savaşa, yenilgiyi kabul ettim.. Mirada ise kazanma sevinci, sadece meme emiyor ağzını şapırdata şapırdata..
işte böyle şimdilik bu kadar, minik cadı uyanmadan bi koşu yüzesim var şu göl gibi sularda..baaayyyyyy...

Mira'm 1 yaşında..

2010-06-08T01:33:00.006+03:00

muhtelif vesileler ile derim ya, haziran ayını pek severim diye.. nasıl sevmeyeyim doğum ayım, evlilik ayım, yaza, kısa kaçamaklara ya da uzun tatillere kavuşma ayım, yeşil eriklere, tiril tiril eteklere, uzun günlere erişme ayım ve şimdi, hele hele de şimdi, minik kuzuma kavuşma ayım.. ve de bu kavuşmanın ilkini kutlamakta olduğum bugün bir başka değişik, bir başka heyecanlı sanki..

daha dün gibi.. o pazartesi sabahın ilk ışıkları ile uyandığım, uyuduğuma uyku denilirse tabi, hem heyecan, hem sevinç, hem tek vücutken ayrılacak olmanın burukluğu ile Miranın boş odasından yayılan yeni mobilya kokusunu soluyarak uyandığım.. kendimi ağlamamak için güç tutarak Maslağa kadar yol alışımız, hastaneye yanlış kapıdan girip dolaşa dolaşa odamıza çıkışımız, en çok sevdiklerimin çoğu yanımda, Miram halen karnımda, sevdiklerime el sallayarak odamdan götürülüşüm, şiş vücudumda anestezi noktası bulunamayışı, dua edişim, yalvarışım... ne olur tam bayılmayayım,onun ilk sesini ben de kendimde duyayım, kasetten değil, ona ilk kez dokunduğumu bileyim, hissedeyim, bulun şu noktayı diye.. ameliyathane de yüksek bir müzik sesi, derken derken günlerden 8 haziran saat 09:07 yi gösterirken o ince sesin güçlü haykırışı..
yanağımın Mira'nın yanağına ilk kez değdiği o anı her hatırlayışımda tüylerim diken diken oluyor, o kadar netki o an, o sanki yeni doğdu ya, sanki ıslak, sanki yağlı sanki vücudu verniks tabaka ile kaplı ya, nasıl ki diye düşünürmüşüm?.. sarıp sarmalayıp getirip koynuma verdiklerinde ilk dokundum ona, ilk kez yanağım ile yanağına.. aman allahım nasıl güzel bir yumuşaklık, nasıl güzel bir koku, ben niye öyle sanmışım, halbuki hep okumadımmı o öyle sterilize bir şekilde taşınıyorki vücudumda, ne koku ne başka birşey, Allahımın büyük mucizesine inan ama kafa yorma, çünkü anlamak mümkün değil, inan sadece dercesine..

işte bu anın üzerinden tam 365 gün geçti, 365 kocaman gün, acı tatlı pek çok gün, ama daha dün gibi..

beni daha olgun, daha mutlu, daha sorumlu, daha törpülenmiş, daha çabuk ağlayabilen, ama kesinlikle daha çok gülen, daha umutlu, ona buna şuna üzülmeyen, daha verimli, daha programlı, ve en başta ANNE yapan güzel kızıma kavuşmam.. daha dün gibi..

şimdi onun mis kokusunun yanından kalkıp geldim, boş boş baktım klavyeye uzun uzun, sonra dedim ki düşünme toparlamaya, süslemeye çalışma, yaz aklından diline dökülür gibi, yaz ne hissediyorsan, tabi hissettiğin herşeyi de anlatabiliyorsan.. ne mümkün..

artık anneyim de, anneliğe de pek bi alıştım, pek bi sevdim, iyi ki doğmuş benim minik meleğim de.. Allahım sana şükürler olsun de,bana Mira'yı verdiğin için, beni anne yaptığın için.. bana anne diyişini duyacağım nice günlere ulaştır beni, sağlıkla, mutlulukla, sevdiklerimle, yanıbaşımdakiler ile, kaybettiklerim ise hep gönlümde, tabiki Miramla beraber, yanyana.. nice yıllara de... de bunları ve git yat o mis kokunun yanına, sıcağına..

Mira'nın 1.Yaşgünü partisini yaptık..

2010-06-06T20:37:00.024+03:00

Miracığımın doğumgünü aslında 8 haziran ama hem haftaiçine geldiği için, hem aynı gün evlilik yıldönümümüz olduğu için ve bir sonraki haftasonu da tatilde olacağımız için doğumgünü partimizi 6 haziran pazar günü yapmaya karar vermiştik..
güne karar vermek birşey değil ya nerede olacak? davetiyesi nasıl olacak? pastası nasıl olacak? konuklarımıza bugünü hatırlatmak için ne hediye vereceğiz? miracım ne giyecek derken..bir koşturmadır başladı.. öncelikle evimize daha yakın boğaz civarı birkaç alternatif vardı kafamda ama hiçbirisi içime sinemedi.. sonra dedimki dur bakiim hazır evlilik yıldönümümüz Cemile Sultan ile konuşayım belki uygun bir program yaparız da biraz nostalji olur.. aslında allah biliyor ya tarih takıntılı olmakla beraber bu defa çok da takılmadım hatta ertesi gün dinlenebilelim diye 5 haziran cumartesiyi tercih ettim ama tesis dolu olunca 6 haziran kesinleşti..yer için de Cemile Sultan-Hünkar Köşke karar verildi.

hemen davetiyeler hazırlandı, gönderildi, pasta araştırmasına girildi bu seçim de Amodolce Pattisserieden yana oldu.. öyle 1 yazılı pastaları filan sevmiyor olunca siz ne isterseniz yapalım dediler.. minik Miram baby tv nin doğumgünü şarkısına bayılıyor, o karakterler ile yaptırmaya karar verdik, hatta kendisi için hazırladığımız klipin şarkısını orada pasta keserken çalmak üzere hazırladık..

..veee hediyeleri caramel istanbuldan seçtik..rengarenk minik aynalar..

süslemeler, Mira'nın kıyafeti vs.. derken o gün geldi çattı..
bir yağmur bir yağmur sanki gök yarıldı, hatta pasta kesilirken öyle yağdıki Mira bereketi ile geldi yakıştırması yapıldı..
davetlilerimizin çoğu bizi kırmadılar, ve günümüzde bize eşlik ettiler.. herşey çok güzeldi, Mira çok keyifliydi.. pasta kesilmesi yağmurdan dolayı geciken konukları beklediği için bu arada biraz uykusu gelmişti ve pasta ortaya geldiğinde kafası düşecek üzerine diye korkarken müzik ve pasta ile birden canlandı minik melek..
işte böyle, neşeli, güzel, ıslak, bol bereketli, bol hediyeli bir gün geçirdik,
minik melek de çok mutlu idi ve dönüş yolunda daldığı uyku bir sonraki gün sabaha kadar devam etti:))) nice yıllara güzel kızımız..

bugün doğumgünüm..

2010-06-02T02:51:00.003+03:00

evet bugün Miram ile ilk doğumgünüm, aslında geçtiğimiz yıl ilk olduğunu düşünüyordum ama onun kokusunu duymak, sıcaklığına sarılmak öyle başka birşeymiş ki şimdi diyorum ki dünyanın en güzel hediyesi ile ilk doğumgünüm.. hayata daha pozitif ama daha sorumlu bakmamın, onu düşündükçe başka sıkıntıları unutmamın nedeni, daha kolay ağlamamın ama daha çok gülmemin nedeni, hatta yollarda taksilere bile yol vermemin nedeni:) şimdi yan odada mışıl mışıl uyurken çıkardığı sesler ile içimi açan, umutla dolduran, güzel kızım ile nicelerini geçirmeyi dilediğim, istediğim günlerin ilkinin ilk saatleri..
iyi ki dünyaya gelmişim, iyi ki annemin, babamın, halamın kızı, büyüklerin torunu, yeğeni, ablamın kardeşi, kocamın karısı, yeğenlerimin teyzesi, birdünya güzel insanın arkadaşı ve dünya güzelimin annesi olmuşum..iyi ki..

ateşimiz var:(

2010-05-27T22:38:00.002+03:00

kuzucum bugün çok huysuzdu.. sabah beni zor bıraktı arkamdan ağladı, anneannesinin kucağına gitmeyi hiç istemedi..öğlen geldiğimde hiç emziremedim, hiç istemedi.. saat altıya on kala nadirenin telefonu ile attım kendimi şirketten..mira çok ağlıyor susturamıyorum diye arayınca aklım başımdan gitti.. tampon tampona trafikte olabildiğince hızlı attım kendimi eve..bir de baktımki kuzu ateşler içinde.. hemen bir kaşık calpolu dayayıp doktorunu aradım, sonra da annemi ve ablamı.. ikiside açtı ağzını yumdu gözünü ah o dün gymboreeye gelen kadın yokmu belki onbeş kere hapşurdu aaaaaaaaaaaa ama yani olmazki ,çocukların olduğu yere hasta hasta gelinmezki diye.. artık ondanmı yoksa olacağımı var bilmem ama benim kuzucuk bugün pek mırıl mırıl.. burnu ötüyor diye rahatsız olup meme emmek istemiyor, ona buna şuna herşeye ağlıyor suratıda her daim işte şunu andırıyor:)

şimdi de yatağımızda:)mışıl mışıl pardon hırıl hırıl uyuyor..

kudurmuş kuzu..

2010-05-09T23:52:00.005+03:00

nasıl mı olur? işte böyle..

Mira ile ilk anneler günümüz..

2010-05-09T22:39:00.014+03:00

geçen sene Miracım karnımdayken onunla ilk anneler günü kutlamamı yapmıştık.. senelerdir her anneler gününde teyze anne yarısıdır diyen Mügeciğim ve Mineciğimin hediyeleri, kartları ve tebrikleri ile aslında yıllardır kutladığım gün sanki daha bir anlam kazanmıştı.. ama bu sene biraz daha başka idi, ben artık anneyim demek, herkes tarafından kutlanmak, telefonlar, mesajlar, mailler valla pek bi keyifliydi..
sabah Miracığımın güzel hediyesi ile uyandım, babası ile bir film döndürdüler, yok biberon neredeymiş, yok bu tarafa bi bakma modeli:) sonra annemle güzel bir kahvaltı yaptık, sonra biraz evlerimizde dinlenip öğleden sonra annemde ablamlarla buluştuk.. Miracım sabah kahvaltıda güzelcene uyudu ve annesine pideyi, yumurtayı sıcak, çayı kaynar içirdi..mama sandalyesindeki uyuyuşu pek bir şirindi.. kahvaltı sonrası Mira için güvenlik malzemesi almak için ikea ya uğradık, orada kanguruda babasının göğsünde etrafa bol miktarda takıldı.. eve geldiğimizde onunla beraber bir güzel uyku çektik.. bu enerji ile anneannede fır dönüp iyicene kudurdu..artık istediğe yere ulaşabilmenin sevinci ile tutabilene aşkolsun modeli oynadı, oynadı, oynadı, kudurdu, kudurdu, kudurdu...
şimdide bu yorgunluğun üzerine mışıl mışıl uyuyor..
canım kuzum, benim en güzel hediyem, iyi ki varsın.. ve birşey daha.. annelik gerçekten anne olmadan anlaşılmıyormuş.. annemi şimdi çok daha iyi anlıyorum desem..

bir yaşa bir kala.. işte Mira 11 aylık..

2010-05-08T16:34:00.004+03:00

Miracım bugün tam 11 aylık oldu.. ikisi çıkmış ikisi uç vermiş dört üst, üçü çıkmış biri uç vermiş dört alt dişi ile pek bi keskin, artık emeklemeye başlamışlığın hızı ile pek bi mobil, ayakları yere sağlam basacak diye biraz da inatçı, sıralamaya bir kala, yardım edince üç beş adım atmaca, daimi diş kaşıntısına, bazı günler iştahsızlığa uyanan, cici yapmayı, amin yapmayı, vay başıma gelen modeli kafayı tutmayı, el çırpmayı, elleri bıcı bıcı yapmayı, güle güle el sallamayı, biraz ooooh yandan modeli oynamayı, müziğin ilk tınısında el kıvırmacayı seven bir küçük insan.. canım bebeğim,seni çok seviyorum, allahıma hep şükrediyorum, seni bize verdiği için, canım benim..

gymboree'de ilk ders..

2010-04-24T19:10:00.013+03:00

bugün sabah gymboree de deneme dersi randevumuz vardı..sabah 08.00 itibariyle kalktık..09.15 de gymdeydik, 09.30 da başladı dersimiz.. diğer arkadaşlarımız hep Mira'dan büyük çocuklardı ve emekliyor veya yürüyorlardı, ama olsun Mira yine de çok neşeliydi..güldü, el çırptı, emeklemeye çalıştı, bireysel oyunlarda olmasa da toplu oyunlarda gayet iyiydi, zıpladı, uçurtma açtı, el çırptı, oynadı, marakas çaldı..

45 dakika hızla geçti, neticede biraz kararsız olarak ayrıldık dersten..
bu dersleri almak için biraz büyümesini beklesek daha mı iyi olurdu acaba, daha mobil olması sanki oyunları daha eğlenceli hale getiriyordu, şimdi başlasak, önümüz yaz, 12 dersi bitirebilir miydik? çünkü haftasonları sadece tek ders yapılıyordu.. hafta içi derse gitmesi için bir düzen kurabilir miydik? bir sürü soru ile ayrıldık ve halen karar veremedik??..

bugün 23 nisan, neşe doluyor insan...

2010-04-23T14:22:00.015+03:00

Mira'nın ilk 23 nisan çocuk bayramı.. yaza merhaba ötesi hoşgeldin diyen bir hava..pırıl pırıl sımsıcak insanın içini kıpır kıpır yapan bir güneş..program 11.30 da caddebostan migros arkasından başlayacak nurturia 23 nisan yürüyüşüne katılmak.. Mira'cığım sanırım bayram sevinci:) ile 7 itibariyle uyandı..sabah hazırlıkları, kahvaltı, sabah şekerleme uykusu derken yola çıkışımız neredeyse 11.30 du ama istanbul boşaldı dedirten bir köprü trafiği ile saatinden 15 dakika sonra başlangıç noktasındaydık.. grup yürüyüşe başlamıştı biz de hiç vakit kaybetmeden ekibe eklendik..bayraklar, balonlar eşliğinde başladık yürümeye..
nurturia' yı pek bilmeyen kalmadı ama detay isteyen varsa buyrun..

Miracım haliyle olayın pek farkında değildi ama balonlar, yürüyen ufak arkadaşları ilgisini çekmeyi başardı, ama ne yazıkki arabasında kalmayı kesinlikle red ederek babasının kollarından ayrılmadı..
hatta arabasına koymak istediğimde bana küsen küçük cadıyı kucağıma almam dahi hızlı barışı sağlayamadı..

yürüyüşün ilerleyen bölümünde ekip yeşilliklere dağılınca biz de hemen kıyıdaki salaş tekne barınağından bozma çay bahçesine ilerledik, biz susamıştık, Mira meyvesini yemeliydi, işte orada otururken biraz barış sağlandı gibi aramızda..

biraz soluklanıp, birşeyler içtikten sonra yine nurturia ekibi ile beraber bu sefer babasına kanguru ile yapışık olarak yola çıkıp arabamıza geri döndük.. yolda balon ile oynamayı, biraz güneşlenmeyi ve az sonra yola devam edilip gidilecek bugünün ikinci durağı Sapanca için enerji depolamayı ihmal etmedik..

bebeğim artık 10 aylık..

2010-04-08T21:52:00.003+03:00

on ayımıza dört adet pirinç tanesi diş ile girdik.. 9,900 kg ve 73 cm ile ayının iki ay ilerisinde ama boy ve kilosu uyumlu.. hergün bile bir öncekinden farklılaşıyor, tam emeklemese de bir yerde bırakıp bir başka yerde bulabiliyoruz, tel de sarıyor, el de sallıyor, alkış da yapıyor, yüzüne ellerini sürüp amin de diyor..yadırgama hali devam, eğlenceli, dişi onu üzmedikçe mutlu bir bebek Mira, şehnazı uğurladık, nadireye yavaş yavaş alışıyor.. yumurtayı çok seviyor ama alerji yapıyor, portakalı çok seviyor, bazen alerji yapıyor, olmayan azı dişleri ile köfteyi, balığı ezip ezip lüpletiyor..artık bizimle aynı yemekleri yiyor, tazeliğine ve yağına, baharatına bakarak yediklerimizden yediriyoruz..geceleri hep bizimle uyuyor, bebeğimin hiç suçu yok bu konuda, gün boyu onu öyle çok özlüyorumki, bayılıyorum kucak kucağa yatmaya..

güle güle şehnaz:(

2010-04-04T21:39:00.011+03:00

keyifsiziz iki gündür..cuma çalışmak zorunda kaldım, minik bebeğim ile beraber olacağım cumartesi gününü iple çektim, akşamdan sabah güneş olsun duası ile uyuduk sabah çok mutlu uyandık, hadi kalkın deyip herkesi kaldırdım, annem de bizdeydi, kahvaltıyı emirgan lale bahçesinde yapacaktık..termuslar, piknik örtüsü tabak, bardak derken işte çantamız hazırdı, sonra babamızı da kandırdık bizimle gelmeye işe oradan gidersin dedik, herkes giyindi, miranın montunu giydirip babası ile aşağıya arabaya yollayacakken şehnazın cep telefonu çaldı.. mutfaktan gelen sesi ağlama ile karışık haykırmaya dönünce koşarak yanına gittik, evinden kötü haber vardı.. küçük oğlu ve annesi bir trafik kazası geçirdiği için hastanede yatıyordu, annesi ameliyat olmuştu iyiydi ama oğlunun omuriliğinde kırık vardı, şok olduk, minik miramın sesi kesildi, biz şehnazı su verip sakinleştirirken daha sakin bir konuşma yapması ve herşeyi öğrenmesi için kızkardeşini arattık.. doktorla konuş, nişanlını ara derken biraz sakinleştik..evet aldığımız haberler çok iyi değildi ama ilk anın şoku geçince biraz daha aklıselim davranmaya başladık.. oğlu 14 nisanda ameliyat olacaktı, kalçada kırık yoktu ama omurilik tehlikeli bir nokta idi, başka şehirdeki doktor ameliyatta ya anne ya baba onay vermeli dediği için şehnaz doktorla konuşmak istedi, telini öğrenmek için not bıraktı..
geçen 1 saatin sonunda şehnazın biraz sakinleşmeye ve dört duvar arasından çıkmaya ihtiyacı vardı.. onu alıp parka gittik, tüm istanbul emirganda toplandığı için gezmemi işkencemi belli olmayan bir iki saatin sonunda geri döndük.. lale bahçesi muhteşem olmuş, çiçekler yeşil harika, mira nın çok hoşuna gitti, arabasında yarı uyukladı, yarı etrafı seyretti.. şehnaz onu alıp turladı biraz kafasını boşalttı, biz de annemle çay içip laleleri seyrettik, ağızları bıçak açmıyordu ama hayat da devam ediyordu..

sonra şehnazı iyi haberler alabilmek umudu ile izne yolladık..
akşam gelen haberler pek iyi değildi, ameliyatta mutlaka olması gerekiyordu, iki ay sonra bir kez daha ameliyat yapılacak ve bu ameliyata kadar küçük abdülbasit sert zeminde yatacaktı.. şehnaz uçak biletini bile ayarlamıştı..
küçük abdülbasit için üzüntümüz, şehnaz gidince biz ne yapacağız üzüntüsüne eklendi.. akşam sadece biraz havamız dağılsın diye birkaç arkadaşımız ile buluştuk, masada tek konu şehnaz ve abdülbasitti.
gece mira ve emir uyudu da ben çok sıkıntılı o yandan bu yana bir gece geçirdim.. sabah güneşi görünce hadi dışarı çıkalım dedik, bu sırada şehnaz dan haber aldıkki yoldaymış ve eve erken geliyormuş..onu bekledik, tüm itirazlarına rağmen evde kalıp dört duvar arasında sıkılmanın kimseye ve özellikle önümüzdeki günlerde morale ihtiyacı olacak şehnaza hiç gerekmediği konusunda ikna ettik onu ve çıktık yola..
mira yolda çeşitli şaklabanlıklar ile şehnazı biraz güldürmeyi başardı..
kemerburgazdan girip belgrad ormanlarından çıktık.. atatürk arboretumunu keşfettik.. bilenler vardır ama ben ilk kez duydum varlığını, muhteşem bir yer ama bu sözlerim içeri giremeden kapıdan gördüklerimle, bir de içeri girebilseydik ne derdik bilemiyorum.. en kısa sürede içeride gezebileceğimiz bir program yapacağız haftaiçi.. haftaiçi herkes girebilirken haftasonu sadece üyeler ve personel girebiliyormuş.. üye olmak için bir form doldurup senelik aidat ödemek gerekiyormuş..herkese tavsiye edilir, ister haftaiçi gidip gezin ister bütçenize uygun ise aidat ödeyin, bu tarz organizasyonlar için bizler harcama yapmazsak kimden bekleyeceğiz.. sanırım 350 tl kadar yıllık aidat ödeniyormuş, detaylı araştıracağım, kapıdaki pek de bilgili olmayan görevliden ancak bu kadar bilgi alabildik..
sonra ver elini belgrad ormanı, kısa bir yürüyüş yapalım, kurbağaların sesini dinleyelim, çiçeklere böceklere bakalım, fotoğraf çekelim, üstüne de birşeyler yiyelim derken acaip güzel temiz hava alıp güneşde gevredik..

bugün hepimize çok iyi geldi, şehnaz dönerken çok daha iyi ve umutlu idi..çok iyi geldi abla diyerek geldi..
evet şehnaz buraya kadarmış, sana beraber geçirdiğimiz 7 ay için teşekkür ediyoruz, hadi bakalım abdülbasit çabucak iyileş ve yine koşmaya başla, hepimiz yanındayız..güle güle şehnaz, kimbilir belki günün birinde yine kesişir yolumuz, şimdi sağlıktan sonra ikinci dileğimiz karşımıza mirayı senin gibi kendi çocuğu gibi sevecek yeni bir abla bulmakda.. güle güle git..

diş buğdayı partimizi yaptık..

2010-03-27T20:18:00.017+02:00

günlerdir hummalı bir hazırlığın hüküm sürme nedeni olan diş buğdayı partimizi yaptık.. pek de güzel oldu..nasıl mı geçti?
akşam uzun zamandır ilk defa gece, hatta Mira doğduğundan beri ilk defa diyelim, aleme aktığımız için sabah kendime gelmem zaman aldı, üstüne üstlük tatlıyı da akşam alem dönüşüne bıraktığım için haliyle rüyamda yapmış olup sabah acı gerçek ile yüzleşmem uzun sürmedi.. saat yedibuçuk itibariyle ocak başında çikolata sos karıştırmakta idim.. sonrası adeta hızlı çekilmiş bir film.. parti mekanına taşınacaklar kapının önüne adeta yolculuk hazırlığı gibi yığıldı..mekana sanırım beş araba seferi ile tam olarak taşındık..önce mekanı süslemeye başladık.. minik pembe süsler almıştım masalar için, parlak emzikler, pembe kelebekler, kalpler, pırıltılı çiçekler.. rengarenk balonları şişirdik..veeee açık büfemiz, envai çeşit güzel yiyecek ile donatıldı..

Bu sırada Miracık park yatağında etrafı seyrediyordu, mekan biraz soğuk olduğu için ufo takviyesine bereyi eklemiştik.
Misafirler gelmeye başladıkça olay Mira için heyecan kazanmaya başladı, arkadaşları ile önce bakışma sonra dokunma sonra gülüşme ile devam eden anlar kimi zamanlarda saç çekme ve gözyaşı ile sonuçlanabildi.
buğdayı annem pişirdi, sade sunalım yanında kavrulmuş kenevir, ceviz, şeker, çeşitli çikolata seçeneği ile servis yapalım fikri ablamdan çıktı..işte şöyleydi görüntü..ve açık büfe masamız..

yaptırdığım diş kurabiyeler ve ablamın çocuklar için yaptığı kekler süperdi..

Seramoni anına gelince anneannesi buğdayı iyi dilekler ve dualar ile başından aşağıya döktü ve tadına baktırdı..

geldi meslek seçme anı..ve Miracım hiç annesini dinlemeyerek gitti hesap makinesini seçti, benim, " kızım isveçden alınmış atı seç ki bol bol gez, ben bu parçayı bunun için koydum " cızırtılarım arasında büyük bir kararlılık ile önce hesap makinesi seçildi, bolcana zaman sonra da sanatçı tarafını gösterip minik müzik setine gitti eli, isveç atı çokca zaman sonra diş kaşımak için tercih edildi maalesef..

çocuklar için hazırladığımız hediye diş fırçası paketleri hızla kapışıldı, hatta sen maviyi al ben pandalıyı alacağım, bir tane de ağabeyime alabilir miyim nidaları arasında paketleri tükettik..
Minik meleğimizin nice kutlamalarını yapmayı dileyerek günü bitirdik..

32.si çıkmadan...

2010-03-26T09:39:00.009+02:00

bu aralar öyle bir yoğunluk var ki anlatılabilir gibi değil.. hafta içi iş, hafta içi iş seyahati, hafta sonu iş seyahati, hafta içi akşam gezmesi, haftasonu gündüz, akşam gezmesi falan derken dakikam hesaplı.. bu arada her akşam Mira ile beraber uyuduğumdan blog ile sıfır ilgi, gündüzleri işde bloga giremediğimden tüm gecem de Miracığa ait olduğundan ne yazabildim, ne okuyabildim.. günceli kaybettim açıkcası.. bu işlerin arasında daha önce yazdığım gibi minik meleğin üçüncü dişinin kendini göstermesiyle e ama yani 32.si çıkmadan diş buğdayı yapılmalı fikri geldi oturdu ve bu yoğunluğun üzerine tuz biber oldu.. ama konu acaip keyifli olduğu için bu organizasyon için vakit harcamak adeta dinlenme saatlerim oldu çıktı..

önce bir hazirun listesi çıkartıldı, görüldükü 120 değil 320m2 lik bir evde ikamet ediliyor olması gerekli, bunun üzerine tabiki yeni ev değil mekan arayışı başladı, ilk çocuk ve ilk organizasyonun yarattığı pespembe bulutlar gayet hızlıcana kayıp oldu ve bu işin bir sektör olduğu ve değil kol, parmak verince tüm vücudun girdaba kapıldığı hızlıca anlaşıldı.. salonu veririz olur 1.000 lira kira alırız, herşeyi yaparız, ama salon iki saatliğine sizin e tamam indirim de yaptık sizin için 2.500 lira olur.???!!!! neyse kavga dövüş bir mekan bulundu, hem de tam hayal ettiğim gibi yiyeceği kendimin yapacağı, içecek ve mekan servisi verecek hem de evimize çok yakın e daha iyisi şamda kayısı diyerek mekan sahiplerinin nemrutluğu bir tarafa atılıp hazırlıklar başladı..

önce menü hazırlandı, allaha çok şükürkü yardımcım çok, annem, ablam, teyzem, ezelim hemen paylaştı menüyü.. ezel ben böreği ayarlarım dedi, annem elmalı pasta, helva benden dedi, e ablam tamam kısır, sandviç derken, teyzem de kurabiyeleri aldı,bizim grup şuruptan aysun abla dediki yaprak dolma benden, tuba dediki e ben de mantarlı börek yaparım, çiğdem de güzel poğaçasından yaptı mı.. aaaaa dedim e ben ne yapacağım?? neyse ben de organizasyonu ve üç beş parça bişileri üstlendim.. birşeyler yapmak isteyen eda ve semaya sen kendini getir talimatı, kek almak isteyen zeynepe de oğlunu ve kendini getir talimatı verildi.. organizasyonun devamına geçildi.. teknoloji danışmanı ezel teyzeden davetiye konusunda destek istenmesiyle güzel davetiyemizi hazırlaması bir oldu. buyrun bakın...

sonra diğer işlere geçildi, mekanın süslenmesi, Miranın nerede oturacağı, meslek seçimi tepsisinde neler olacağı, konuşan kurabiye siparişi, davetli çocuklara hediye etmek istediğimiz diş fırçaları derken baktık gün geldi çattı.. dün akşam teyzesi ve babası diş fırçalarını paketledi..

bugün ise hazırlıklar son haddinde, mamalar hızla hazırlanıyor.. ben de artık alışverişe çıkmalı ve yapılacak üç beş parçanın organizasyonuna geçmeliyim.. hadi bakalım şimdilik bu kadar, yarından sonra devamı...

üçüncü diş göründü...

2010-03-10T21:43:00.006+02:00

ohhh beee.. nihayet.. kaç gündür mız mız mız olma nedenimiz sonunda ortaya çıktı.. namussuz diş nihayet patladı.. bir iki üçççç.... 3. dişimiz yine alt sıradan çıktı.. Mira'cığımı çok yordu bu diş mevzuu.. bugün beş sefer kaka yaparak rekor da kırdı..
dişler ne bulunursa onunla kaşındı.. ne el ne ayak affoldu.. oh çok şükür.. işte göründü.. kızım hergeçen gün daha keskin olma yolunda:)

:(((

2010-03-09T22:03:00.003+02:00

meleğimi sadece 10 dakika görebildim bu gece.. iki damla yağmur düştü diye sel olmuş trafik vardı yolda.. mühendislik branşında ocakdan şubata büyüyen zararın nedenini bulmak son yarım saate denk düştüğünden ve vakit haliyle yetmediğinden zaten gecikmeli çıktım yola..dur kalk dur kalk tampon tampona trafiğe bir de migros alışverişi eklenince eve gelmem sekizi buldu.. Miramın gözleri kapanıyordu geldiğimde hemmen en hızlısından bir banyo yaptık.. soyundu ya canlandı hemen, çığlıklar, alkışlar, gülücükler..üzerini giydirene kadar.. sonra yine kafası kalkmaz oldu, zaten memeyi alır almaz da daldı uykuya.. hesapta yarım saat kestirir demiştim ama anlaşıldı bugün uyku günü.. gündüz de bir uykusu 2,5 saat sürmüş.. şimdi de halen uyuyor yani şekerleme oldu mu sana gece uykusu.. e iyi dinleniyo falan da anneliğin realist mantığı da bir yere kadar.. özledim yaaaaa bebeğimi.. şimdi onunla oynamak için yarın akşamı beklemek:(( du bi odasına gidip azıcık koklayayım bari..

ne çabuk geçti bu 9 ay..

2010-03-08T22:16:00.011+02:00

Bildim böyle olacağını, bugün bloga yazma işinin bu saatlere kalacağını çok iyi bildim ama birşey yapamadım.. sabah günün ilk ışıkları ile bloga koymak için fotoğraf çekeyim dedim hergün altı bilemedin yedi uyanan küçükhanım ben kapıdan neredeyse çıkacakkene kadar uyudu..işte şöyle...

yoğun bir hafta başı idi, gün boyu bol toplantılı geçti, neyseki öğlen yarım saatliğine de olsa gelip meleğimi doyurdum..öyle uykulu ve açtıki emmeye başlar başlamaz uyudu, işte böyle gözüküyordu öğlen eve geldiğimde..

akşam Mira niyedir bilmem biraz huysuzdu.. vızır vızır vızır yani..
babamız yolda lastiği patladığından çok geç gelebildi, biraz onu bekleyelim, biraz oynayalım, biraz kameraya çekelim derken uyku saati pek geçe kaldı, dolayısıyla annesinin bloga yazması da.. neyse uzun lafın kısası gelelim sadede... Miram bugün tam dokuz aylık oldu, birdi ikiydi üçdü..ay aman ne çabuk büyüdü derken işte dokuz ay bitti..Mira artık tam bir küçük insan, bazen sinirli, bazen inatçı, allah için bazen hemen kanan bir bebek.. istediğini yaptırmasını çok iyi bilen bir küçük insan.. bu ay kilomuz biraz boya gitti.. yüzümüze daha bir büyümüş anlam geldi.. işte şöyle...

ah bir de saçımız uzasa şöyle kız kız..

Mira'ya yemek yedirmekde biraz zorlanıyoruz, 6. ay biter bitmez başladığımız katı gıdalardan karışık sebze çorbasına artık hiç pas vermez oldu.. 8.ayda başladığımız kahvaltıyı bazen iyi bazen zor yiyor.. bir haftadır yumurta sarısı vermeye başladık, yumurtayı pek sevdi.. aslında yiyecekleri karışık sevmiyor.. tek tek karıştırmadan yemeyi seviyor.. herşeyi gibi bu da babası.. nerdeeee kek ile peyniri, reçel ile yoğurdu ve bunun gibi bintürlü alakasız şeyi afiyetle karıştıran annesi.. örneğin bugün eve pişen karnabahar yemeğini büyük bir afiyet ile mideye indirdi.. Şehnaz gözleri koskocaman açılmış..." iki çiçek yedi abla, daha versem daha yerdi.." diyor hayretler içinde.. ama aynı karnıbaharı mevsimden arkadaşı üç beş sebze ve kıyma ile çorba yapıp versen üşenmeyip dakikalarca ağzında tutup bir punduna getirip dışarı çıkartıyor.. valla öyle beceriyorki çıkardı diyemiyorsun, bir mizansen ile kurtuluyor ağzında tuttuğu yemekten ama hiç çaktırmadan.. anne sütü halen vazgeçilmezimiz.. annenin en vazgeçilmez aksesuarı halen medela sağma makinası.. evden işe, işden eve kırmızı samsonite makyaj çantası içinde..
bu ay doktor kontrolümüz yoktu, 10. ay gelin dedi raif bey, o nedenle boy kilo yazamıyorum ama dediğim gibi kilo biraz boya gitti gibi..
bu ay büyük araba koltuğuna geçtik, uzun araştırmalar sonucu Römer de karar kıldık.. koltuğunu karşısına astığımız kurbağa ayna ile zevkli hale getirmeye çalıştık ama oturmayı ve bağlanmayı pek sevdiğini söyleyemeyeceğim..
yine bu ay mama sandalyemiz kullanıma geçti.. Chicco aldık, şöyle birşey..

ama hiç sevmiyor oturmayı.. mümkün olduğu kadar akşam yemeklerinde sehpasını çıkartıp masaya yaklaştırıyoruz, bazen su içerek bazen yoğurt bazen süzgecinden meyve yiyerek bize eşlik ediyor..
halen iki dişimiz var, halen diş buğdayı organizasyonu için çalışıyorum, allahın izni ile 32.si çıkmadan evvel yapacağım.. son ayın en sevgili hareketi sevinç içinde alkışlamak..ve canı isteyince hafiften tel sarmak.. son günlerde ayağa kalkma çabaları var, yatağında bir taraftan bir tarafa kendini çekiştire çekiştire gidiyor, ama halen emekleme çabamız yok.. yere koyup ulaşabileceği bir uzaklığa sevdiği bir oyuncağı koyup deniyoruz ama tembel hanım işve ve cilveli bakışlarla çığlıklar atıp oyuncağı istiyor ama popişi yerden kaldırmıyor, diyelimki kanmadınız basıyor yaygarayı.. bizim Konya da bir laf vardır.." makinalı vidalı " denir.. bizim kız da aynen öyle ilgi çekecek ya bir ağlama yan gözle keserek ama, aynen " hüüüüüüüü " modeli gözde yaşdan eser yok.. velhasıl işini biliyor bizim kız..
neyse valla gecenin bu vakti ancak bu kadar bu güne, bu aya dair.. son ayın birkaç eğlenceli gününü halen yazamadım bloga, annenin ve babanın işine gittiği günler mesela.. ilk fırsatta yazacağım.. bugünlük bu kadar..

in midir cin midir? nedir bu Nurturia..

2010-03-04T23:46:00.006+02:00

Nurturia ile Miranın bahçesini gezerken tanıştım, ziyadesiyle dikkatsiz bir kişilik olarak çoook sonraları dikkatimi çekti sayfadaki sarı, pembe uçan balon.. günün birinde bu nedir ki dedim.. girdim, okudum, sonra üye oldum.. soru sordum, soru cevapladım.. şunun şurasında kaç günlük üyeyim ama son iki ayın en ciddi iki alışverişlerinde yolumu bu sayfaları okuyarak çizdim.. Kitubi yapmış hem de çok iyi yapmış..ellerine sağlık..
nedir bu Nurturia derseniz buyrun bakalım...

Nurturia Nedir?
“Nurturia ile çocuğunu daha kolay büyüt”
Bebek bekleyen ve küçük çocuklu ailelerin çocuklarının günlük hikayelerini, gelişimlerini sevdikleri ile paylaşabildikleri, aynı zamanda diğer anne-babalar ile tecrübe paylaşarak yardımlaşabildikleri sosyal platform Nurturia.

Nurturia’da Neler Yapabilirsiniz?

Kendiniz için bir hesap açabilir, çocuklu arkadaşlarınızı ekleyebilirsiniz, yeni arkadaşlar bulabilirsiniz.
Kendi hesabınızın altında çocuklarınız için ayrı birer hesap oluşturabilirsiniz. Çocuklarınızın günlük maceralarını buradan paylaşabilirsiniz.
Çocuğunuzun anı defterini güncelleyerek hem anılarını hem paylaşırken, hem de gelecek için kayıt altına alabilirsiniz. İlkleri, dedikleri, yaptıkları, büyümesi…
Çocuklarınızın hesaplarını eşinizle birlikte güncelleyebilirsiniz.
Çocuk büyütmekle ilgili her türlü sorunuzu sorabilir, soru yanıtlayarak tecrübelerinizi paylaşabilirsiniz.
Gruplar kurabilir, varolan gruplara üye olabilirsiniz.
Hamilelikten itibaren

Hamileyseniz de üye olarak hamileliliğinizin nasıl geçtiğini, günlük heyecanlarınızı, sıkıntılarınızı paylaşabilirsiniz.
Henüz doğmamış çocuğunuz için profil sayfası açıp, anı defterini oluşturmaya başlayabilirsiniz. İlk tekmeleri, cinsiyetinin öğrenilişi, isim seçimi…
Tecrübeli anne-babalara hamilelik ve çocuk bakımı ile ilgili sorular sorabilirsiniz. Gruplara üye olabilir ya da kendi grubunu kurabilirsiniz.
Nasıl Üye Olabilirim?
Üyelik ücretsiz. www.nurturia.com.tr adresinden 1 dakikada üye olabilirsiniz. Kayıt olduktan e-posta adresinizi onaylamayı unutmayın.

Nurturia Tanıtım Turu Adresi: http://www.nurturia.com.tr/account/tour

Nurturia Ne demek?
Nurturia, İngilizce’de iyi bakmak, büyütmek anlamındaki “Nurture” kelimesinden geliyor. Yurt dışına açılma planlarından dolayı ingilizce kökenli bir isim seçilmiş.

14 Şubat..

2010-02-14T22:05:00.012+02:00

bir sürü 14 şubat hatırlıyorum.. kırmızı güllü, hediyeli, başbaşa yemekli, abantta lapa lapa karlı, kardan yollarda kalmalı ama ne pahasına olursa olsun programa uymalı, emiri tanıyanların iyi bildiği nasılsa yer bulunur modeli bir rahatlıkla başlayan saat ancak 23.00de, o da hep gelen müşteri nazı ile masa konularak yer bulunmuş 23.30 da balığa başlanmış Deniz geceleri, ben mesaide emir elinde oyuncaklı, hediyeli benim ofisde günleri,bunun gibi birsürü.. evet belki hazırlıksız, belki kırmızı güllü 14 şubatlar unutulacak ama şimdilik üç tanesi unutulmama garantili... bir,ikinci sevgililer günümüz, istanbul kar kıyamet hem de yolları kapatırcasına, biz yollarda ve nihayet abantta..kar boyumuzda.. iki, karnımda minik kızımız, henüz adı bile yok, boğazda dilenci vapuru ile sabahtan akşama süren tur, babanın yerinde yenilen balık,
veeeee üç.. ve en kıymetli, artık biz de üç, artık iki sevgilili, hediyemi kızımın elinden aldığım bugün.. tüm gün başbaşbaşa:))
artık sevgilim iki, ikinizi de çok seviyorum..

günün özetimi?? evde başlayan sabah, babayla oyun.. anneye çıkartılan dil, ve yapılan naz.. arabada uyku.. madodan dondurma..ademden balık..

Mira 8 aylık..

2010-02-08T00:12:00.008+02:00

günün ilk dakikaları.. bugün yoğun bir haftabaşı olacak benim için, o nedenle telaşa kapılmadan güne dair kısacık üç beş not..
Mira tam 8 aylık, kilosu 9.060 gr, boyu 70 cm, baş çevresi 46,5 cm.
iki ufak dişimiz var, ilki 30 ocakda patladı, 1 şubatta çıkmıştı,
ikinci onu izledi,yarık, patladı derken iki gündür artık onun da ufacık sivriliği belirmeye başladı..
bugün ilk defa kahvaltı etti, peynir, bebek ekmeği, pekmez ve anne sütü ile.. aaa bir de portakal suyu..
kıymalı sebze püreleri, meyve püreleri ve benim evde yaptığım yoğurt aynen devam, balık iki kez yedi, daha doğrusu ilk sefer denedi diyelim, allah için yedi diyemeyeceğim, ama ikinci kez hakkını yemeyeyim, iyi bir performans gösterdi..
meyve olarak en çok armut ve muz yiyor, bağırsak dengesine göre ayarlıyoruz..
bir kez kivi yedi, alerji yapınca hemmen kestik.. meyve süzgeci ile kendi kendine portakal veya mandalina yemeye bayılıyor..
artık ismini çok iyi tanıyor, benden ayrılmayı çok takıyor gibi gözükmüyor, hafta başı üç başbaşa gün ardından biraz mızıyor, ama perşembeye doğru akşamları şehnazı gördüğü an onun kucağına gitmek için zıplamaya başlıyor..
evet kabul bu anlarda biraz cız yapıyor içim ama hemen kendime geliyorum.. realist taraf devralıyor işi ve böylesi daha iyi, o mutlu olsun diyor..
etrafı ile son derece ilgili Mira, herşey ilgisini çekiyor, herşeyi ağzına almayı istiyor, televizyon kumandası yine vazgeçilmez oyuncağımız..
sesler, çığlıklar, ufak heceler bir de ilgimizi çeken yan dönen dili.. bunun genetik bir özellik olduğunu öğrendim, kime çekmiş bilmem.. anne ve babada yok çünkü.. şehnaz, çabuk konuşacak ondan diyor:)
henüz emeklemiyoruz, istediği bir nesne de olsa ulaşacağı yerde, bizimki işveli cilveli bakışlar, gülüşler ve çeşitli şirinlikleri tercih ediyor emekleyip de kendini yormaya, hele baba civarda ise sen bu işi olmuş bil:)

kızımla üç gün hiç ayrılmadan başbaşa:)

2010-02-07T23:28:00.017+02:00

şu aralar haftanın en sevdiğim günü perşembe, günün en sevdiğim anı ise 18:00 civarı.. çünkü günlük süt izinlerimi herhafta cuma günü tam gün izin olarak kullanıyorum, ve bu cumaların başlangıcı olan perşembe akşamlarını çok ama pek çok seviyorum.. tabi tüm işler alışveriş, bakım, gezme, misafir ağırlama bu boş günlere denk getirildiği için çok yoğun geçiyor ve ben bu günlerde heranım Miram ile geçsin istediğimden başka şeyler yaparken acaip suçluluk duyuyorum.. bu haftaya hiçbirşey planlamadım, varsın alışveriş de bakım da beklesin dedim.. çünkü minik melek 8 şubat pazartesi tam 8 aylık oluyor ama ben o günün ne kadarını onunla geçireceğimi bilemiyorum.. geçen haftada yeteriyle misafir ağırlamış olmaktan yorgun, hafta içi perşembe dışında saat 21:00 den önce eve gelememekten dolayı acaip özlemiş, hatta bir akşam eve gelişim 22:30 u bulduğundan uyumuş mis kokulu bebeğimi sadece odasında koklamış olmanın özlemi ile üç gün sadece Mira ya ait olsun kararını çoktan vermiştim..
cuma günü ablam ve kızlar ile acaip güzel eskilerden kalma bir gün geçirdik, niye mi? çünkü bu sene Müge yi görmek mucize, Mine yi görmek şans bir sene geçirdiğimizden uzun saatleri beraber geçirmek tarihte kaldı.. cumayı uzun anlatacağım, fotoları kameradan alabildiğim an..
şimdi konumuz cumartesi.. sabahı yazdım, önce doktor, sonra pazar.. ardından eve geldik, şehnaz ın izin günü olduğu için o çıktı, babamız da işe gidince kaldık başbaşa.. ohhhh ben de bunu istemiştim ya.. yeni aldığımız mama sandalyesinde ilk heves oturuşları sonrasında, önce otobüs, sonra oyun parkı derken bizimkinin canı sıkıldı, hadi dedim ayna ile oynayalım..
ara koridora yere kuvvetli birkaç parça serdikten sonra yayıldık üzerine.. Mira oldum olası aynaya bakmayı çok seviyor, gelişmesine paralel önerildiğinden beri de özellikle ayna önünde bolca vakit geçiriyoruz.. önce uzun uzun kendini seyretti,

derkeeeen fotoğraf makinası farkedildi.. annneeee ben de dercesine ilgi aynadan hemen kopup makinaya odaklandı..

olmaz Mira, bak topu attım Mira, hadi topu yakala Mira derken kıvrılan dudaklar, dolan gözler, üçkağıtçı ağlama seansımız hazır:)

bu sahte gözyaşları bizi koyun koyuna tam 4 saatlik bir uykuya taşıdı, babamız yoldan defalarca arayıp telefon açılmayınca heyecanlanmış ama biz minik melek ile acaip güzel uyuduk.. sonra da kalkıp Ademe balığa gitmek üzere yola düştük.. Mira ikinci balık denemesinde daha sıcaktı çok şükür.. zira bizim balık sevmeyen bir kızımız olmasını düşünemiyorum bile..
işte böyle.. bugün de aynı lezzette bir ev hali ile geçti gitti.. darısı haftaya üç günün başına inşallah..

Mira pazarda..

2010-02-06T23:37:00.005+02:00

Mira altı aylık olup katı gıdaya başladığından bu yana onun için hazırladığımız yemekleri hep organik diye satılan sebzelerden yaptık, meyvesini organik yedirdik.. allah için organikliği kısmına tüm gönlümle inanamayacağım ama neticede seralarda bir gecede büyüyen meyve, sebze olmadıklarından emindik.. Türkiye'nin çeşitli şehirlerinde yetişmiş, şekilleri itibariyle hormonsuzluklarını belli eden kimisi çirkin denilebilecek şekilli meyve sebzeler alıyorduk.. ilk başlarda evimize yakın olan akatlar serente ve arnavutköy balzey den sırf Mira için alışveriş ettik.. sonra hamileliğimin başından beri gitmek isteyip kısmet Mira'nın 6. ayı olan Feriköy Organik Pazarına şeytanın bacağını kırıp bir cumartesi sabahı gittik..madem bu işe alıştık bari hepimiz pazardan yiyelim dedik.. Emir çok sever pazar alışverişini, meyve sebze almayı, seyahatlerde yollarda yol kenarlarında satılan meyve, sebzeyi sever durur.. aaaa biberlere bak, yaaa kavun alsakmı, offf kirazlara bak şeklinde iştah dolu cümlelere ben aynı iştahla cevap verecek olsam eminim yollar iki katına çıkar, ama ben pek sevmem dur, in, alışveriş et, köy göçüyor ölçüde bol eşyalı seyahat bagajına ezilmeyecek şekilde yerleştir, ayağının altına koy falan da filan..
aslında belki de çocukluğumdan kalan birşey bu allah rahmet eylesin halam da babam da severdi uzun yolda alışverişi veya pazar alışverişini.. eskiden Emirgan da çocukluğumun günlerinde her salı pazara gidilirdi, hala kurulurmu bilmem Emirgan da pazar.. ya da Konya nın pazar sabahlarına büyükbabamın veya babamın pazar alışverişine uyanırdık..
uzun lafın kısası meyve, sebze pazarında gezmeyi de alışverişi de çok sevdiğimi söyleyemeyeceğim.. ama cumartesi sabahlarına alıştığımızdan beri hiç kaçırmamaya özellikle dikkat eder oldum Feriköy pazarını.. neredeyse son iki aydır birtek çok kar olan cumartesi dışında her hafta sonu gittik, hatta karlı haftasonu Emire uysam aynı pazarın devamı olarak pazarları Kartal da kurulana gidecekti de kar lastiğimizin olmaması bizi kurtardı:)

bu sabah önce Mira nın mutad kontrolü için doktorumuza gittik, sonra da ver elini Feriköy.. Mira yolda uyuduğu için ilk turu babamız yaptı, bu arada güneşde sera olmuş arabamızda Mira ve ben azıcık kestirdik.. sonra biz de başladık turlamaya..

Mira yine önce dondu kaldı, sanırım soğukdan oluyor..
önce donup kalıyor, ne gülücük ne ses ne soluk.. yüzü kıpkırmızı oluyor, güzel yanakları buz gibi.. sonra yavaş yavaş açıldı, etrafa gülücükler, çığlıklar..
en çok eline kaptığı havucu geri alırken zorlandık..tavşan kostümünden olsa gerek..

dişimiz göründü:)

2010-01-30T17:08:00.002+02:00

evet işte göründü.. günlerdir, haftalardır, belki aydır, belki aylardır kızımın elini ağzından düşürtmeyen, kaşınan, kaşınan, kaşınan, ne envai çeşit diş kaşıyıcı ile ne çeşit çeşit oyuncak ile, ne emzik, ne biberon başlığı ile, ne kağıt mendil, ne ıslak mendil poşeti, ne meyve süzgeci, ne televizyon kumandası ile iflah olmayan namussuz diş sonunda göründü.. Miracık artık çok daha keskin:))))

bu sabah..

2010-01-24T14:33:00.001+02:00

peki dün akşam geceyarısında uyuyan minik Mira sabah kaça kadar uyumuş olabilir.. düzenli bir kızım var, tabiki düzenini bozmadı ve saat 07:28 itibariyle kendisi ve dolayısıyla ben de ayaktaydık.. hani gözümden uyku akıyor denir ya, aynen öyle bir durumda ki annesi ile kendisi de ondan aşağı kalmayarak uyanık ama mızmız bir şekilde attık kendimizi salona, bari babamız uyumaya devam etsin diye..
bembeyaz ve sessiz sabahta camın önüne geçtiğimizde baktık ki birtek kuşlar hareket halinde, heyecanla uçup karları dağıtıyorlar..Mira ya dedimki hadi kuşları besleyelim, hemen beraber mutfağa gittik biraz ekmek ıslattık ve getirip salon camımızın önündeki klimamızın üzerine koyduk.. veeee elimizde fotoğraf makinası ile başladık kuşları beklemeye, hesapta gelip ekmek alırken biz de yakından fotolarını çekeceğiz.. ama ortaya çıkan fotoğraf makinası zaten mızmız moddaki Mira nın daha da mızımasına neden oldu.. Müge ablası modeli ben de bakıııı dercesine elimdeki fotoğraf makinasına saldırmaya başladı
..vermeyince iyice mızıdı..

hadi gel fotoğrafımızı çekelim demem de olmadı..

sonra dayanamayıp makinayı verdim eline ve hayatının ilk fotoğrafını çekti kızım, ama anlaşılan şu ki annesine değil teyzesine benzeyecek bu konuda baktı ki suratlar ev halinin doruğunda kendi pijaması, annesinin pijaması ve kendi parmaklarından oluşan fotoğraf usta bir çalımdı bence:))

sonra baktıkki ekmeklere gelmeyen kuşlarda bir kabahat yok, suç camın önünde boyuna kımıldayan bizde..hadi dedim Miraya, arkaya çekilelim..
bu arada makinamızla bizim Robini çektik, ona ablamdan onun da Lütfü abiden öğrendiği Robin hikayesini anlattım, hani İngiltere de her Robinin bir bahçesi varmış, o bahçeden hiçbiryere gitmezlermiş.. ablam geçen ay Londra'ya gitmişti, dönüşte Lütfü abi ile Joan Mira'ya yollamışlar, gerçek Robin gibi öten kuşumuzu..

sonra baktık ekmeklere gelen giden yok hadi dedim azıcık oynayalım..hemen son gözdesi otobüsümüzü çıkardık, bunu da teyzemiz getirdi, ELC ürünü bu oyuncağı ile aslında tam anlamıyla oynaması için biraz daha büyümesi gerekiyor ama şekilleri anlayamasa da minik oyuncakları otobüsün içine atması gerektiğini çok iyi biliyor..

derken bir baktıkki ne görelim işte bir arkadaş, itiraf edelim hayal ettiğimiz gibi sığırcık veya serçe değil ama olsun büyük ama aç bir kuş bizim ekmeklerden tadıyor:)

saat 09:41 itibariyle Miracığımın gözleri kapanmaya başladı, onun uyuması ile de daha kafası yastığı bulmadan annesi:)

dün akşam..

2010-01-24T14:09:00.000+02:00

ben işe başladığımdan bu yana Mira belirli bir düzen yakaladı.. sabahları hemen hemen aynı saatlerde uyanıyor, 7 ile 7 buçuk arası, sonra 10 da bir uyku, öğlen 1 de bir uyku, sonra beş civarı bir uyku uyuyor genelde.. eğer sabah veya öğlen uykularından biri bir saati geçmişse beş civarı uykusunu uyumuyor.. akşam 7 deki banyo saati benim eve gelişime göre biraz kayabiliyor ama kayması durumunda banyo sonrası yaptığı 15-20 dakikalık şekerleme daha geçe kaldığı için gece uykusu saati ilerliyor.. son haftalarda gece 11 sonrasına kalan gece uykuları nedeniyle hem onunla vakit geçirebildiğim için mutlu hem de bu kadar ufak bir bebek daha fazla uyumalı saplantım nedeni ile mutsuz oluyorum..
haftasonları da mümkün olduğunca düzenini bozmamaya çalışıyoruz küçük hanımın.. dün de aynı şekilde geçirdik günü, üç sefer uyudu, kara çıktık, ben de babası da evde olduğumuz için bol bol oynadık onunla..ondan mı bilmem, yoksa soğuk nedeniyle ikigünde bire indirdiğimiz banyosu dün olmadığından akşam üzeri şekerlemesini yapamadığından mı bilinmez akşam saat 8 civarında bir rehavet çöktü minik meleğe.. vee saat 20:35 de babasının kucağında uyuyuverdi.. benim aaa daha demir damlası var, ay altına da krem sürmedim, bezi değiştirmedimki, ya gözünün masajı ne olacak cızırtılarım arasında uyuyup kaldı Miracığım..
beklenen ne tabiki bunu gece uykusu yapması ve sabaha kadar uyuması ama nerdeeee, 9 u geçe uyandı ve gece uykusuna daldığında saatler geceyarısını gösteriyordu:(((

ilk kar..

2010-01-23T20:03:00.001+02:00

bu sabah karlı bir İstanbul'a uyandık.. bizim sitede karlı tatil sabahlarına uyanmaya bayılırım.. değişik bir aydınlığa uyanırsın, güneşe benzemez, evet güneşin sıcak aydınlığı gibi değildir ama gözalıcı sessiz bir beyazdır..
sabahki kar hızlandı, hızlandı ve uzun zamandır özlediğimiz örtü kar seviyesine ulaştı.. sanırım iki senedir örtü olamayan cılız karlar son kışı ise hiç karla geçirmiştik..
Mira'cığımı uyanır uyanmaz o camdan bu cama taşımaya başladık.. zaten hep kocaman açılmış gözlerle etrafı seyrettiği için ekstra bir tepki gördüğümüzü söyleyemeyeceğim ama cam önünde genelde kendisine en yakın perde indirme kaldırma aparatını yakalamak için kolladığı halde bugün hiç oynamak istemedi aparatla onun yerine tüm camlara parmaklarını basmayı tercih etti, karı tutmaya mı çalıştı bizim coşkumuza eşlik etmeye mi bilinmez ama biz çok eğlendik..

önce yok dedim zaten tek tük de olsa öksürüyor, çıkartmayalım.. sonra başladım ama ya bu hayatının ilk karı ne yapsak?? .. falan derken hadi Emir bahçeye indirelim ısrarına başlamam çok sürmedi, ısrarlarıma dayanamayan babamız hadi dedi..
sardık sarmaladık bizim fıstığı ve indik bahçeye.. biz bahçedeyken hafif hafif kar yağmaya devam ediyordu..
Mira sanki donmuş gibi tepkisiz kocaman açtığı gözleri ile etrafı seyretti, sanki korktu, sanki ürktü.. ne oldu bilemedim ama hiç heyecan belirtisi göremedik.. adeta donmuş gibi baktı, baktı, baktı.. tavandaki avize dahil herşeye dokunmak, eline almak ve hatta tadına bakmak isteyen kızım kara dokunmak dahi istemedi.. soğukluğunu hissetmeden önce dahi uzanmadı dallardaki karlara, neredee ağzına götürmek, eğer alıp birşeyleri ağzıma götürüyorsam genelde çok ilgisini çeker ve taklit etmeye çalışır ama bu defa hiiiiiç oralı olmadı, ses dahi çıkarmadı.. şaşırdık kaldık..

zaten çok uzatmak niyetimiz yoktu kar turumuzu ama bu ilgisizlik karşısında daha da kısa kestik.. eve çıkmadan bir sayısal oynayalım dedik de kapalı yere girince bizim ufaklık çözüldü, başladı çığlıklar bağırışlar gülücükler..
inşallah ileride kartopu oynamak istediği günlerde bu yazıyı okutacağım ona:)

İşte 7. ayımız

2010-01-10T23:13:00.000+02:00

Miracım geçtiğimiz cuma yani 08.01 de 7.ayını doldurdu..
Yumuşacık, sakin, tatlı bir kızımız var.. çok sık ağlamayan, ağlıyorsa mutlaka bir nedeni olan, mutlu bir bebek Mira..umarım böyle de büyür..
son üç haftamız oldukça zorlu geçti ben işe geri döndüm, Miracım evde hep şehnaz ile kimi gün anneanne, kimi gün büyük teyze, kimi gün teyze gözetiminde günlerini geçirdi.. ben her öğlen eve gelip Miramı doyurdum, gün ikiye bölününce benim için biraz daha katlanılabilir oldu ayrılık saatleri..benim güzel meleğim bazen sesimi duyunca ağladı ki muhtemelen mandıranın sesinin dayanılmaz çekici geldiği açlık anlarına rastladığımdandı.. aslında genel olarak öyle cool, öyle umursamaz bir havadaki, hiç alınganlık yapmayacak da olsam bu hali bebeğim benden ayrılmayı umursamıyormu diye düşündürmüyor değil beni..neyse fazla düşünmemeye çalışıyorum, arkamdan ağlamasından iyidir bence, neyseki realist tarafım imdadıma yetişiyor böyle anlarda..
Mira artık fıldır fıldır dönüyor, eğer canı isterse minik minik emekliyor, arkadan ayaklarına destek bulunca daha hızlı gidiyor ama hemen sıkılıp bağırmaya başladığından fazla da yol alamıyor..henüz sıralama filan yok.. henüz dişimiz de yok, sadece çok bol kaşıntı..
artık elmanın, armutun, muzun, portakalın,kereviz,ıspanak,pırasa, brokoli,patates,havuç,maydanoz, yerelmasının, zeytinyağ, pirinç,hurma,zemzem ve mc donalds dordurmasının:)) tadını biliyor, tatlı herşey seviliyor, onun dışında herşey önce ağızda toplanıp sonra püskürtülüyor.. ancaaakkk mandıradan taze süt halen değişmezimiz..
en sevdiği oyuncak hertürlü kumanda.. değişmez sakinleştiricisi annesinin blackberrysi..tüm bunların varış noktası minik ağzı..
bu ay en çok dinlediğimiz amazondan alınmış ingilizce bir ninni cdsi..
bu aya özgü değişiklik artık şehnazın sadece Miraya sadece rusca konuşmaya başlaması..
8 ocak itibariyle 8,4kg 68 cm, başımız da 46 cm
kanı biraz destek istediği için demir damlasına başladık..
en sevdiğimiz piyanonun dinlendiren sesi;)))

Hoşgeldin 2010..

2010-01-01T02:32:00.000+02:00

ah 2009 ne çok sevmiştim seni, hamileliğimin güzel günleri, canımın içi, birtanecik Mira'ma kavuşmam, artık anneyim ben demem, ama ah bir de babacığımı almasaydın benden.. bak nasıl daha da çok severdim seni.. ama seni kötü hatırlamam mümkün değil Mira'mla.. güle güle git, benim için bir kanadın kırık da olsa..
hoşgeldin 2010.. hiç kayıpsız hep kazançla, e neyapalım illaki olacak kayıpların cana gelmesin de mala gelsiniyle, elbette olacak dertlerin dermanlısıyla, e tabiki olacak hastalıkların şifalısıyla, güzelliklerle, güzel anılar, parlayan, gülen gözler, dişler, adımlar, sözcükler ile geç, kırıksız kanatların ile, göğsünü gere gere uç git günü geldiğinde..

hangisi doğru?

2009-12-18T16:00:00.000+02:00

işte geldi o gün.. oooo daha çok var dediğim, yaz bitecek, sonbahar da bitecek, hatta kış başlayıp birkaç da hafta geçecek dediğim, önümdeki günlerin sayısını birçırpıda sayamayıp ağustos 31, eylül 30... şeklinde toplamalar yaptığım, sonu gelmez sandığım hamilelik iznimin sonuna geldim işte:((
14 mayısdan bu yana işe gitmiyorum, evet ekimden bu yana evden mailleri, konuları takip ediyorum ama kimi gün kahvaltı sonrası keyif çayımı yudumlarken, kimi gün gecenin 12sinde facebookdan bloga dönmeden iki arada bir derede veya arabada trafikde blackberryden.. neticede hep meleğim ile beraberken..
bu keyifli dönem 21 aralık pazartesi sona eriyor..
sayılı gün çabuk geçermiş, bu atalarımız ne çok biliyorlarmış, herşeyi bu kadar doğru ifade etmek şartmıymış?

ama şunu itiraf etmem lazım, mira doğduktan sonra ilk üç ay düşündüğümde onu bırakıp işe gitmek bir işkence gibi geliyordu, gece kabus olarak rüyalarıma giriyordu, belki lohusalıktan belki miram çok küçük olduğundan, belki miramın sevincine karışan canım babamın gidişinin üzüntüsünden, ama sonraki üç ay sanki beni bu ayrılışa yavaş yavaş hazırladı,
miram biraz büyüdü, üçüncü bakıcımız ile asgari üzeri bir uyum yakaladık ki, bakıcısı olanlar bunun ne zor birşey olduğunu çok iyi bilirler.. ben kısa etaplar dışarıya çıkmaya başladım, mira şehnazı, şehnaz mirayı sevdi..

ama kafamdaki muhasebe hiç bitmedi, halen de devam ediyor;

bir çocuğu onunla full time beraber olarak mı daha mutlu edersiniz, yoksa çalışıp daha az zaman ama daha çok maddi imkan yaratarak mı?

işin uzmanları kimi 3 yaşa kadar fulltime beraberlik çocuğun güven duygusu için çok önemli derken kimi de anne çalışmalı diyor..
bu sorunun cevabını pek çok anne farklı cevaplıyor, herkesin kendi doğrusu var mutlaka, bu herkesin diline sakız yaptığı kaliteli zaman tabiri bana biraz süsleme biraz şişirme, bolcana da kendini kandırmak gibi geliyor..
bebeğimle tüm günü hayatın evdeki akışı müsaade ettiği kadar beraber geçirmek yerine akşam 7 de eve gelip kalan zamanın tamamında beraber geçirmek arasında fark yok mu sizce? bence çok fark var..
ama bir taraftan da görüyoruz ki öyle bir düzen içinde yaşıyoruz ki, maddi olanakların etkisini kimse reddedemez.. bir çocuğa verilebilecek, o çocuğun etrafındaki diğer çocuklardan görüp isteyeceği birçok şey maddiyata dayanıyor..

ben uzun ve gerçekten ciddi, son derece radikal kararlara gebe bir dönem sonunda ikinci şıkkı seçtim.. pazartesi işe başlıyorum..

şimdi yazacaklarım kızıma;

canım miram.. bu satırları okuyup anladığında bana hak vermeni diliyorum,
seni evde bırakıp gitmenin bana ne kadar zor geldiğini sana şu gün anlatamayacağım ama sen beni günün birinde anlayacaksın.. biliyorumki arkamdan ağladığın günler olacak, bilki kapıdan çıkarken ben senden daha çok ağlayacağım sana belli etmeden,suçluluk içinde, biliyorumki telefondan ağlama sesini duyup senin yanında olmadığım için içim cız edecek, sen meme emmek isterken sana biberon sunulacak, sen annenin omzunu isterken uyumak için yatağına yatırılacaksın, ben şimdi hergün altı sıfır sıfırda çıkacağım desem de mesai yapacağım günler geceler olacak, öğlenleri seni emdirmeye geleceğimi söylesem de işten ayrılamayacağım çooook gün olacak, hiç istemesem de seyahatlerim olacak..
ama şunu bilki bunu yaşamak benim için de çok zor, alışmak çok zor..
senin çalışan bir annen olacak, ayakları üzerinde duran, sana bu yönde doğrular öğretecek, yıllarca okumuş, belirli bir kariyere sahip,
bilki annen iş dışındaki zamanının tamamı diyemeyeceğim, benim gerçekçiliğime uymaz, çoğunu diyelim, seninle geçirecek.. buna da kaliteli zaman demeyecek ama şartlara göre tüm zamanını diyecek..
canım meleğim benim, seni çok seviyorum..

ameliyat önlüğü ile barbour ilişkisi üzerine..

2009-12-17T23:32:00.000+02:00

dün ablam aradı, iki gözü iki çeşme..
mamografi çektirmiş, sonucunu almış, mr çekilmesi isteniyormuş..
dur şimdi,niçin ağlıyorsun, hemen kararma filan dedim ama içimi bir sıkıntı kapladı..
geçen sene aylarca bu konuyu konuşmuş ve düşünmüştük, sırf bunu yaşamamak için geçirdiği ameliyatın boyutunun genişlemesine karar vermemişmiydik??
onu sakinleştirmeye çalıştım, biraz moral vermeye çalıştım, bizim grup şurubun şen ve de şakrak üyesi, arkadaşı aysun ablayı arayıp biraz terapi talep ettim ama içim içimi yedi..
uzun takip sonucu mr ın bugün çekilmesi ayarlandı,
bugün günümüz altıya on kala başladı, minik melek çok uyumluydu, saat yedibuçuk itibariyle pılımızı pırtımızı toplayıp yola düştük.. ki bu pılı ve de pırtı iki anakucağı, bir oyuncak köpek, bol bez, bol tulum,polar ve penye olmak üzere muhtelif battaniyeler, sebze püresi, organik elma, cam rende, biberonda süt, donmuş süt veeeeeeee vs vs vs dolu çantamızdan oluşmaktaydı ve iki haftalık bir yolculuğa çıkıyor görüntüsünde idik..
miracım şehnaz ablası ile ablamın evinde kaldı,
biz hastanenin yolunu tuttuk, randevu dokuzbuçukdaydı, biz sekizbuçukda oradaydık..
neden üstüne basıyorum, zira saat onbirbuçukda randevu saatine gecikdiğimiz gerekçesi ile mr çekilemeyeceği söylendi bize, aslında biz saat sekizbuçuk itibariyle ameliyat önlüğü ile mr saatini beklemekteydik bize gösterilen bir başka köşede..
ismi lazım değil .... hastanesi aslında iyi niyetli bi dünya insanın birarada olduğu ama tam ilk yardım yapmaya çalışan türk insanı modeli kurtarmaya çalışırken öldüren model bir yapıda..
amaaaaaaa bilmedilerki benim ablam ne susar, ne kanar..
gerekirse o hastaneyi başlarına yıkar, gerekirse ameliyat önlüğü üzerine barbour giyip naralar atar ve dahi beyaz havlu terlik içinde siyah soketler ile parlak zeminde kayar..
neticede saat birde tetkike alındı, sonuç SÜPERRR..
tetkik dönemsel devam edecek ama korkulacak birşey yok...ohhhh rahat bir nefes aldık..
bu arada miracım elma suyunu içerek, sebze püresini yiyerek, bol oynayıp, az da olsa uyuyarak veeeeeeeeeeee üç kez kaka yaparak çok uslu oldu ve teyzesini ne çok sevdiğini gösterdi..
şimdi teyzemiz gönül rahatlığı ile yarın londra ya uçabilir..
acaba miraya ne getirecek??? tamam gelince yazarım söz...

teyzesi mira'ya almış..

2009-12-15T00:20:00.000+02:00

Tchibo'yu takip ediyormusunuz? dönem dönem değişen temalarını izliyor musunuz?
ben mümkün olduğunca etmeye çalışıyorum..
çok hoş ürünlere rastlanabiliyor..kimi zaman hiç aklınıza gelmeyen birşey yakalayabiliyorsunuz.. üstelik fiyatları da genelde çok uygun..

geçenlerde mira ile teyzesine gitmiştik, evde ve yolda gayet keyifli olan miniğim ablama ulaştıktan kısa bir süre sonra bir ağlama, bir huysuzlanma vaziyetine girdiki sormayın.. mızıma huysuzlanma ötesi bir hal aldığında biz de karaları bağladık, nesi varki yavrucağın.. bacaklarını çeke çeke ağlamasından gazı olduğunu anlayacak kadar tecrübem var allahıma şükür..masaj falan derken teyzemiz koşa koşa banyoya gidip kırmızı şeffaf bir ufak yastık ile döndü.. ilk önce bu yastık beni çocukluk günlerime götürdü, hasan eniştem, allah rahmet eylesin,parfümeri dükkanı varken bize böyle ufak yastık halinde şampuan getirirdi, çok severdim o turuncu, sarı şeffaf yastık şampuanları.. ancak ablamın getirdiği tabiki şampuan değil bir el ısıtıcı idi.
bu şeffaf yastığın bir köşesinde bulunan ince yaprak platin parça kıvrılarak içindeki maddenin kimyasal bir etkileşime girmesi ve bu yolla yastığın ısınması sağlanıyordu..ısınmış yastık zaman içinde kaskatı oluyor daha sonra sıcak su içinde kaynayarak eski haline geri dönüyor ve platinin kıvrılacağı bir başka ihtiyaç anını bekliyordu..
minik yastığı hemen ısıtıp bebeğimin karnına koyduk, bir yandan masaj bir yandan sıcak bizimkinin ağrısı geçti gitti..
teyzemiz bunu müge ve mine nin üşüyen ellerini ısıtmaları için almış ancak baktıki bu yastıklar mira hanımın da işine yaradı bize de almış, getirdi.. teşekkür ediyoruz ona..
dışarıda, soğukta, parkta, bahçede kıvır platini koy arabanın içine, koy miniğin ayaklarının altına ısınsın.. dışarıdaki pratiklik ile termofor olayına fark atıyor.. bence bebeği olanlar birer tane edinmeli.. 10 TL civarında fiyatı..

Ağacımızı süsledik..

2009-12-12T17:55:00.000+02:00

<<

İstanbul Erkek Lisesinde okuyup Emirgan da oturduğumuz yıllardan aklımda kalan bir eğlencem var, hala çok net hatırlarım..
İstanbul Erkek - Emirgan ikilisi olduğuna göre ya hazırlık, ya orta birinci sınıftayım, yani 11, bilemedin 12 yaşımdayım.. sabah karanlıkta evden çıkıyoruz, canım babam, ablam ve ben.. ablam babamın yanına oturuyor,ben arkaya.. a bak şimdi ablam var ya, demekki sene 1980 veya sonrası yani hazırlıkda değilim, işte neyse enfazla 12 - 12,5 yaşımdayım..neredeyse 30 sene önce.. ama biraz sonra anlatacağım şeyin biraz da ayıp olduğunu bilecek yaştayım.. babam Kapalıçarşıdaki dükkanına giderken beni Cağaloğlu, İran Konsolosluğunun yanında bırakıyor, oradan yürüyorum okula,ablamı da Beyazıt'ta bırakıyor o da İktisat Fakültesinde okuyor, ben inerken ablam hep uyuyor, sadece babamı öpüyorum hoşcakal derken.. ben ablamdan farklı değilim aslında, Babıali nin başında açmışımdır çok çok gözümü.. evden çıkarken de annemi öperken allah rahatlık versin diyecek kadar uykuluyum çünkü..
işte bu uykulu çocuğun uykusunu açan birşey vardı, yılbaşı zamanı süslenen ve camlarda ışıl ışıl yanan çamlar.. Emirgan, Rumelihisar, Bebek, Arnavutköy, Kuruçeşme hattında o kadar çok evde çam süslenirdi ki, aslında bu semtlerde çok yabancı yaşardı, benim Alman öğretmenlerimin çoğu buralarda otururdu ve beş kişi toplanır hergün tek kişinin arabası ile gelirdi okula.. Alman usulu lafı almanların bu cimriliklerinden denmiş çok da doğru.. eşek yükü para alıp güzelim evlerde yaşarlardı memleketlerini bırakıp o zamanın Türkiye' sinde yaşadıkları için.. neyse konumuzun almanların cimriliği ile hiç alakası yok aslında, benim lafı uzatmam dışında..
neyse ben yılbaşı zamanı öyle çok severdimki neredeyse karanlıkda alınan yolda camlarda ışıldayan çamları seyretmeyi..evlerin içine bakıp acaba kimler yaşıyor bu evlerde diye izlemeyi..oldum olası çok severim evlerin içini seyretmeyi tamam ayıp bu ama severim ne yapayım.. mesela "Arka Pencere" en sevdiğim filmlerdendir..
bizim evimizde yılbaşı ağacı süslenmezdi, hatta yılbaşı da kutlanmazdı.. aslında o zamanlar şimdiki gibi yılbaşı kutlama çılgınlığı yoktu..
şimdilerde kutlama çılgınlığına bunun yarattığı tüketim çılgınlığına karşı olmakla beraber, mesela hediye almazken, mesela yılbaşı gecesi dışarıda eğlenmeyi kesinlikle sevmezken birtek ağaç süslemeye dayanamıyorum o çocuk günlerden gelen sempatim ile..
bayılıyorum karanlıkta heyecanlı heyecanlı yanıp sönen ışıklara..

kendi evim olduğu yıldan beri de yeğenlerim Müge ve Mine'nin de katılımı ile yılbaşı çamı süslüyoruz, geçen senelerde yılbaşı ağacımızı süslemek bir haftasonu programı idi bizim için, Müge ve Mine cumadan gelirler, o akşam dışarıda yemek yenir, akşam çam süslenir, ardından DVD seyredilir, yani genellikle Müge seyreder, çünkü ben jenerikde, Emir gelişme bölümünde uyur, Mine belki biraz daha dayanır, ertesi sabah kahvaltıda Müge'ye film anlattırılır, sonra tüm haftasonu eğlence kah evde tabu oynayarak, yiyip içerek, ya dışarıda gezerek geçer..
kendi özlediklerini çocuklarında mutlaka ama mutlaka uygulayan ebeveyn örneği olarak bu sabah klasik sabah oynaşmamız sırasında anlattım Mira ya büyük bir sevinçle bugün ağacımızı süsleyeceğimizi, ve 6 aylık miniğimin anlamasını ve sevinmesini bekleyerek..
Mira yüzünde güller açarak dinledi ama çok muhtemel az sonra meme emeceği ve bütün gece çişini yaptığı bezi poposundan çıktığı içindi sevinci.. neyse..
bu sene Müge ve Mine ablamız maalesef derslerinin yoğunluğu nedeniyle katılamayacaktı bize, iş başa düşmüştü:(
Mira'nın sabah uykusu sırasında başladım işe ve uyandıktan az sonra bitirdim.. Mira çok şaşırdı gözlerini kocaman açarak uzun uzun seyretti, hava kararıp ışıkları daha bir anlam kazanınca hiç gözlerini ayırmadan izledi uzun süre, sonra alıştı..
önümüzdeki senelerde daha çok eğleneceğine eminim..
işte böyle evimiz, çamımız ve biz hazırız yeni yıla..

ve işte minik melek 6 aylık...

2009-12-08T21:22:00.000+02:00

bugün Miramız tam altı aylık oldu..
ve ne yazıkki ben bu günü minik meleğimle geçiremedim..
sabah 09:07 de altıncı ayımızı kutladık ve ben 14. mayısdan beri ilk kez işe gittim:(
maalesef geçen hafta gündeme gelen bir problem üzerine acil toplanmak, çözüm önerileri üzerinde anlaşmak ve en acil aksiyonlar ile hayata devam etmek gerektiği anlaşıldı ve konu kendimi sıyırabileceğim gibi değildi maalesef..
akşamdan planlar yapıldı yedide uyanacaktım, Miracım zaten genelde yedi, yedibuçuk civarında uyanıyor olduğundan sorun yoktu, sabah oynaşması ardından sabah bakımı, doyurulması sonrası rahatlıkla sekiz buçuk civarında evden çıkabilecektim..
ama tabiki sabah, akşam planlanan gibi yaşanmadı.. çünkü annesi sekize on kala kalkan minik melek sekiz çeyreğe kadar uyudu, her sabah yapılan sabah oynaşması altıncı ay şerefine biraz da uzadı, göz masajımız, damlamız, çay pansumanımız, ağzımızın fırçalanması, bezimizin değişmesi, d vitamini, beslenme derken bi de üstüne anne beslenmek istedi, oldu mu sana dokuz..
e ama bu minik meleği bundan tam altı ay önce babasının " işte fenerbahçeli" naraları fonunda saat 09:07 de kucaklamamışmıydık? şunun şurasında 7 dakika beklenebilirdi..
09.20 itibariyle yola çıkabildim, 6 ay sonra beni gören otoparkçılar, köşedeki pastane, birinci binamızın görevlisi ile selamlaşma, sonra bizim güvenlik ile selamlaşma kız kaç aylık oldu, aman da pek tatlı, fotoğrafını gördük nidaları arasında nihayet 50 dakika gecikme ile toplantıya yetiştim.
eee kara deliğe giren çıkabilir mi, ben de çıkamadım tabi, işleri halledip minik meleğime kavuşduğumda saat akşam üzeri dördü gösteriyordu..
canısı uyuyordu..
kızımla hiç oynayamadan saat altı randevusu için saat beşde doktorumuza doğru yola çıktık..
minik Mira altıncı ay itibari ile 66 cm, 7.940 gr ,başçevresi 45 cm.
artık, altı aydır süren anne sütü saltanatı biraz sallanıyor,
minik Mira artık önce meyve, sonra sebze yemeye başlayacak, ardından yoğurt ve muhallebi eklenecek, yarın 3-4 tatlı kaşığı elma suyu ile başlıyoruz..
benim işe geri döneceğim 21 aralık tarihine kadar bir düzene gireceğimizi tahmin ediyorum.
Bugün karma aşımızı olduk, yani gece ateşimiz çıkabilir.. minik melek gece bizi ayağa dikebilir..

Bugün Miracım ile doktora gittik..ama ne doktoruna??

2009-12-04T00:45:00.001+02:00

evet bugün Miracım ile doktora gittik.. bir estetik cerraha.. Nişantaşındaki şık muayenehanede birsürü süslü bayanın arasında Miracım anne ve babası ile doktor amcasını bekledi.. biz şaşkın gözlerle aklınıza gelebilecek operasyonlar için bekleyen hatunları incelerken onlar da Mira'yı şaşkınlıkla izlediler.. e doğru ya minicik bir bebeğin ne işi vardı estetik cerrahda..Mira yine formundaydı, gülücükler, çığlıklar..
Muayeneye de herkesden önce girdi tabiki..
Miracımın dilinin bağlı olduğunu doğumundan iki hafta sonra farkettim.. normalde herbebekde olan ve geçen dil ucu çatallanmasından biraz daha fazla idi Miranın dilinin ucundaki çatal görüntü..ancak ilk andan itibaren hiç sorunsuz emmişdi Mira, bağlı dile acil müdahale edilen hallerde bebeğin bağlı dili nedeniyle meme ememiyor olması nedendi.. ancak Miracım da böyle bir problem olmayınca doktorumuz ilerde konuşma sorunu olur ise bir konuşma uzmanına gösterebileceğimizi acil olarak yapılacak birşey olmadığını söylemişti.. ancak benim şu göz olayımız nedeniyle güvenim birkez sarsıldı ya, hemen kısa bir araştırma yapıp bugünkü ( yani dünkü çünkü günü devireli çok oldu) randevuyu organize etmiştim.
Bakıcımız Özbek bir yenidoğan doktoru olan Şehnaz geldiği günden bu yana dilin kesilmesi gerektiğini söyler durur bu arada..
Neyse doktor bey kontrol etti minik Miranın minik dilini.. neticede Miranın dilinin bağlı olduğu nokta kimi vakalarda zaman içinde esnemeye izin verdiği gibi bir esneme yaşayabilecek bir noktada değil, dolayısıyla kesilmeli,
ancak anestezi gerektirdiği için bir yaşa kadar bu anestezili operasyonu yapmayı doğru bulmuyor,
emme sorunu olmadıkça hiçbir problem olmadığını söyledi.. 1 yaş civarında operasyonu yaptırabilecektik..
neticede baharda görüşmek üzere ayrıldık muayenehaneden..

bir bayram da böyle geçti..

2009-11-29T23:55:00.000+02:00

biraz hüzünlüydüm bu bayram..

acaba canım babam artık yanımızda olmadığı için mi?

acaba annem hacda olduğu ve onun evinde yenmesi adet olan aile yemeğimiz yenilmediği için mi?
ve hatta teyzem de hacda olduğundan evinde yemek yenilen büyük evi ablamın evi olduğu için mi?

acaba kazma yaşımda dahi canım anneannemden, canım halamdan, canım babamdan aldığım bayram harçlıkları artık olmadığı için mi?

acaba artık bayramlarda karanlık sabahlara, kalabalık evlerde babam, mutlaka ama mutlaka, yeni çorap ile namaza giderken, annem beyaz örtüsü ile namaz kılarken, yan odada halama sarılırken , salonda anneannemin elini öperken, odamızda ablamı birtürlü uyandıramazken uyanmadığım için mi?

acaba bu can yaşlılarımız birer birer bizden uzaklara gittiği, onlarla beyaz mermerler aracılığı ile konuştuğumuz, onlara tek ikramımız yasin olduğu için mi?

acaba kurban eti ile kavurma, önce pişen böbrek, yürek, dalak kokusu ortalığa yayılmadığı için mi? hayret.. aslında kavurma dışındakileri ağzıma bile koymazdım..

acaba yeni giysi giyip sevinmediğim için mi? ya da yeni giysi giysem de niyeyse sevinemediğim için mi?

acaba dolaplar dolusu marka kutulardaki ayakkabılar o çocuk bayramlardaki ayakkabılar kadar zevk vermediği için mi?

acaba yenilen çikolatalar, şimdinin çelik kapılarının şekline benzeyen madlenler, aslanlı şekerler ve büyükbabamdan sonra bir daha hiç o tadı alamadığım badem yerine, binbirçeşit yabancı çikolata olduğu için mi?

acaba bayram gezmesi ya da ütülü mendil gibi kavramlar kalmadığı için mi?

acaba koskocaman apartmanlarda komşun ile bayramlaşmadan bayramlar geçirdiğin için mi?

yoksa zamanında bu bayramların kıymetini bilmeyip bayramları hep ailemden uzak tatillerde geçirmenin pişmanlığından mı?

ya da bir yeni anne olarak minik meleğime böylesi hatırlanan bayramlar yaşatamayacağımın ve hatta bayram sabahını herhangibir cumartesi veya pazar sabahından farklılaştıramamanın endişesinden mi?

ya da ne bileyim acaba " nerede o eski bayramlar.." yaşına geldiğim için mi?

bilmiyorum, ben cevabı bilmiyorum,

hepinizin geçmiş bayramı kutlu olsun..

kendime kızgınım:(

2009-11-29T22:49:00.000+02:00

evet kendime kızgınım.. daha çok sorgucu olmadığıma, ikizler burcu meraklılığına yakışmayan ve hiç de tarzım olmayan ama bu olaya özgü meraksızlığıma, tabiri yerinde ise gafletime kızgınım.. minicik bebeğimi son bir aydır günde üç posta ağlattığım için içim eriyor ve herseferinde kendime daha çok kızıyorum..
minik Mira'mın doğumundan beri gözünde hafif hafif çapak birikiyordu, bazı sabahlar yatağında kurumuş çapak parçaları buluyorduk, her kontrolde doktorumuza çapak konusunu hatırlatıyor, her defasında da.." olabilir, bebeklerde olur, geçer, rengi değişir ise haberim olsun".. cevabını alıyorduk, bir kez sanırım ikinci ay kontrolünde " gözpınarlarına hafifce bastırabilirsiniz " gibi bir yöntemi de allah için önermişti.. ne zaman, kaç tane, nereden nereye çekerek hiiiiç açıklamadan..

ama hangi anne bilmez, o ilk 3 ayın düzensizlik olan garip düzenini..
günbatımı krizine bağlanan geceler, koala modeli miniğim ile turlanan koridor, salon, tüm ev.. ne bilirim bu masajı hem de, kesinlikle bana anlatılan şekilden çok farklı olan bu masajı büyük bir disiplinle gerekirse ağlatarak, gerekirse gaz sancısı sonrası sızmış bebeğimi uyandırarak yapmam gerektiğini..

ben de bilemedim tabi, hergün bilgisayar başında olan ben googelamadım dahi.. bebek büyütmüş arkadaşlarıma sormak aklımın ucuna gelmedi, çok güvendim ya doktoruma, o uzmana göster demedi ya, ne gerek var dedim ve 5 ayı büyük bir gaflet içinde geçirdim..
ta ki o 29 ekim sabahı miniğim gözünü yapıştıran sarı bir çapak tabakası ile uyanana kadar.. hemen aradım doktorumuzu, sonsuz sakinlik aynen devam, antibiyotik bir damla önerisi ile kapattım telefonu, hemen bulduğum nöbetçi eczaneden aldığım damlayı Mira'mın güzel badem gözlerine damlatmaya başladım..
5. gün çapaklanmanın aynen devam etmesi üzerine bir uzmana göstermeye karar verip doktorumuzu tekrar aradığımda hayretki aynı fikri paylaştığımızı duydum kendisinden..
Aynı gün kontrolü altına girdiğimiz göz doktoru bizi gecikmiş bir vaka olarak değerlendirdi, miniğimin güzel gözlerinde enfeksiyon keseleri oluşmuştu ve hiç de bize önerilen gibi olmayan masaj son derece disiplinli olarak hergün üç sefer yapılmalıydı, önce mevcut antibiyotik damlanın bir haftayı tamamlaması beklenecek, somut bir gelişme görülmez ise damla değiştirilecekti.
Aynen de öyle oldu, ilk 10 günü ilk gün başladığımız damla ile, ikinci 10 günü başka bir damla ile tamamladık, üçüncü 10 gün dozu biraz düşürülen antibiyotik damlaya, kortizonlu başka bir damla eklendi.. işte benim de içim eridi, eridi, eridi....
bugün tam bir ay bitti, miniğimin gözünde halen çok az da olsa çapaklanma oluyor, hemen bayram sonrası salı günü kontrolümüz var, umarım doktorumuzdan iyi şeyler duyarız..
ben bu yaşımda gözüme bu kadar damla damlatmamışımdır:(
doktorumuzdan, konuyu sözlü danıştığım birkaç uzman doktordan ve internette okuduğum pek çok yazıdan öğrendimki masaj ile çare bulunamayan hallerde, ki masaj 1 yaşa kadar yapılıyor, önce sonda yöntemi deneniyor, bunun için 1,5 yaş civarı uygun, muhtelif yazılarda muhtelif aylar okudum 13-18 ay arası diyebiliriz, eğer tüm bunlardan sonuç alınamıyorsa tek çare ameliyat bunun için de yaş 4 e gelmeli.
Masaj ile sorunun çözülme yüzdesi 95-96.
Ben de bu orana dahil olmak için dua ediyorum şimdi.
işte böyle demekki neymiş,harvard bitirmekle olmuyormuş, gazetelerde, dergilerde sütun sütun yazmak ve okunmakla da olmuyormuş:(
veee güven bir kez kayboldumu yerine geri konmuyormuş..

10 Kasım...

2009-11-10T10:58:00.000+02:00

Mira'ya fırsat buldukca Atatürk'ü anlatıyorum, evet anladığını, öğrendiğini kelimelerinden anlayamıyor olabiliriz henüz, ama algısının en yüksek olduğu dönemden mutlaka birşeyler kalacağına eminim.
Bu sabahda saat 09.00 dan önce sabah temizliğimizi ve bakımımızı tamamladık ve maaile geçtik camın karşısına..
aaaaaaaaa niçin durmuyorlar..hah işte durdular.. aaaa ama arabadan çıkmaları lazım ... bak görüyormusun yola indiler işte..bayraklar da yarıya indi.. sirenler de başladı.. evet işte yoldaki tüm arabalar durdu sesleri arasında Boğaziçi Köprü yolunu izleyerek, ilk saygıduruşumuzu yaptık Mira'cım ile..
Sevgili Atatürk'ümüzü saygıyla, sevgiyle, özlemle andık..

Miramız taaammm beş aylık..

2009-11-08T16:57:00.000+02:00

Geçmişe dair yazılacak şey çok.. daha ekleyeceğim, ama artık yavaş yavaş güncelleşmek istiyoruz.. Miramız bugün tam beş ayını tamamladı.. Bugünün bir diğer unutulmaz özelliği ise Miramıza kavuşacağımızı geçen sene bugün öğrenmiş olmamız:)

Miramıza gelince, artık daha rahat oturuyor, hala tam dengesini sağlayamıyor ama destekle idare ediyoruz.. yarım dönüyor, istediği oyuncağını tutup çekiyor, elden ele geçiriyor, biberonunu rahatlıkla tutuyor, sesler çıkartıyor, sesi de bir yüksek çıkıyor ki sormayın..
Ne istediğini çok rahat anlatıyor, tabi bana.. meme isteme sesi başka, canı acıyınca ağlaması, ilgi istemesi ayrı, ooof çekilin başımdan ben kendi kendime oynarım sesi ayrı..ne istediğini biliyor ve hepimizi parmağında oynatıyor..

Mira için önce Fisher Price dan bir dönence almıştık, fakat o kadar pastel ve soluk renkli idiki alırken de pek içime sinmedi ama sanki Fisher Price olunca iyidir diye şartlanmışım; hata.. dönenceyi taktığımızda ki Mira daha üçüncü ayını sürüyordu hiç ilgisini çekmedi.. o dönemde onu seyrettiğinden daha fazla pencerisindeki balon perdeleri seyrettiğini söyleyebilirim.. aslında doktorunun da söylediği daha canlı, parlak renklerin ilgisini çekeceği ve hatta tezatların kullanılmasını tercih etmemiz gerektiği kısmını ne yazıkki gözardı etmiştim.. bunun üzerine bu dönenceyi paketleyip bizim görevli Eminin minik kızına verip kendimize yeni bir dönence aramaya başladım.. tamam bu müsriflik parantezinde bir hareket ama yatağına sırf dönence takabilmek için özel parça yaptırmıştık ve dönencesiz kalmaya hiç niyetimiz yoktu..
bu noktada Tiny Love ile tanıştık, daha sonra başka oyuncaklarını da alacağımız markanın Sweet Island Dreams dönencesini o zamandan beri kullanıyoruz, kimi zaman uykuya dalmasını kolaylaştırıyor, keyfi yerinde ise hayvancıkların dönerken çıkardıkları seslere daha da yükseğinden bir tonda eşlik ediyor Miracık..

Daha sonra da aynı markanın Monkey Island oyun minderini aldık Mira'ya..

Bu dönemden hatırlayacağımız en çok ilgilendiği oyuncakları Tiny Love serisi ve Haba tahta oyuncakları..
alman ekolu ile yetişmiş tarafıma denk düştü sanırım, pek sevdim oyuncaklarını.. Mira şu anda aslında 6m+ etiketi olan tahta oyuncaklar ile zevkle oynuyor, döndürme, çevirme, bileklerinin gelişimi ve hakimiyeti için faydalı parçalar var..
Gerçi şu anda bu parçaların gereğince oynandığını söylemek zor, zira gördüğü herşeyin tadına da bakmak istiyor, ulaşabildiği herşeyi öncelikle ağzına götürüyor ve başlıyor emmeye..

Ancak Müge ve Mine ablamızın Londradan getirdiği Hamleys oyuncağımız ve yine Tiny Love Vız Vız Arımız vazgeçilmezlerimiz arasında.

Mira genel olarak çevresi ile çok ilgili bir çocuk bu noktada babasının genlerinin etkin olduğunu umuyorum, keyfi yerinde ise etrafını uzuuun uzuuun izliyor, zira annesi dikkat konusunda sınıfta kalmaya adaydır denilebilir.

Halen çoğu bebekten farklı olarak araba ile yolculuğu sevmiyor, halen yanında kimse oturmazken araba ile yalnız dışarıya çok kısa etaplar yapabiliyoruz, babamız yok ise ve ben araba kullanmak zorundaysam Şehnaz ablamız hep yanımızda oluyor, ancak gezmeyi seviyor ve bizimle geçirdiği vakitten zevk alıyor, eğleniyor.

Miracım halen sadece anne sütü ile besleniyor, kimi zaman gaz giderici olarak içtiği rezene dışında henüz hiçbirşeyin tadını bilmiyor..
Gece uykularımız oldukça düzenli, 7 deki banyosundan sonra kısa bir şekerleme uykusu ile gece uykusuna hazırlanıyor Miracık.. 9 ile 10 arasında en geç 10 da gece uykusuna dalmış oluyoruz, bu uyku minimum gece 2 maksimum sabaha karşı 4 e kadar devam ediyor, uyandığında çok aç oluyor ve emip hemen tekrar uyuyor, ama geceleri halen hep ben uyutuyorum Mira'yı.
Açıkcası doğru olsa bile Mira'yı gece beslenmek istemeyecek düzene sokmayı hiç düşünmedim, iki gecede alışır diyen seslere kulağımı tıkadım, evet uyandırıp emzirmedim çünkü kilosu hep eğrilerin üzerinde gidiyordu ama gece uyanıp meme istediğinde ben de uyanıp meme verdim ona.. 41 yaş anneliğinin özlemi sonucu deyin isterseniz ama şurada kaç zaman o gece şirinliğini, uykudan şişmiş açılmayan gözlerle yandan yandan meme arayan ağıza uyanacağım ki dedim :)
Mira artık bizleri çok iyi tanıyor, ben, babası ve bakıcımız Şehnaz ablası gözdeleriyiz.. sıklıkla gördüğü anneannesi eğer gözlüklerini takmamışsa daha çabuk gülücük kapabiliyor, daha az sıklıkla gördüğü teyzesi ve ezel teyzesi kucaklarında uykuya daldırabilmeyi başarıyor, Mine ablası da kısmen ancak ÖSS gazisi Müge ablasını suyumuzu getiren Erikli abiden bile daha az gördüğü için büyük büyük açılmış gözler ile izliyor :)
Eğer canı istiyorsa her kucakta duruyor, her ilgilenene en içteninden gülücükler atıyor ama eğer canı istemezken bir başka kucakda buluyorsa kendini, öyle sinirleniyorki, ne ağlamasını susturabiliyoruz, ne sinirli sinirli salladığı el ve kollarını sakinleştirebiliyoruz, bu zamanlarda vazgeçilmezi meme bile yetersiz kalabiliyor..
veeeeee halen çıplaklığı çoooookkk seviyor, en canhıraş çığlıklar sırasında bile soyunmak güldürüyor miniğimi.

işte böyle daha anlatılacak çok şey var, ama Miracık çok acıktı ve gündüzki park sefasında Hidiv korusunun oksijenini

öyle çektiki içine bol gıda modeli emdikce emesi verilmezse ağladıkca ağlayası var..

Mira bir aylık..

2009-10-30T17:51:00.000+02:00

Mira, hamileliğimin 37. haftasının ilk günü benim yüksek tansiyonum nedeniyle doğurtulduğu için biraz ufak bir bebekti, 3.060kg ve 50 cm olarak doğdu.Başçevresi 36 cm idi. Hastaneden 250 gr kaybederek çıktı, ilk hafta tamamlandığında 2.775 kg ile kilo kaybı 285 gr a ulaşmıştı, 8. gün kontrolünde kilo kaybı devam ettiği için 10. gün ve 17.gün kilosuna tekrar bakıldı, amaç anne sütü ile beslenip beslenemediğini anlamak idi, ben,ikinci kontrolde 105 gr almış olduğu görülsede, üçüncü kontrolü çok endişeli bekledim, çünkü minik bebeğimi besleyemediğimi düşünmek dahi istemiyordum. 24.06 da Mira 8.güne göre 495 gr almıştıki bu çok iyi bir sonuçtu, biraz rahatlamıştım. Miracım ilk ayı 830 gr kilo artışı ve 2,5 cm boy artışı ile tamamladı. Ay sonu kilosu 3.890 kg, boyu 52,5 cm, baş çevresi 38 cm olmuştu.
Miracım ilk 14 gün tam bir melekti, ancak 15.gün gaz sancıları, ağlamalar, uykusuz geceler başladı.. Bu ayda doktor kontrolleri dışında hiç dışarıya çıkaramadık Mirayı, bu belki biraz cesaretsizlik idi ama açıkcası minikliği ve korunmaya muhtaçlığı beni korkutmuştu.
Mira yüzüstü yattığında başını rahatlıkla dik tutuyor ve döndürebiliyordu, çabuk yoruluyordu, geceleri takoz yastık ile yatırıyordum. Moro refleksi bizi biraz rahatsız ediyordu, bu nedenle kollarını ince bir örtü ile örtmeye çalışıyordum.
Sadece anne sütü ile besleniyordu, ben ilk ayı biraz gergin hatırlıyorum, lohusalık mıdır nedir bilmem Miramı herkesden kıskanıyordum, yardımcımız Leyla parmağının ucu ile dokunsa bile tahammülüm yoktu,
gece ağlarken babası dahil kimseye vermiyor, sürekli kucağımda dolaştırıyordum, beni dinlendirmek için Mirayı kucağımdan almayı teklif ettiklerinde küplere biniyor, çocuğumu ağlarken benden alıp susturabileceğinizi mi sanıyorsunuz diye bağırıyordum.. neyse bu ruh hali yavaş yavaş değişti de hepimiz rahat bir nefes aldık.
Şu anda 1.ay ile ilgili en net hatırladıklarım Miranın doktorunun kim olacağına karar verebilmek için aldığımız randevular,
bu doktorlardan birinden öğrendiğim; büyüme hormonlarının en yoğun akşam 10 ile 12 arasında çalıştığı inanışını çok fazla kafama takıp Mira uyumadıkça karalar bağlamam, geceler boyu seyrettiğimiz köprü yolunda gidip gelen ve salonumuzu aydınlatan tırtıl Metrobüsler, misafirler, altınlar, çiçekler ve lohusa şerbeti..

doğuma beş kala..

2009-10-26T22:30:00.000+02:00

oldum olası severim haziran ayını.. çocukken haziran demek doğumgünü, kutlama, hediyeler veeee başlayan koskocaman tatil idi, büyüdükce cazibesinden birşey kaybetmediği gibi yeni özellikler kazandı.. evet doğumgünüydü, hediyeler, kutlamalar, çiçeklerdi.. yazın müjdecisi, gece 9 a kadar aydınlık günlerdi, kütür kütür yeşil eriği tuza banıp sularını akıtarak yemek , evet belki erguvanların sonu ama manolya zamanıydı..çıkartılan çoraplar, püfür püfür etekler, hersabah arabanın camından esen güzel rüzgar, bazı gün yolu uzatıp boğazdan işe gitmek, yok vakit yoksa yine de portakal yokuşundan şaşmamakdı.. sonraları haziran kutlamalarına evlilik yıldönümü de eklendi..

derken bir cuma tarihler mart ayını gösterirken bora bey buyurdu; 22 haziranda yaparız doğumu.. aaaa hiç olurmu 21 yapalım da bari annesi gibi ikizler olsun.. anne ile nasıl geçinir bilinmez ama bari terazi babası ile uyumu garanti olsun.. olur dedi bora bey o günleri bir görelim de, gerisi kolay.. ( çok haklıymış hele bile o günleri görelim demekle.. sonradan anladıkki kızım zaten ikizler olacakmış anne müdahalesi olmadan..)

işte en sevdiğime en sevdiğim ayda kavuşacaktım.. ne mutlu bana.. boşunamı sevmişim bunca yıldır bu güzel ayı..

10 mayısa kadar herşey yolundaydı, karnım burnumda olduğumu bilmeden o anneler gününü de her anneler günü gibi hareketli geçirmek istedim, tüm kapılar çalınacak, herkesin hatırı yapılacak, gel gelelim vücut isyan etti.. ertesi günü 14/9 olan tansiyon çarşamba günü 15/10 a dayanmıştı, yine iyi dayandın dedi Bora bey, yok artık koşturmakda çalışmakda.. 36.haftayı görmemiz çok önemli, iki iğne olacaksın bebeğin ciğerlerini herhangibir acil müdahaleye hazırlamak için..ve yatıp dinleneceksin, tansiyonunu düzenli ölçüp raporlayacaksın.. hiç aklıma gelmezdi excelden tansiyon için tablo yapacağım.. en düşükten en yükseğe sort edelim, yok bi de kalp atışına göre bakalım, öncelik küçük, ikinci büyük sort edelim, oyna oynayabildiğin kadar..ve karar karara bildiğin kadar.. canım ablam ve grup şurup moral turlarında emirgan parkı senin boğaz benim ama yine de iki gözüm iki çeşme vuruldum iğneleri, bunlar kortizonlu bebeğe zarar vermezmi diye böğürerek..

normalde 1 haziran da doğum günümden bir gün önce başlayacak doğum iznime iki hafta önce başladım böylece.. 18 yıl çalıştıktan sonra hiç amaçsız iki seksen yat, sabah istediğin saat kalk, bak keyfine, ne cazip olmalı değil mi? yok hiç değildi mira acaba iyimi bak son iki saattir sanki hiç hareket etmedi, bu tansiyon ona dokunurmu sorular sorular kafada kırk tilki kırkının da kuyruğu birbirine değemiyor..
bir ay sonra bugünleri çok arayacaksın diyenler çok.. hayır hiç de aramadım, miramı kucağıma aldıktan sonra geçmişe dair hiçbirşeyi aramadım..
hayret karnımdan attığı tekmeleri bile, onun o güzel kokusu varya onu koklamazsam nefes alamam gibi..

sıklıkla kliniğe uğra, bora beyi gör, NST ye bağlan, çıkışta karnı burnunda biriki nişantaşı alışverişi..
derken 5 haziran cuma sabahı saat 10.00 da bora bey dediki pazartesi yapacağız doğumu, artık bu tansiyon sana zarar verir.. aslında haklıydı tabi, vücudumdaki ödemden dolayı bacaklarım, parmaklarım kıvrılamıyordu..

pazartesi sabah saat 07.00 de hastanede buluşalım dedi bora bey...of nasıl geçer bu haftasonu??